Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2003r. sprostowaną postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003r., Starosta K. – na podstawie art. 129 i 132 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ustalił na rzecz W. S. odszkodowanie w łącznej kwocie [...],-zł ([...], zł za grunt o powierzchni [...] m² wydzielony z nieruchomości Kw K. wykaz [...] + [...],-zł za grunt o powierzchni [...] m² wydzielony z nieruchomości Kw K. wykaz [...]) za grunty wydzielone pod drogi na Osiedlu [...] w K., wskazując Burmistrza Miasta K. jako zobowiązanego do wypłaty.
W uzasadnieniu wskazano, że uchwałą w XXVIII/291/96 z 26 czerwca 1996r. Rada Miasta K. ustaliła granice gruntów przeznaczonych pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne w K. w rejonie ulic: [...],[...], w tym również nieruchomości należących do W. S. Zgodnie z art. 105 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, powierzchnię nieruchomości objętej scaleniem pomniejsza się o powierzchnię niezbędną do wydzielenia działek pod nowe drogi lub na poszerzenie dróg już istniejących i zgodnie z art. 105 ust. 4 cytowanej ustawy, grunty te przechodzą z mocy prawa na własność gminy z dniem wejścia w życie uchwały o scaleniu i podziale nieruchomości.
Ponieważ nie doszło do uzgodnienia wysokości odszkodowania sumę odszkodowania ustalono na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego M.M.
Odwołanie od decyzji Starosty K. złożyła Gmina K., kwestionując sporządzona wycenę i zarzucając, że rzeczoznawca majątkowy nie ustosunkował się do argumentów Gminy podważających prawidłowość sporządzonej opinii. Odwołujący się wskazywał na błędną kwalifikację nieruchomości przyjętych do porównania, zastosowanie niewłaściwych współczynników zmniejszające wartość nieruchomości z tytułu jej powierzchni oraz brak możliwości oceny, czy rzeczoznawca uwzględnił przepis § 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego.
Wojewoda decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r., po rozpatrzeniu odwołania Gminy K., uchylił zaskarżoną decyzję Starosty K. w całości i ustalił odszkodowanie dla W. S. od Gminy K. w kwocie [...],-zł za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] zapisaną w księdze wieczystej Kw nr [...], z której w wyniku scalenia wydzielony został grunt o powierzchni [...] ha pod drogi na Osiedlu [...] w K. W motywach uzasadnienia decyzji wskazano, że wojewoda zlecił sporządzenie nowego operatu szacunkowego przez niezależnego rzeczoznawcę majątkowego z uwzględnieniem zarzutów wskazywanych przez strony postępowania. Ponieważ rzeczoznawca wyliczył odszkodowanie na kwotę [...],- zł, a jego opinia spełnia wymogi przepisów ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i rozporządzenia Rady Ministrów z 27 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego, organ ustalił wysokość odszkodowania zgodnie z tą opinią.
Skargę na powyższą decyzję Wojewody złożyła Gmina K., domagając się jej uchylenia.
Skarżąca zarzuciła organowi II instancji naruszenie przepisu art. 7 kpa polegające na braku wnikliwego sprawdzenia wyceny dokonanej przez powołanego rzeczoznawcę. Opinia rzeczoznawcy powołanego przez Wojewodę narusza § 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego. Rzeczoznawca nie przeprowadził analizy lokalnego rynku nieruchomości i nie wyjaśnił przyczyn zastosowania współczynnika zmniejszającego wartość 0,16.
Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż z innych przyczyn niż w niej podniesione.
Postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty K. zostało wszczęte na skutek odwołania złożonego tylko i wyłącznie przez Burmistrza Miasta K. działającego w imieniu Gminy K. Uprawniona z decyzji W. S., pomimo należytego pouczenia, nie złożyła odwołania od decyzji Starosty. Należy więc wnioskować, że z decyzją się zgodziła. Podnoszony przez organ odwoławczy fakt kwestionowania przez W. S. w toku postępowania pierwszoinstancyjnego operatu szacunkowego rzeczoznawcy M. M. nie ma zatem istotnego znaczenia, a nadto w piśmie z dnia [...] października 2003r. W. S. i jej pełnomocnik E. S. zaakceptowali poprawki dotyczące wartości odszkodowania.
Argumenty odwołującej się Gminy zmierzały do wzruszenia operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę M. M. Rozpoznając te zarzuty Wojewoda oczywiście był uprawniony na podstawie art. 84 kpa do powołania nowego rzeczoznawcy dla wyjaśnienia zgłaszanych zarzutów. Operat szacunkowy sporządzony przez nowego rzeczoznawcę majątkowego F. H. stał się podstawą dla Wojewody wydania decyzji kształtującej na nowo uprawnienia i obowiązki stron. W wyniku nowej decyzji Wojewody obowiązki odwołującej się Gminy wzrosły, ponieważ w miejsce kwoty [...],- zł ma zapłacić uprawnionym kwotę [...],- zł.
Tak sformułowana decyzja Wojewody w sposób oczywisty narusza przepis art. 139 kodeksu postępowania administracyjnego. Stanowi on, że organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Zasada ta należy do podstawowych gwarancji procesowych prawa obrony strony. Tworzy swobodę w realizowaniu przyznanego prawa do odwołania od decyzji organu I instancji w myśl przyjętej zasady dwuinstancyjności.
Posługiwanie się możliwością przewidzianą w art. 139 kpa musi być zawsze poddane wnikliwej kontroli. Uzależnione jest ono od wystąpienia rażącego naruszenia prawa lub rażącego naruszenia interesu społecznego.
Stosując powyższy przepis organ winien szczegółowo uzasadnić w tym zakresie swoje rozstrzygnięcie, wskazując konkretne naruszenie prawa lub naruszenie interesu społecznego i jego rażący charakter.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak podania przyczyny odstąpienia od zakazu przewidzianego art. 139 kpa. W ogóle nie wynika z niej, aby organ odwoławczy miał na uwadze, że rozpatrując odwołanie nie może orzekać na niekorzyść strony się odwołującej. W szczególności podanie w uzasadnieniu, że W. S. zakwestionowała operat szacunkowy sporządzony na zlecenie Starosty nie jest podstawą do przyjęcia, że od decyzji odwołuje się także uprawniona z decyzji. Przeciwnie powinno być poza sporem, że druga strona decyzji Starosty nie wniosła odwołania, bo jak wyżej wskazano przed zakończeniem postępowania w pierwszej instancji zaakceptowała poprawiony operat szacunkowy.
Reasumując, w ocenie Sądu, w toku postępowania przed organem II instancji doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zachodzi więc potrzeba ponowienia postępowania administracyjnego, a ponowna decyzja powinna szczegółowo podawać czy i jakie przesłanki są spełnione aby ewentualnie zrezygnować z zasady nie orzekania na niekorzyść strony odwołującej się.
Biorąc powyższe pod rozwagę na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uchylić zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania oraz o wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono w oparciu o przepisy art.200 i art. 152 wymienionej ustawy.
/-/ E. Brychcy /-/ B. Kamieńska /-/ E. Podrazik jw