Uzasadnienie
Pismem dnia 24 września 2018 roku pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 sierpnia 2018 roku o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od wpisu od niniejszego zażalenia.
Zarządzeniem z dnia 2 października 2018 roku J.J. (za pośrednictwem pełnomocnika) został wezwany do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF w terminie siedmiu dni od doręczenia pisma pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W dniu 16 października 2018 roku pismo z powyższym wezwaniem zostało doręczone upoważnionemu pracownikowi kancelarii skarżącego.
Pismem z dnia 23 października 2018 roku pełnomocnik skarżącego poinformował, że w imieniu skarżącego cofa wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od opłaty od zażalenia i w przedłożył potwierdzenie jej uiszczenia.
Zgodnie z art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. t.j. z 2018 roku, poz. 1302), dalej jako "P.p.s.a.", jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W rozpoznawanym przypadku pełnomocnik wnioskodawcy w jego imieniu zrezygnował z ubiegania się o pomoc finansową ze strony państwa w postępowaniu sądowo-administracyjnym. Pismo z dnia 23 października 2018 roku zawierało wyraźne cofnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy przez co niecelowe stało się jego merytoryczne rozpoznanie. Wobec takiej sytuacji postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy podlega umorzeniu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w zw. z art. 249 a P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.
/-/ R. Talaga