Uzasadnienie
Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], działając na podstawie art. 1, art. 2, art. 4, art. 5, art. 7, art. 10, art. 13, art. 17 i art. 18 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2018 r., poz. 2134; dalej: "u.p.w.d.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096; dalej: "K.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku K. G., odmówił ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego na M. G., urodzoną w dniu [...] stycznia 2010 r., na okres od dnia [...] października 2018 r. do dnia [...] września 2019 r.
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że strona zawnioskowała o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w wieku do ukończenia 18 roku życia, co oznacza, że organ właściwy ma obowiązek zweryfikować, czy w odniesieniu do sytuacji dochodowej rodziny spełnione zostało kryterium dochodowe uprawniające do świadczenia wychowawczego. Zgodnie z art. 5 ust. 3 u.p.w.d., świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty [...]zł. Kryterium dochodowe nie zwiększa się, albowiem członkiem rodziny nie jest dziecko legitymujące się orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem o umiarkowanym lub znacznym stopniu niepełnosprawności.
Tymczasem dochód wnioskodawcy w roku 2017 wynosił [...] zł, natomiast dochód żony wnioskodawcy w roku 2017 wynosił [...] zł. Wnioskodawca jest zatrudniony od [...] stycznia 2015 r. do nadal, natomiast żona wnioskodawcy była zatrudniona w firmie Spółka. z o. o. do dnia [...] marca 2018 r., wobec czego uwzględniono utratę dochodu. Organ I instancji posiada również dokument potwierdzający uzyskanie dochodu oraz wysokość uzyskanego dochodu z roku 2018 przez A. K., którego wysokość za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu wynosiła [...] zł. Ponadto, zgodnie z zaświadczeniem Naczelnika Urzędu Skarbowego o ryczałcie od przychodów ewidencjonowanych K. G., jego przychód wyniósł [...] zł, natomiast dochód zgodnie z obwieszczenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 lipca 2018 r. w sprawie wysokości dochodu za rok 2017 z działalności podlegającej opodatkowaniu na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 2018 r. poz. 721) wyniósł [...] zł.
Ponieważ rodzina K. G. składa się z 3 osób, miesięczny dochód na osobę wynoszący [...], przekracza kwotę progową [...] zł o kwotę [...]zł. Wobec tego świadczenie wychowawcze na pierwsze dziecko nie przysługuje.
W odwołaniu z dnia [...] grudnia 2018 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego K. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie art. 7 i art. 32 Konstytucji RP.
W uzasadnieniu odwołujący podniósł, że art. 32 Konstytucji nakazuje władzy publicznej równe traktowanie dzieci niepełnoletnich jako podmiotów prawa należących do tej samej kategorii (klasy). Tymczasem organ wydając decyzję potraktował córkę odwołującego odmiennie od dzieci niepełnoletnich, będących drugim i kolejnym dzieckiem w rodzinie. W ich bowiem przypadku przyznanie świadczenia wychowawczego nie jest uzależnione od wysokości dochodu na członka rodziny.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że w przypadku A. K. doszło do utraty dochodu za 2017 rok, na podstawie art. 2 pkt 19 lit. c ustawy, w związku z utratą zatrudnienia w Spółce z o.o. oraz nastąpiło uzyskanie dochodu, na podstawie art. 2 pkt 20 lit. c ustawy, na skutek podjęcia pracy w Spółce A. z o.o. od dnia [...] kwietnia 2018 r. Wobec tego należało zastosować regulacje art. 7 ust. 1 i 3 u.p.w.d. Jak wynika z oświadczenia z dnia [...] listopada 2018 r., dochód żony wnioskodawcy za maj 2018 r. wyniósł [...] zł.
Z kolei w przypadku K. G. należało uwzględnić informacje o wysokości dochodu, składek na ubezpieczenie społeczne, składek na ubezpieczenie zdrowotne i należnego podatku pozyskane przez organ I instancji z systemów informatycznych, na podstawie z art. 17 ust. 1 u.p.w.d., tj. od dochodu w 2017 r. w kwocie [...] zł odjęto składki na ubezpieczenie społeczne w kwocie [...]zł, składki na ubezpieczenie zdrowotne w kwocie [...]zł oraz podatek w wysokości [...] zł i powstałą w ten sposób sumę [...] zł podzielono przez 12 miesięcy, co dało kwotę [...]zł miesięcznie.
Ponadto K. G. uzyskał za 2017 rok przychód w wysokości [...] zł opodatkowany w formie ryczałtu, według stawki 8,5%, wobec czego należało zastosować zapisy art. 7 ust. 3b u.p.w.d. Jak wynika z obwieszczenia Ministra Rodziny Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 lipca 2018 r. w sprawie wysokości dochodu za 2017 rok z działalności podlegającej opodatkowaniu na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (M. P. z 2018 r., poz. 721), dochód roczny dla przychodu w kwocie [...]zł, opodatkowanego wg stawki 8,5%, wynosi [...] zł, czyli [...] zł miesięcznie. Łączny dochód K. G. za 2017 rok wyniósł więc [...] zł miesięcznie.
Z powyższego wyliczenia wynika, że kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 5 ust. 3 u.p.w.d., wynoszące [...] zł na osobę w rodzinie, po zliczeniu dochodu odwołującego i jego żony [([...] + [...] zł):3] zostało przekroczone o kwotę [...]zł. Prawidłowo więc rozstrzygnął organ I instancji odmawiając przyznania świadczenia wychowawczego na rzecz M. G., będącej pierwszym, a zarazem jedynym dzieckiem w rodzinie.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że zasada równości nie oznacza swego rodzaju zakazu zróżnicowania przez prawodawcę podmiotów znajdujących się w podobnej sytuacji faktycznej lub prawnej. Zróżnicowanie może, a nawet powinno być wprowadzane, jeżeli jest ono uzasadnione innymi wartościami konstytucyjnymi.
W skardze z dnia [...] czerwca 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu K. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie art. 7 i art. 32 Konstytucji RP, w uzasadnieniu powtarzając zarzuty zawarte w odwołaniu.
Skarżący podkreślił również, że argument o możliwościach budżetu państwa nie jest wystarczający dla usprawiedliwienia zróżnicowania dzieci przez ustawę w świetle art. 32 Konstytucji, skoro w wyniku nowelizacji ustawy kryterium dochodowe w odniesieniu do pierwszego lub jedynego dziecka w rodzinie zostało zlikwidowane, albowiem sytuacja budżetowa państwa pozwala na objęcie świadczeniem wszystkich dzieci do 18. roku życia. Co więcej, nie osiągnięto głównego celu ustawy, jakim było doprowadzenie do trwałego wzrostu liczby urodzeń, jak i trwałego wzrostu współczynnika dzietności, będącego koronnym argumentem za uznaniem za zasadne różnicowania sytuacji pierwszych dzieci w stosunku do pozostałych dzieci, za pomocą kryterium dochodowego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga okazała się niezasadna.
Materialnoprawną podstawę kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowią przepisy przywołanej wcześniej ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. W stanie prawnym obowiązującym do dnia 30 czerwca 2019 r., warunkiem przyznania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko było spełnienie kryterium dochodowego, które - zgodnie z art. 5 ust. 3 u.p.w.d., wynosiło [...] zł w przeliczeniu na osobę w rodzinie.
W rozpoznawanej sprawie wysokość ustalonego dochodu rodziny pozostaje poza sporem. Powodem wniesienia skargi przez skarżącego było zakwestionowanie przez niego regulacji ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci w zakresie, w jakim pozbawia prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w sytuacji przekroczenia kryterium dochodowego, podczas gdy prawo do tego świadczenie na drugie i następne dzieci przysługuje rodzicom niezależnie od dochodu. Skarżący podniósł zarzut rażącego naruszenia art. 32 Konstytucji RP, a w uzasadnieniu skargi odwołując się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 1994 r., sygn. akt K/94 podniósł, że zasada równości oznacza dla władzy publicznej obowiązek równego traktowania podmiotów charakteryzujących się w równym stopniu daną cechą istotną, przy czym równe traktowanie to zarówno brak dyskryminacji, jak i brak wyróżnienia.
Odnosząc się do twierdzeń skargi dotyczących naruszenia przez organy zasady wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) – mając na uwadze okoliczności rozpatrywanej sprawy – nie budzi wątpliwości Sądu, że organ dokonał prawidłowej wykładni przepisów obowiązującego prawa materialnego oraz właściwie je zastosował.
Jak wskazano w art. 4 ust. 1 u.p.p.w.d., celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Z kolei z uzasadnienia projektu ustawy (druk 216 Sejmu VIII kadencji, sejm.gov.pl) wynika, że ma ona na celu zmniejszenie obciążeń finansowych rodzin związanych z wychowywaniem dzieci, a tym samym ma zachęcać do podejmowania decyzji o posiadaniu większej liczby dzieci. W projekcie wskazano ponadto, że obserwowany spadek dzietności jest jednym z czynników prowadzących do starzenia się polskiego społeczeństwa. Wydatki na utrzymanie i wychowanie dziecka wynoszą około 15-30% budżetów polskich rodzin. Całkowity koszt wychowania jednego dziecka do ukończenia przez niego 18 roku życia zawiera się w przedziale od 176 tys. do 190 tys. zł, a dwójki dzieci od 317 tys. do 350 tys. zł. Ustawa miała więc na celu zmniejszyć istniejące obecnie ekonomiczne ograniczenia, w szczególności wśród młodych ludzi decydujących się na posiadanie potomstwa, zwłaszcza drugiego i kolejnego dziecka.
Rodziny posiadające na utrzymaniu jedynie jedno dziecko są w większości zdolne do poniesienia ciężaru ekonomicznego związanego z jego wychowaniem i wykształceniem, zaś rozszerzenie zakresu świadczenia wychowawczego również na te rodziny wiązałoby się z nadmiernym obciążeniem budżetu państwa ze względu na liczbę potencjalnych beneficjentów. Dodatkowo, dla rodzin niżej uposażonych, zbliżających się do wartości minimum socjalnego, wprowadzono, poprzez kryterium dochodowe, możliwość otrzymania świadczenia wychowawczego nawet na pierwsze dziecko.
Powyższe wskazuje, że ustawa o pomocy państwa w wychowaniu dzieci w stanie prawnym do dnia 30 czerwca 2019 r. miała na celu przede wszystkim uzyskanie efektu demograficznego, tj. zachęcenie młodych ludzi do posiadania większej liczby dzieci, a jednocześnie wsparcie finansowe dla osób już wychowujących dwoje i więcej dzieci.
Rozważenia zatem, w świetle podnoszonego przez skarżącego zarzutu wymaga, czy regulacja wprowadzająca kryterium dochodowe, którego spełnienie warunkuje przyznanie świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko narusza wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP zasadę równości. Zgodnie z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne.
W przedmiocie wykładni zasady równości wielokrotnie wypowiadał się Trybunał Konstytucyjny, wskazując w jaki sposób należy tę zasadę stosować tak, aby uniknąć zarzutu dyskryminacji bądź faworyzowania określonych podmiotów. Z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego wynika, że zasada równości to nakaz jednakowego traktowania wszystkich adresatów norm prawnych charakteryzujących się w takim samym stopniu tą samą relewantną cechą. Z zasady tej wynika jednocześnie, że dopuszczalne jest odmienne traktowanie podmiotów posiadających i nieposiadających tę cechę. Konstytucyjna zasada równości nakazuje nakładać jednakowe obowiązki, względnie przyznawać jednakowe prawa podmiotom odznaczającym się tą samą cechą istotną, a jednocześnie dopuszcza, lecz nie wymaga, by nakładać różne obowiązki, względnie przyznawać różne prawa podmiotom, które taką cechę posiadają oraz podmiotom, które jej nie posiadają (por. wyroki TK z dnia 6 marca 2007 r., sygn. akt P 45/06, OTK ZU nr 3/A/2007, poz. 22 i z dnia 23 listopada 2010 r. sygn. akt K 5/10, OTK ZU nr 9/A/2010, poz. 106).
Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny w licznych wyrokach wskazał na dopuszczalność wprowadzenia odstępstw od zasady równości, wyjaśniając, że warunkiem ich wprowadzenia jest jasno określone kryterium, na podstawie którego jest ono dokonywane. Kryterium to musi mieć charakter relewantny, czyli pozostawać w bezpośrednim związku z celem i zasadniczą treścią przepisów, w których zawarta jest kontrolowana norma oraz ma służyć realizacji tego celu i treści. Kryterium zróżnicowania musi pozostawać w odpowiedniej proporcji do wagi interesów, które zostaną naruszone w wyniku nierównego potraktowania podmiotów podobnych. Musi ponadto pozostawać w związku z zasadami, wartościami i normami konstytucyjnymi, uzasadniającymi odmienne traktowanie podmiotów podobnych (por. wyroki TK z: 23 listopada 2010 r., sygn. K 5/10, OTK ZU nr 9/A/2010, poz.106; 19 kwietnia 2011 r., sygn. P 41/09, OTK ZU nr 3/A/2011, poz. 25; 18 czerwca 2013 r., sygn. K 37/12, OTK ZU nr 5/A/2013, poz. 60; 5 listopada 2013 r., sygn. K 40/12, OTK ZU nr 8/A/2013, poz. 120; 17 czerwca 2014 r., sygn. P 6/12, OTK ZU 6/A/2014, poz. 106).
Z przytoczonych wyżej orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego można zatem wyprowadzić wniosek, że zasada równości, która nakazuje równe traktowanie podmiotów znajdujących się w podobnej sytuacji, może doznać ograniczeń, pod warunkiem, iż ograniczenia te wynikają z przepisów prawa, które konkretyzują kryterium, na podstawie którego podmiotom tym przyznawane są różne prawa, bądź nakładane są na nie różne obowiązki. Przy czym dla oceny, czy przepisy różnicujące nie mają charakteru dyskryminującego konieczne jest, aby zróżnicowanie znajdowało uzasadnienie w zasadach sprawiedliwości społecznej, a także aby zachowana została zasada proporcjonalności w stosunku do osób, których prawa, w związku z odstępstwem od zasady równości, doznają ograniczenia.
Podobnie wypowiadał się również Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśniając, że z ustanowionej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasady wynika nakaz jednakowego traktowania podmiotów znajdujących się w zbliżonej sytuacji oraz zakaz różnicowania w tym traktowaniu bez przyczyny znajdującej należyte uzasadnienie w przepisie rangi co najmniej ustawowej. Zasady sprawiedliwości wymagają przy tym, aby zróżnicowanie prawne podmiotów (ich kategorii) pozostawało w adekwatnej relacji do różnic w ich sytuacji faktycznej, jako adresatów danych norm prawnych. Z powyższego wynika, że zasada równości nie ma oznaczać identyczności. Dyskryminacja rozumiana jest zaś jako zróżnicowane traktowanie podmiotów znajdujących się obiektywnie w takiej samej sytuacji, które to odmienne traktowanie nie ma swojej racjonalnej (obiektywnie usprawiedliwionej) podstawy (por. wyroki NSA z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 2331/11 i z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 607/11 – wszystkie zacytowane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nierówne traktowanie podmiotów nie musi więc oznaczać dyskryminacji lub uprzywilejowania skutkującego oceną o naruszeniu standardu określonego w art. 32 Konstytucji. Zwłaszcza, że wyrażone w nim zasady konkretyzowane są w przepisach szczegółowych i dopiero wspólnie z kryteriami w nich zawartymi mogą stanowić łączne kryterium oceny równego traktowania odnoszone tak do płaszczyzny tworzenia, jak i stosowania prawa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 15 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 685/07). Ocena owego zróżnicowania sytuacji podmiotów zawsze wynika z ustalenia, czy różnicowaniu temu można przypisać uzasadniony charakter. Zróżnicowanie jest uzasadnione wtedy, gdy pozostaje w związku bezpośrednim z celem przepisów, waga interesu, dla którego zróżnicowanie jest wprowadzone, pozostaje w proporcji do interesów naruszanych oraz zróżnicowanie nie uwłacza w sposób zasadniczy innym wartościom (por. wyrok SN z dnia 5 maja 2010 r., sygn. akt I PK 201/09, MoPr 2011, nr 2, str. 98)
W świetle powyższych rozważań, w niniejszej sprawie zarzut dyskryminującego charakteru art. 5 ust. 3 u.p.w.d. nie znajduje uzasadnienia. Za usprawiedliwioną celem regulacji ustawowej należy bowiem uznać sytuację, w której prawo do uzyskania świadczenia zyskują te rodziny, które wychowują co najmniej dwoje dzieci. Jak wyżej wskazano, wynikającymi z uzasadnienia ustawy zasadniczymi powodami udzielenia wsparcia państwa rodzinom jest z jednej strony chęć poprawy sytuacji materialnej, z drugiej zaś zachęcenie rodzin do posiadania więcej aniżeli jednego dziecka, co z kolei podyktowane jest względami demograficznymi. Z tego punktu widzenia premiowanie rodzin wielodzietnych w taki sposób, że otrzymują świadczenie wychowawcze na drugie i kolejne dziecko jest usprawiedliwione. Wprowadzenie kryterium dochodowego w przypadku ubiegania się o przyznanie świadczenia nie ma, zdaniem Sądu, charakteru dyskryminującego, bowiem odnosi się do wszystkich rodzin posiadających dzieci, a zatem każda rodzina traktowana jest jednakowo – otrzymuje świadczenie na drugie i kolejne dziecko w takiej samej wysokości, odnosi się również do pierwszych bądź jedynych dzieci, które również są traktowane jednakowo.
Waga interesu, dla którego zróżnicowanie jest wprowadzone pozostaje przy tym w proporcji do interesów naruszanych, skoro chodzi o stabilność budżetu państwa (zob. uzasadnienie projektu ustawy). Jednocześnie wprowadzone zróżnicowanie nie ma charakteru absolutnego, nie dotyczy bowiem tych beneficjentów, których dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty [...]zł i w takiej sytuacji dopuszczalne jest stwierdzenie, że nie uwłacza ono w sposób zasadniczy innym wartościom (tak słusznie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2017 r., VIII SA/Wa 748/16).
Konkludując, deklarowany cel ustawy, związany z zahamowaniem niekorzystnej tendencji demograficznej, przez zachęcenie rodzin do posiadania jak największej liczby dzieci, jest zgodny z Konstytucją RP, nawiązując wprost do art. 71 ust. 1 Konstytucji, statuującej zasadę ochrony rodziny przez Państwo. O naruszeniu zasady równości można by mówić, gdyby ustawodawca uzależnił uprawnienie na przykład od przynależności narodowej, bądź też religijnej. Takiego zróżnicowania nie ma, ponieważ ustawodawca wprost zadeklarował, że "świadczenie wychowawcze, podobnie jak inne świadczenia o charakterze społecznym, przysługiwać będzie obywatelom Rzeczypospolitej Polskiej oraz innym osobom, którym na podstawie przepisów wspólnotowych oraz umów międzynarodowych przyznane zostały analogiczne do posiadanych przez obywateli prawa w zakresie świadczeń społecznych." (uzasadnienie do projektu ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, Druk Sejmowy nr 216, sejm VIII Kadencji).
Świadczenie jest zatem przyznawane nie tylko obywatelom RP, ale również innym osobom, mieszkającym na terytorium Polski, nie dyskryminuje ono rodzin ze względu na pochodzenie etniczne, społeczne, czy też wyznawaną religię (por. wyrok NSA z 24 maja 2018 r., I OSK 2792/17 oraz wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 426/17).
Podkreślić przy tym należy, że wskazana kwestia była już przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Po 1034/17 oddalił skargę K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] Sąd w składzie rozstrzygającym w pełni podziela pogląd i argumentację zaprezentowaną we wskazanym wyroku, przyjmując je jako własne.
Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić również należy, że na wyrażone przez Sąd stanowisko nie mógł mieć przy tym wpływu fakt, że od dnia [...] lipca 2019 r., na mocy art. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 26 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019, poz. 924), świadczenie wychowawcze przysługuje na każde dziecko w rodzinie, bez względu na przypadający na członka rodziny miesięczny dochód. Skarżący złożył wniosek w dniu [...] września 2018 r. i ubiegał się o przyznanie świadczenia wychowawczego na M. G. za okres od dnia [...] października 2018 r. do dnia [...] września 2019 r. Późniejsza nowelizacja przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, a także motywy, którymi kierował się ustawodawca dokonując wskazanej nowelizacji nie mogły mieć wpływu na fakt, że wcześniejsze uzależnienie przez ustawodawcę ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze lub jedyne dziecko w rodzinie od kryterium dochodowego było racjonalne i nie naruszało zasady równości.
To, że – jak wskazała strona skarżąca w treści skargi – z uzasadnienia do projektu ustawy o zmianie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci wynika, że "wobec poprawiającej się, na skutek działań Rządu, sytuacji budżetu państwa i istotnie większych wpływów do budżetu, możliwe jest objęcie programem "Rodzina 500+" wszystkich dzieci do 18. roku życia" (zob. druk sejmowy nr 3387, www.sejm.gov.pl), nie oznacza, że argumenty o konieczności zachowania dyscypliny budżetowej, a także o chęci zwiększenia populacji podyktowanej względami demograficznymi, były niezasadne w momencie uchwalania pierwotnego tekstu ustawy. Późniejsze czynniki związane ze zmianą sytuacji budżetowej państwa, a także faktem, że uchwalenie ustawy nie doprowadziło do trwałego wzrostu liczby urodzeń, jak i trwałego wzrostu współczynnika dzietności, nie mają wpływu na ocenę przesłanek, którymi kierował się ustawodawca uchwalając ustawę w jej pierwotnym brzmieniu w kontekście wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP zasady równości.
Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "P.p.s.a."), oddalił skargę.
Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia [...] maja 2020 r. wydanego w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.