Uzasadnienie
Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 08 listopada 2006 r. nr [...] Wojewoda Wielkopolski na podstawie art. 91 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) orzekł o nieważności uchwały nr 714 Rady Miasta Konina z dnia 03 października 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Konina - rejon ulicy [...] - w zakresie postanowień uchwały: § 9 ust. 2B - ze względu na istotne naruszenie prawa oraz wskazał, że uchwała została podjęta z naruszeniem prawa w zakresie postanowień dotyczących przeznaczenia terenu zawartych w § 9 i w § 15 oraz w części graficznej planu - ze względu na nieistotne naruszenie prawa.
Uzasadniając organ wyjaśnił, że § 9 ust. 2B uchwały uchwalony został bez podstawy prawnej, nadto wprowadza ustalenie, które jest sprzeczne z przepisami ustawy o drogach publicznych i ustawy o gospodarce nieruchomościami, zawierającymi utrwalone w praktyce odmienne znaczenie pojęcia drogi publicznej. Organ nadzoru stwierdził także naruszenie prawa proceduralnego (projekt planu miejscowego jest zgodny z ustaleniami studium, aczkolwiek studium przeznaczenie terenu objętego planem określiło jako: "IN DG - strefa działalności gospodarczej") stwierdzając, że naruszenie to nie może być uznane za istotne i uchwała w tym zakresie nadaje się do stosowania.
Na marginesie dodano, że zgodnie z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. nr 100, poz. 908) do uchwały, jako aktu prawa miejscowego powinny być stosowane "odpowiednio" zasady wyrażone w tym załączniki dotyczące ustaw. W ocenie organu nadzoru uchwała nie odpowiada również tym zasadom.
Pismem sporządzonym dnia 27 grudnia 2006 r. wniesiono skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Wielkopolskiego orzekające o nieważności uchwały nr 714 Rady Miasta Konina z dnia 03 października 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Konina - rejon ulicy [...]. Strona skarżąca wniosła o uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego, zarzucając mu niezgodność z art. 91 ust. 1 i 4 ustawy o samorządzie gminnym oraz sprzeczność z art. 91 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym.
W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym i wyjaśnił, że nie podziela argumentacji strony skarżącej co do możliwości stosowania dowolnej techniki legislacyjnej przez organ stanowiący gminy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna.
Na wstępie należy stwierdzić, iż wobec doręczenia zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego po upływie kadencji rady gminy, należało uznać, iż stosownie do treści art. 98 ust. 3a ustawy o samorządzie gminnym przedmiotowa skarga została wniesiona w terminie.
W postępowaniu sądowo-administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, mająca umocowanie i określone granice w przepisach art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z zasadą oficjalności, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, zawartą w skardze argumentacją - zobowiązany jest natomiast do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie.
Wydając rozstrzygnięcie nadzorcze organ nadzoru biorąc za podstawę przepisy prawa obowiązującego w dacie podjęcia uchwały stwierdza naruszenie przepisów zawartych w aktach normatywnych powszechnie obowiązujących. Wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego wymaga więc dokonania jednoznacznych ustaleń.
Odnosząc się do zarzutu podjęcia z istotnym naruszeniem prawa § 9 ust. 2B uchwały nr 714 Rady Miasta Konina z dnia 03 października 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Konina - rejon ulicy [...], należy stwierdzić, że Sąd nie podzielił zaprezentowanego w rozstrzygnięciu nadzorczym stanowiska.
Po pierwsze, zgodzić się należało ze stanowiskiem pełnomocnika strony skarżącej wyrażonym w uzasadnieniu skargi, iż brak jest regulacji narzucającej obowiązek przyjęcia określonej kolejności, czy porządkującej zapisy w paragrafy, ustępy i punkty. Obowiązująca w tym zakresie regulacja przewiduje jedynie obowiązek sporządzenia projektu planu zawierającego część tekstową i graficzną zgodnie z zapisami studium oraz przepisami odrębnymi, z uwzględnieniem obowiązkowej oraz wynikającej ze specyfiki konkretnej sprawy "zawartości" planu (art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).
Po drugie, w odniesieniu do zawartego w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym zarzutu, iż § 9 ust. 2B uchwały wprowadza ustalenie, które jest sprzeczne z przepisami ustawy o drogach publicznych i ustawy o gospodarce nieruchomościami, należy wskazać, że zawarta w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym definicja legalna "dostępu do drogi publicznej" - wyjaśnia, iż jest to dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej; przy czym drogami wewnętrznymi są drogi niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami oraz pętle autobusowe (art. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115).
Przedmiotem regulacji przyjętej zakwestionowaną uchwałą objęto drogi wewnętrzne, tymczasem wskazana w rozstrzygnięciu nadzorczym ustawa o drogach publicznych reguluje problematykę przeznaczenia i korzystania wyłącznie z dróg publicznych. Wobec powyższego również w tym zakresie Sąd nie podzielił stanowiska wyrażonego przez organ nadzoru.
Poza sporem pozostaje, iż na projekcie rysunku planu miejscowego - do którego załącza się objaśnienia wszystkich użytych oznaczeń - stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu miejscowego.
W ocenie Sądu nie zasługiwała jednak na uwzględnienie przywołana w rozstrzygnięciu nadzorczym argumentacja odnośnie nieprawidłowego określenia przeznaczenia terenu, poprzez przyjęcie w § 15 uchwały oznaczenia "TAG" dla określenia "terenów aktywizacji gospodarczej".
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587) przewiduje bowiem możliwość stosowania na projekcie rysunku planu miejscowego uzupełniających i mieszanych oznaczeń barwnych i jednobarwnych oraz literowych i cyfrowych. Stąd w tym również zakresie na akceptację zasługiwało stanowisko wyrażone przez pełnomocnika strony skarżącej, iż przyjęcie w zakwestionowanym § 15 uchwały oznaczenie "TAG" dla określenia "terenów aktywizacji gospodarczej" nie narusza prawa.
Odnosząc te ogólne rozważania do treści poszczególnych zarzutów zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego należało uznać, iż - wbrew stwierdzeniom zawartym w rozstrzygnięciu nadzorczym - postanowienia kwestionowanego przez Wojewodę planu nie naruszały przepisów prawa.
Wobec powyższego na podstawie art. 148 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono, jak w sentencji wyroku.
/-/ W.Batorowicz /-/ B.Drzazga /-/ B.Kamieńska
MK