Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę A. M. i T. M. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
Z kolei postanowieniem z dnia 24 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie skarżących jako wniesione po terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Na postawie art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby rozpoznać sprawę na nowo.
Według wskazanego powyżej przepisu art. 195 § 2 P.p.s.a., uchylenie zaskarżonego postanowienia przez sąd, który je wydał, jest możliwe wtedy, gdy zażalenie jest "oczywiście uzasadnione". Tak określona podstawa uchylenia wskazuje, że mogą być nią objęte zarówno przyczyny formalne, które zadecydowały o wydaniu zaskarżonego postanowienia, jak i względy merytoryczne. W każdym jednak wypadku istotne jest to, by zasadność zażalenia była "oczywista", to znaczy niewzbudzająca wątpliwości i zauważalna bez potrzeby dokonywania głębszej analizy zaskarżonego postanowienia.
W świetle poczynionych w niniejszej sprawie ustaleń zażalenie jest oczywiście uzasadnione. Jak wynika z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, skarżący listem nadanym w dniu [...] marca 2016 r. przesłali do Sądu zażalenie na postanowienie z dnia 15 października 2015 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, który nie został jednak poprawnie zarejestrowany przez Sąd. Postanowieniem z dnia z dnia 24 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie skarżących, pomijając wniosek o przywrócenie terminu do jego złożenia.
Sąd uznał, że powyższe okoliczności stanowią podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia z dnia 24 marca 2016 r. o odrzuceniu zażalenia w trybie autokontroli, o której mowa w art. 195 § 2 P.p.s.a. Oznacza to, że zażalenie skarżących na postanowienie z dnia 15 października 2015 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia zostanie rozpoznane na nowo.
Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 195 § 2 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
Sąd nie znalazł podstawy prawnej do orzeczenia o zwrocie kosztach postępowania zażaleniowego na obecnym etapie. Nie ma bowiem podstaw prawnych do wydania orzeczenia w tym zakresie w postanowieniu rozpoznającym zażalenie, skoro nie jest ono jednym z orzeczeń wskazanych w art. 209 P.p.s.a. Zgodnie z art. 197 § 2 P.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Brak natomiast odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami, które dawałoby podstawę do ich odpowiedniego stosowania w postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia (por. postanowienie NSA z dnia 18 grudnia 2015 r., sygn. akt II GZ 893/15).
Zwrot kosztów niniejszego postępowania zażaleniowego jest możliwy jedynie w jednym z orzeczeń kończących postępowanie w sprawie w danej instancji, o ile pozwoli na to wynik sprawy determinujący rozstrzygnięcie o kosztach procesu (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2015, s. 743-744 i 786).
/-/ Wiesława Batorowicz