Uzasadnienie
Dnia [...]r. Starosta decyzją nr [...] zobowiązał "A" Kopalnie Spółka z o.o. do przeprowadzenia rekultywacji i zagospodarowania gruntów poeksploatacyjnych złoża kruszywa naturalnego "B", położonych na działce oznaczonej numerem [...] w miejscowości I. gm. K. o powierzchni [...]ha. Ustalił leśny kierunek rekultywacji dla przedmiotowego terenu oraz termin do 5 lat od zaprzestania działalności górniczej na dokonanie prawidłowej rekultywacji i zagospodarowania gruntów.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła "A" - Kopalnie Spółka z o.o. w P. Zażądała stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w części dotyczącej zobowiązania odwołującego w zakresie zagospodarowania gruntów w terminie 5 lat od zaprzestania działalności górniczej, względnie uchylenia zaskarżonej decyzji w tej samej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Zdaniem odwołującego się brak było podstaw, by Starosta decyzją objął także ustalenie zobowiązania w zakresie zagospodarowania gruntów w terminie 5 lat od zaprzestania działalności górniczej. Takiego obowiązku nie nakłada art. 20 pkt 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ani żaden inny przepis.
Skoro, zatem brak było podstaw prawnych do nałożenia wspomnianego obowiązku należało wywieść jak na wstępie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. nr [...] umorzyło postępowanie odwoławcze. W ocenie Kolegium rozbieżności pomiędzy "A" Spółka z o.o., a organem I instancji sprowadzają się do różnego rozumienia treści pkt. 3 zaskarżonej decyzji. W rozpatrywanej sprawie ma zatem zastosowanie art. 113 § 2 kpa, który stanowi, że organ który wydał decyzję, wyjaśnia na żądanie strony, w drodze postanowienia wątpliwości, co do treści decyzji. Na postanowienie w sprawie wyjaśnienia treści punktu 3 przedmiotowej decyzji Starosty służyło będzie Spółce "A" zażalenie.
W tym stanie postępowanie odwoławcze, w ocenie Kolegium jest bezprzedmiotowe. Gdyby organ II instancji wyjaśniłby treść zaskarżonej decyzji, wkroczyłby w kompetencje organu I instancji, przypisane mu art. 113 § 2 kpa naruszając zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyła "A" Spółka z o.o. w P. Zażądała uchylenia decyzji obu instancji. Skarżąca podniosła, że z art. 20 pkt 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wynika, że rekultywację kończy się w terminie do 5 lat od zaprzestania działalności. Z dyspozycji art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy wynika, że decyzja administracyjna określa kierunek i termin wykonania rekultywacji gruntów. Powyższy termin dotyczy tylko i wyłącznie rekultywacji gruntów i nie ma zastosowania do zagospodarowania gruntów.
Stanowisko ustawodawcy w zakresie nie ustalenia terminu dla zagospodarowania gruntów jest zrozumiałe, albowiem zagospodarowanie następuje - co jest naturalne - dopiero po zakończeniu rekultywacji gruntów. Oczywistym jest, że nie może być w czasie rekultywacji.
Tym samym za sprzeczne z powyższym przepisem uznać należy decyzję organu administracji I instancji w zakresie wyznaczenia terminu równocześnie dla zagospodarowania gruntów.
Odnosząc się zaś do decyzji organu II instancji wywieść należy, iż nie ustosunkował się on merytorycznie do zarzutów skarżącego jak i przepisów cytowanej ustawy. Błędnie przyjął, iż istotą sprawy jest rozbieżność interpretacji pkt. 3 zaskarżonej decyzji. Pozostaje to w sprzeczności z art. 113 § 2 kpa.
Organ II instancji zdaniem skarżącego winien merytorycznie rozpoznać odwołanie, wyjaśniając w swym orzeczeniu, czy Starosta miał podstawę prawną do ustalenia terminu dla dokonania zagospodarowania gruntów, a w przypadku nie wskazania takiej podstawy orzec, że decyzja organu I instancji w tym zakresie jest nieważna.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Podkreśliło, że wyjaśnienie punktu 3 decyzji Starosty w zakresie, do którego z użytych w decyzji pojęć "rekultywacja", czy "zagospodarowanie" odnosi się określony w tym punkcie decyzji termin "5 lat" jest istotne dla sprawy, gdyż inaczej rozumie ten zapis w decyzji strona, inaczej organ.
Wobec takiej niejasności koniecznym jest wyjaśnienie tego w trybie art. 113 § 2 kpa, a o to może zwrócić się tylko strona. Organ II instancji nie jest upoważniony do wyjaśnienia w trybie odwoławczym niejednoznaczności zapisu, a do tego sprowadza się treść odwołania.
Stąd umorzenie postępowania odwoławczego uznać należy za zasadne.
Skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna. W niniejszej sprawie brak było podstaw by umorzyć postępowanie odwoławcze.
Wbrew wywodom organu II instancji nie stało się ono bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 i 2 kpa. "A" Kopalnie Spółka z o.o. w P. nie cofnęła też swego odwołania.
Za nie znajdujące żadnych podstaw prawnych uznać należało przyjęcie przez organ II instancji, iż odwołanie z dnia [...]r. stanowiło w istocie wniosek o wyjaśnienie wątpliwości, co do treści decyzji z art. 113 § 2 kpa. Zdaniem Sądu treść pisma skarżącej Spółki z dnia [...]r., zatytułowanego "odwołanie" od decyzji Starosty nie budzi żadnych wątpliwości, co do rzeczywistego charakteru. Jasno z niego wynika, że Spółka nie zgadza się z decyzją w części dotyczącej zobowiązania odwołującego w zakresie zagospodarowania gruntów w terminie 5 lat od zaprzestania działalności górniczej. Odwołujący nie wyraża wątpliwości, co do treści decyzji. W uzasadnieniu w sposób precyzyjny wyjaśnia przyczyny swego stanowiska wywodzące, iż przepisy ustawy o ochronie gruntów, rolnych i leśnych nie stanowią takiego umocowania. W piśmie tym zawarto żądanie stwierdzenie nieważności decyzji względnie jej uchylenia.
W świetle powyższych rozważań, przyjętą przez organ II instancji interpretację pisma uznać należy za dowolną, nie posiadającą jakichkolwiek umocowania w przepisach
Interpretację żądania strony wykraczającą poza jej rzeczywiste intencje, stanowi naruszenie procedury, w szczególności przepisów art. 6, 7, 128, 113 § 1 kpa.
W tym stanie rzeczy skoro organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 p.pkt. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w pkt. I sentencji.
Ponownie badając sprawę organ odwoławczy merytorycznie rozpozna złożone odwołanie, ustosunkowując się do podniesionych w nim zarzutów.
Jak w pkt. II rozstrzygnięto na zasadzie art. 200 upsa.
Jak w pkt. III orzeczono w oparciu o art. 152 upsa.
W sprawie zastosowanie miał art. 97 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.).
/-/ B.Drzazga /-/ A.Łaskarzewska /-/ B.Kamieńska
MK