Uzasadnienie
Dnia [...] r. "A" Spółka z o.o. w W. złożyła w Urzędzie Miejskim wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w O. przy ul. [...] i [...].
Dnia [...] r. Prezydent Miasta w decyzji odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie obiektów handlowo-usługowych w O. przy ul. [...] - [...]. Rozstrzygnięcie oparto o art. 39, 40 ust. 1 i 3, 42, 46 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wywiedziono, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji jest niezgodna z ustaleniami planu miejscowego.
Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy powyżej opisaną decyzję Prezydenta Miasta (znak [...]).
Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., a także decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...] (sygn. akt II SA/Po 649/04).
Dnia [...] r. Prezydent Miasta decyzją w oparciu o art. 39, 40 ust. 1 i 3, 42, 46, 10 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie obiektów handlowo-usługowych w O. przy ul. [...],[...].
W uzasadnieniu wywiedziono, że lokalizacja wnioskowanej inwestycji jest niezgodna z ustaleniami planu miejscowego, obowiązującego na tym obszarze, zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Miasta.
Po rozpatrzeniu odwołania Spółki "A" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Skargę na powyższą decyzję złożyła Spółka "A" z siedzibą w W. wnosząc o jej uchylenie. W ocenie skarżącej Spółki niedopuszczalnym było wydanie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy bez sporządzenia raportu oddziaływania inwestycji na środowisko. Tylko na podstawie raportu można stwierdzić, czy przedmiotowa inwestycja wpływa znacząco na środowisko.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Podtrzymało do tej pory prezentowaną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna jednak z zupełnie innych przyczyn aniżeli podniósł skarżący.
Zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80 poz. 717 ze zm.) do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
A contrario przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2004 r. Nr 89 poz. 415 ze zm.) nie mają zastosowania do spraw już zakończonych decyzją ostateczną, nawet jeżeli decyzja taka zostałaby wzruszona w trybie nadzwyczajnym w postępowaniu administracyjnym lub w postępowaniu sądowym. Jeżeli zatem decyzja ostateczna o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została uchylona w wyniku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 kpa lub stwierdzono jej nieważność na podstawie art. 156 kpa albo wyeliminowano ją z obrotu prawnego przez Sąd Administracyjny, to w przypadku powtórnego rozstrzygania sprawy co do istoty zastosowanie ma ustawa z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Ponieważ zaś nowe przepisy nie znają decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w kształcie kreowanym ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. - postępowanie jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu.
W niniejszej sprawie decyzja ostateczna wydana w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, na podstawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. została uchylona mocą wyroku tut. Sądu z dnia 25 stycznia 2006 r., który wydany został w sprawie o sygn. II SA/Po 649/04.
Po jego wydaniu organy rozpatrujące sprawę na podstawie wniosku złożonego dnia [...] r. winny w myśl przedstawionych wyżej rozważań do jego załatwienia stosować przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80 poz. 717).
Rozpoznając i rozstrzygając sprawę w oparciu o ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym organy administracji obydwu instancji naruszyły przepis ustawy art. 85 ust. 1 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 2003 r. Dopuściły się zatem naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W tym stanie rzeczy uchyleniu ulec musiały decyzje organów obu instancji. Stąd orzeczono jak w pkt. I sentencji. Ponownie orzekając organ uwzględni poczynione wyżej rozważania.
Jak w pkt. II orzeczono na zasadzie art. 152 ppsa.
/-/ E.Podrazik /-/ J.Szaniecka /-/ A.Łaskarzewska
MK