Uzasadnienie
K. G. reprezentowana przez pełnomocnika w dniu 22 czerwca 2026 r. wniosła do tutejszego Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 14 maja 2026 r. w przedmiocie odpłatności za pobyt jej ojca w domu pomocy społecznej w części, w jakiej nie przewiduje całkowitego zwolnienia skarżącej z odpłatności po dniu 31 sierpnia 2026 r.
Następnie już dnia 3 lipca 2026 r. pełnomocnik skarżącej cofnął skargę w zaskarżonym zakresie. Wskazał, że ojciec skarżącej zmarł [...]., wobec czego nie zachodzi ryzyko obciążenia skarżącej za jego pobyt w DPS po dniu 31 sierpnia 2026 r. (w załączeniu odpis zgonu ojca skarżącej).
W odpowiedzi SKO w [...] wniosło o umorzenie postępowania wobec cofnięcia skargi.
Sąd zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: P.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 P.p.s.a.).
Stwierdzić należy, że to skarżąca jest dysponentem skargi, która inicjuje postępowanie sądowoadministracyjne, a Sąd jest związany oświadczeniem o cofnięciu skargi, o ile nie stwierdzi wystąpienia przesłanek negatywnych wskazanych w art. 60 P.p.s.a.
Sąd w niniejszej sprawie nie stwierdził wystąpienia przesłanek czyniących cofnięcie skargi niedopuszczalnym. Oświadczenie pełnomocnika skarżącej nie zmierza do obejścia prawa, w związku z czym uznać należy cofnięcie skargi za skuteczne. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a. Sąd umorzył postępowanie w sprawie.