Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. T. J. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], na mocy której (1) cofnięto skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B+E, B – prawo jazdy nr [...]/2008, wydane w dniu [...] października 2005 r, oraz (2) zobowiązano go do zwrotu powyższego prawa jazdy.
W powyższej skardze T. J. zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami utrudnia mu codzienną egzystencję i możliwość swobodnego przemieszczania się. Kwestionowane rozstrzygnięcie oddziałuje przy tym negatywnie na działalność gospodarczą prowadzoną przez skarżącego. Wspomniana działalność ma charakter regionalny, zlokalizowana jest w odległych od siebie punktach. W wyniku cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami skarżący narażony jest więc na utratę kontrahentów, zaś korzystanie z pomocy osób trzecich wiąże się z koniecznością ponoszenia dodatkowych kosztów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Niemniej ustawodawca przewiduje wyjątek od tej ogólnej zasady. Jak wynika bowiem z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo (1) wyrządzenia znacznej szkody lub (2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Strona ubiegająca się o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności powinna zatem przynajmniej uprawdopodobnić wystąpienie co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wyrażenie "znaczna szkoda" powinno być przy tym rozumiane jako uszczerbek, który ze swojej istoty nie może być naprawiony przez późniejszy zwrot świadczenia lub jego wyegzekwowanie, jak i niemożliwe jest przywrócenie następnie stanu poprzedniego. Przesłanka ta dotyczy w szczególności w przypadku, gdy zachodzi ryzyko utraty przedmiotu świadczenia, który ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem lub którego wartość nie miałaby znaczenia dla skarżącego, bądź też gdy zachodzi ryzyko uszczerbku zdrowia lub życia człowieka.
Z kolei zwrot "trudne do odwrócenia skutki" należy rozumieć jako następstwa faktyczne lub prawne, które wywołują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, a ich odwrócenie może nastąpić dopiero po względnie długim okresie czasu lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Trzeba przy tym zaznaczyć, że ustawodawca użył w art. 61 § 3 p.p.s.a. słowa "może", co oznacza, że ocena zasadności przyznania ochrony tymczasowej, o jakiej mowa w powołanym przepisie, została pozostawiona sądowi. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności nie ma zatem charakteru automatycznego.
Odnosząc powyższe uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy zauważyć, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], dotyczyła cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Jak wynika z powyższej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], przyczyną cofnięcia wspomnianych uprawnień było istnienie przeciwwskazać zdrowotnych do kierowania pojazdami związanych z podejrzeniem występowania u skarżącego zespołu uzależnienia od alkoholu. Niezbędne było zatem zdaniem Sądu wyważenie wartości w postaci zapewnienia bezpieczeństwa komunikacyjnego oraz ewentualnych uciążliwości, jakie mogą wynikać dla skarżącego w razie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tej mierze Sąd uznał, że rozpatrywany obecnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie.
Skarżący nie wykazał bowiem, by prowadzenie pojazdu było konieczne w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania jego działalności gospodarczej. Wywody zawarte w skardze mają charakter ogólnikowy i nie są poparte żadnymi dokumentami. Co więcej, T. J. zaznaczył, że prowadzi przedsiębiorstwo w większym rozmiarze, tj. o zasięgu regionalnym. Można zatem założyć, że zatrudnia on odpowiednio wykwalifikowaną kadrę pracowników, jak i dysponuje niezbędnym zapleczem technicznym pozwalającym na sprawne przeorganizowanie funkcjonowania jego firmy w związku z cofnięciem rozważanym uprawnień. Przede wszystkim należy jednak zaznaczyć, że dolegliwości, jakie wynikają z zaskarżonej decyzji, nie mieszczą się w przesłankach wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Trudno bowiem uznać, że konieczność korzystania z pomocy osób trzecich przy poruszaniu się za pomocą pojazdów jest zdarzeniem powodującym znaczną szkodę dla większego przedsiębiorstwa, a tym bardziej, że spowoduje ona trudne do odwrócenia skutki. W tej mierze należy również uwzględnić wzgląd na bezpieczeństwo w ruchu drogowym, co dodatkowo przemawia przeciwko przyznaniu skarżącemu rozważanej ochrony tymczasowej.
W tej sytuacji Sąd uznał wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji za niezasadny i na podstawie art. 16 § 2 i art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. wniosek ten oddalił.
/-/ E. Podrazik