Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r., znak [...], Powiatowy Inspektor Nadoru Budowlanego dla Miasta P. na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 23)orzekł o: (1) wstrzymaniu inwestorowi A. S. prowadzenie robót budowlanych polegających na wybudowaniu trzech wolnostojących, trwale związanych z gruntem, urządzeń reklamowych na nieruchomości przy ul. [...] w P.; (2) nałożeniu na inwestora obowiązku dostarczenia w terminie 90 dni wymienionych w postanowieniu dokumentów.
Postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r., znak [...], Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego – po rozpoznaniu zażalenia A. S. – utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] lutego 2017 r.
Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. Spółka A. S. wniosła skargę na opisane wyżej postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, argumentując, że jego wykonanie skutkować będzie brakiem możliwości legalizacji tablic reklamowych i rozbiórką obiektu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania okazał się niezasadny.
Zgodnie z art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu bądź czynności. Ustawodawca daje jednak możliwość wstrzymania tego aktu bądź czynności po przekazaniu skargi do Sądu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo (1) wyrządzenia znacznej szkody lub (2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych bądź czynności podjętych we wszelkich postępowaniach, prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności stanowi zatem wyjątek od ogólnej zasady względnej suspensywności skargi. Z tego powodu konieczne jest wskazanie okoliczności uprawdopodabniających, że choć jedna z wymienionych wyżej podstaw faktycznie zaistniała w rozpatrywanej sprawie. Ciężar ten spoczywa na osobie, która złożyła wniosek. Wprawdzie uprawdopodobnienie wspomnianych faktów nie oznacza konieczności ich udowodnienia, niemniej jednak nie są w tej mierze wystarczające same tylko oświadczenia wnioskodawcy. Powinien on wskazać na konkretne fakty, przemawiające za przyznaniem mu ochrony tymczasowej, a w miarę możności także przedstawić na tę okoliczność dokumenty źródłowe.
Należy też podkreślić, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takim wypadku, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem.
Odnosząc te uwagi do rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że skarżąca Spółka nie podała żadnych okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie, że wykonanie zaskarżonego postanowienia prowadzi do wyrządzenia Spółce znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trzeba zauważyć, że postępowanie legalizacyjne prowadzone przez organ nadzoru budowlanego I instancji dotyczy obiektów budowlanych (trzech nośników reklamowych) już zrealizowanych, z akt administracyjnych nie wynika, aby inwestor prowadził przy nich roboty budowlane. W istocie postanowienie z dnia [...] lutego 2017 r. nakłada na na inwestora obowiązek przedłożenia wskazanych w nim dokumentów w celu legalizacji zrealizowanych już nośników reklamowych. W tej sytuacji nietrafny jest argument Spółki, że wykonanie zaskarżonego postanowienia WINB skutkować będzie brakiem możliwości legalizacji przedmiotowych obiektów i koniecznością ich rozbiórki. Jednocześnie skarżąca Spółka nie wykazała aby wykonanie zaskarżonego aktu powodowało niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znaczej szkody.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.
/-/ E. Podrazik