Uzasadnienie
Skarżący M. F. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy i zwolnienie go od kosztów sądowych.
Argumentował, że jest ojcem samotnie wychowującym 17-letniego syna. Jedynym źródłem utrzymania rodziny jest emerytura skarżącego w wysokości [...] zł netto miesięcznie. Podał, że choruje i ponosi związane z trym dodatkowe koszty w wysokości 300-400 zł miesięcznie. Nadto syn nadal uczy się, co także wiąże się wydatkami na książki i przybory szkolne, ubiór i dojazdy. Koszty utrzymania mieszkania wynoszą około 620 zł miesięcznie. Oświadczył, że nie ma środków na opłatę kosztów sądowych. Podał, że posiada dom o powierzchni 75 m² oraz grunt rolny o powierzchni 1,06 ha. Oświadczył, że nie ma żadnych oszczędności, czy wartościowych ruchomości.
Zgodnie z dyspozycja przepisu art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej p.p.s.a.) strona postępowania może zwrócić się o przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego swojego utrzymania i rodziny. Oznacza to, że prawo pomocy ma charakter szczególny i wyjątkowy, a skorzystać z tego uprawnienia mogą jedynie osoby w rzeczywiście ciężkiej sytuacji finansowej, pozbawione majątku, stałego miesięcznego dochodu lub uzyskujące go w takiej wysokości, że nie są w stanie uiścić nawet najmniejszej należności sądowej (bezrobotni, emeryci, renciści, osoby samotnie wychowujące dzieci).
Sytuacja majątkowa i rodzinna skarżącego przedstawiona we wniosku o prawo pomocy uzasadnia ocenę, że nie jest on w stanie, bez ograniczeń w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych, wygospodarować środków finansowych na najniższe nawet koszty sądowe. Z oświadczenia wynika, że gospodarstwo domowe prowadzi wraz z uczącym się synem. Utrzymują się jedynie z emerytury skarżącego, która z trudem pozwala na zaspokojenie podstawowych potrzeb bieżącego koniecznego utrzymania rodziny. Wobec powyższego przyjąć należy, że wnioskodawca nie dysponuje wolnymi środkami, które mógłby przeznaczyć na poniesienie kosztów sądowych chociażby w części.
W tym stanie rzeczy należało przyznać prawo pomocy i zwolnić wnioskodawcę od kosztów sądowych w całości.
Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 249 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć.
Z powyższych względów, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu.
/-/ K. Witkowicz-Grochowska