Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę I. C. na czynność Komendanta Policji z dnia [...] 2016 r. w przedmiocie przejścia praw do depozytu broni na rzecz Skarbu Państwa oraz opłaty za przechowywanie broni w depozycie.
Pismem z dnia 4 października 2016 r. pełnomocnik Komendanta Policji – radca prawny V. M. złożyła wniosek o uzupełnienie wyżej wymienionego postanowienia w rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. Podniesiono, iż w odpowiedzi na skargę organ zawarł wniosek w zakresie zasądzenia od strony skarżącej na rzecz pełnomocnika organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Wniosek pełnomocnika strony skarżącej jest bezzasadny.
Zgodnie z art. 157 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: "P.p.s.a"), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wskazać należy, że dodatkowym orzeczeniem, o którym mowa w powołanym przepisie jest orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania sądowego zamieszczane w wyroku. Wniosek o uzupełnienie wyroku, co do zwrotu kosztów, sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym.
W świetle art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Uzupełnienie orzeczenia co do zwrotu kosztów następuje w wypadkach, w których sąd nie orzekł o kosztach, mimo że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania.
W sprawie poddanej sądowej kontroli postanowieniem z dnia 22 września 2016 r. Sąd odrzucił skargę, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Następnie pełnomocnik organu w ustawowym terminie złożył wniosek o uzupełnienie postanowienia w zakresie orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych.
Stwierdzić należy, iż wniosek z dnia 4 października 2016 r. nie zasługiwał na uwzględnienie z powodu zasady obowiązującej w postępowaniu toczącym się przed sądem administracyjnym pierwszej instancji stanowiącej, że istnieje ograniczona odpowiedzialność za wynik postępowania w zakresie kosztów sądowych. Zgodnie z art. 200 i art. 201 P.p.s.a zwrot kosztów postępowania, w tym koszt zastępstwa procesowego (art. 205 § 2 P.p.s.a) może nastąpić jedynie na rzecz strony skarżącej i to tylko wówczas, gdy skarga została uwzględniona lub postępowanie zostało umorzone z przyczyny, o której mowa w art. 54 § 3 P.p.s.a. Oznacza to, że nie jest możliwe zasądzanie kosztów postępowania od skarżącego na rzecz organu, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem skargi. Dopiero na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pojawia się zasada odpowiedzialności finansowej za wynik postępowania (art. 203-204 P.p.s.a).
Wówczas to obowiązek zwrotu kosztów postępowania nakładany jest na stronę, która przegrała i to bez względu na to, czy będzie to strona skarżąca, czy organ. Stąd też zgodnie z art. 209 P.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Postanowienie z dnia 22 września 2016 r. nie zalicza się żadnego z tych orzeczeń.
Od powyższej zasady istnieje wyjątek określony w art. 208 P.p.s.a. zgodnie z którym niezależnie od wyników spraw, o których mowa w art. 200, art. 203, art. 204 i art. 207, sąd może włożyć na stronę obowiązek zwrotu kosztów - w całości lub w części - wywołanych jej niesumiennym lub oczywiście niewłaściwym postępowaniem. Przepis ten dotyczy nagannego zachowania strony w postępowaniu sądowym, a nie administracyjnym i nie może być utożsamiany ze skorzystaniem przez stronę z ustawowo przewidzianych uprawnień do uruchomienia środków odwoławczych, nawet jeżeli uruchomienie postępowania sądowego okazało się nieskuteczne. W rozpatrywanej sytuacji Sąd nie dostrzegł okoliczności uzasadniających zastosowanie tej regulacji. Na takie okoliczności nie wskazał także pełnomocnik organu,
W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 157 § 1, 2 i 3 w zw. z art. 166 P.p.s.a.
/-/ D. Rzyminiak-Owczarczak