Uzasadnienie
Skargą inicjującą postępowanie sądowe w niniejszej sprawie strona zaskarżyła postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy w P. z dnia [...] 2012 r., którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienia Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w Poznaniu z dnia [...] 2012 r. nr [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w kwocie 10.000 zł. W skardze strona wniosła o m.in. o wstrzymanie wykonania postanowienia Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w P. z dnia [...] 2012 r. nr [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do czasu rozpoznania sprawy, wskazują, iż wykonanie tegoż postanowienia pociągałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody, a mianowicie zachwiania płynności finansowej prowadzonej przez nią działalności gospodarczej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zapis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., stanowi jedną z ogólnych zasad postępowania sądowoadministracyjnego, zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do brzmienia art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, Sąd - na wniosek skarżącego - może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania może obejmować także akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Jak trafnie stwierdzono w postanowieniu NSA z dnia 1 grudnia 2011 r., I FZ 404/11 (publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/), zwrot: "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 p.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli, a także art. 134 i 135 tej ustawy, które regulują zakres sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Można więc powiedzieć, że pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy, której dotyczy skarga" zakreślają zbliżone ramy prawne.
W związku z tym zakresem art. 61 § 3 objęte będą zarówno akty wydane w pierwszej instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. Za takim rozumieniem omawianego zwrotu normatywnego pośrednio opowiedział się NSA w składzie 7 sędziów w uchwale z dnia 27 czerwca 2000 r. (FPS 12/99, ONSA 2001, Nr 1, poz. 7). Stwierdził w niej mianowicie, że zwrot "we wszystkich postępowaniach" użyty w art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), wskazywał, że środki prawne, o których mowa w tym przepisie, mogą być stosowane do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w różnych, a więc odrębnych postępowaniach prowadzonych "w granicach danej sprawy". Chodzi zatem zarówno o postępowanie zaliczane do trybu głównego, jak i postępowania należące do trybu nadzwyczajnego.
Odnosząc się do zwrotu normatywnego "w granicach danej sprawy" NSA stwierdził, że chodzi o sprawę w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową (por. np. T. Woś (w:) Idem (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 433 i n.).
Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że wnioskiem o wstrzymanie wykonania skarżący próbował objąć akt administracyjny, który znajduje się poza granicami niniejszej sprawy, rozumianej w sensie materialnym. Wszczęta skargą skarżącej sprawa sądowoadministracyjna dotyczy w zakresie przedmiotowym terminu do wniesienia zażalenia i jest następstwem wydania przez Okręgowego Inspektora Pracy w Poznaniu postanowienia z dnia [...] 2012 r. stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w P. z dnia [...] 2012 r. nr [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w kwocie 10.000 zł. Sprawa administracyjna i będąca jej następstwem sprawa sądowoadministracyjna - rozumiane proceduralnie - są następstwem sprawy, w której Inspektor Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w P. wydał postanowienie z dnia [...] 2012 r. nakładające na skarżącą grzywnę w kwocie 10.000 zł. Jednakże sprawy te - analizowane od strony materialnej - nie są tożsame.
O ich odrębności stanowi odmienność przedmiotowa: (1) w sprawie, w której Inspektor Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w P. wydał swoje postanowienie zakres przedmiotowy obejmował kwestię nałożenia grzywny w celu przymuszenia skarżącej do wykonania określonego w tytule wykonawczym z dnia [...] 2009 r. obowiązku, (2) w sprawie, w której zapadło zaskarżone postanowienie zakres przedmiotowy obejmuje kwestię uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Nie ulega wątpliwości, że wskazane sprawy są ze sobą w związku chronologicznym i podmiotowym, jednakże ze względu na wyżej podkreśloną odrębność zakresów przedmiotowych nie można uznać, że tworzą one tą samą sprawę w znaczeniu materialnym. Przedmiotem wstrzymania na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być zaś tylko akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy.
Reasumując, należy stwierdzić, że w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymane może być wykonanie tylko takich aktów administracyjnych, które zostały wydane w granicach danej sprawy, rozumianej w kontekście art. 134 § 1 p.p.s.a. jako sprawa w znaczeniu materialnym, tym samym w postępowaniu sądowo administracyjnym, dotyczącym stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, nie jest możliwe wnioskowanie o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego I instancji, bowiem nie zachodzi tożsamość przedmiotowa tych dwóch postępowań, a tym samym są to dwie różne sprawy w znaczeniu materialnym.
W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. oddalił wniosek, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.
/-/W. Batorowicz