Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] 2012 r., znak [...], wydanym na podstawie art. 50 ust 1 pkt 2 i ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. wstrzymał roboty budowlane prowadzone przez inwestora - I. i S. P., na działce nr [...] w miejscowości Z., polegające na zmianie sposobu użytkowania części byłej szkoły na lokal mieszkalny – obiekt parterowy bez poddasz użytkowego i z dachem dwuspadowym – kategoria obiektu I, na podstawie pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] 2007 r.
Organ wskazał, iż roboty budowlane są prowadzone w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia – nie zgłoszono bowiem rozpoczęcia budowy, nie pobrano dziennika budowy i nie powołano kierownika budowy.
Jednocześnie nałożono na inwestora obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia inwentaryzacji wykonanych robot budowlanych wraz z oceną techniczną.
Powyższe postanowienie zostało doręczone inwestorom w dniu 29 lutego 2012 r.
Decyzją z dnia [...] 2012 r., znak [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nałożył na małżonków I. i S. P., obowiązek wykonania w terminie 14 dni, od dnia ustatecznienia się tej decyzji czynności polegających na powołaniu kierownika budowy i zarejestrowaniu dziennika budowy.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 6 lutego 2012 r. obiektu budowlanego (części budynku po dawnej szkole) na działce nr [...] w miejscowości Z. ustalono, iż małżonkowie I. i S. P. prowadzą w tym budynku prace budowlane niezgodnie z uzyskanym pozwoleniem na budowę – decyzją z dnia [...] 2007 r., nr [...]. Inwestor prowadzi przedmiotową budowę niezgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę, nie dokonał zgłoszenia rozpoczęcia budowy, nie zarejestrował dziennika budowy i nie powołał kierownika budowy. Roboty prowadzone są w sposób mogący stwarzać zagrożenie - brak nadzoru osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia do kierowani robotami. Organ ustalił, iż na dzień kontroli wykonano część robót objętych w/w decyzją.
Dalej organ wyjaśnił, iż postanowieniem z dnia 24 lutego 2012r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przez inwestora i nałożył na niego obowiązek przedstawienia inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych wraz z ocena techniczną.
W dniu 26 kwietnia 2012r. inwestor przedstawił inwentaryzację wykonanych robót z oceną techniczną wraz z załącznikami, z której wynika, że wykonany zakres prac nie stwarza zagrożenia dla ludzi i mienia.
Organ stwierdził, iż całość prac należy wykonać zgodnie z projektem, a z protokołu kontroli kanałów kominowych wynika, iż inwestor winien przebudować wyloty kanałów kominowych (zły stan głowicy komina). Inwestor - zgodnie z nałożonym obowiązkiem, ma zarejestrować dziennik budowy oraz przedłożyć do tutejszego organu nadzoru budowlanego oświadczenie kierownika budowy o przyjęciu obowiązków.
Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli R. i J. K. wskazując na uciążliwe sąsiedztwo związane z inwestycją I. i S. P. Podnieśli, iż drzwi do budynku zajmowanego przez inwestorów znajdują się w odległości 1-1,2 metra od okien sypialni skarżących. Ponadto wskazali na spór jaki toczą z małżonkami P. dotyczący ustalenia służebności przejścia i przejazdu przez działkę [...]. Wskazali, ze mają utrudniony dostęp do własnej posesji, który prowadzi nieomal przez schody wejściowe do budynku zajmowanego przez małżonków P..
Decyzją z dnia [...] 2012 r. (znak: [...]) Wielkopolski Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że stosownie do treści art. art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych (...). Natomiast zgodnie z art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie dwóch miesięcy od dnia doręczenia, chyba że w terminie dwóch miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 50a pkt 2 albo w art. 51 ust. 1.
Z treści art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wynika, iż przed upływem dwóch miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Wskazać należy, że termin 2 miesięcy jest okresem, w którym organ nadzoru budowlanego powinien przeprowadzić niezbędne postępowanie wyjaśniające i ewentualnie wdrożyć postępowanie naprawcze. Po upływie tego terminu nie jest już możliwe wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego oraz nie jest dopuszczalne merytoryczne rozpoznanie odwołania, gdyż termin dwumiesięczny dotyczy także organu odwoławczego.
Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu zauważył, iż organ I instancji nie wydał zaskarżonej decyzji w terminie dwóch miesięcy od dnia wydania postanowienia z dnia [...] 2012 r. co oznacza, że została ona wydana z naruszeniem prawa i powinna zostać uchylona, a postępowanie prowadzone w trybie art. 51 ustawy winno zostać umorzone.
Organ odwoławczy wyjaśnił jednocześnie, iż termin określony w art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego (dwa miesiące od dnia doręczenia postanowienia na podstawie art. 50 ust.
- 1) i art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego (dwa miesiące od dnia wydania postanowienia na podstawie art. 50 ust.
- 1) nie jest terminem procesowym nie może być przedłużony przez organ.
Mając powyższe na uwadze Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu stwierdził, iż w niniejszym przypadku zachodzi bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, co uzasadnia z przyczyn proceduralnych uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania organu I instancji.
Skargę na powyższą decyzje wnieśli R. i J. K. podnosząc, iż wobec budynku należącego do inwestorów projektowany jest przebieg służebności przejazdu do działki nr [...] należącej do skarżących.
Odpowiadając na skargę Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Pełnomocnik skarżących w piśmie procesowym z dnia 19 listopada 2012 r. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie szeregu przepisów postępowania, to jest art. 138 § 2 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 105 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 75 k.p.a., i art. 8 k.p.a. oraz naruszenie przepisu prawa materialnego w postaci art. 50 ust. 34 ustawy Prawo budowlane polegające na jego błędnym zastosowaniu i uznaniu, że pomimo wydania przez organ I instancji dnia 27 kwietnia decyzji o nakazaniu I. i S. P. powołania kierownika budowy i zarejestrowania dziennika budowy postanowienie o wstrzymaniu prowadzenia robot budowlanych z dnia 24 lutego 2012 r. wygasło.
Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego pełnomocnik skarżących wskazał, że zgodnie z art. 50 ust. 4 ustawy Prawo budowlane postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych treści ważność po upływie 2 miesięcy od jego doręczenia, chyba, że w tym okresie zostanie wydana decyzja między innymi nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego lub doprowadzenie go do stanu pierwotnego, czy też nakładająca obowiązek wykonania określonych czynności lub robot budowlanych. W niniejszej sprawie decyzja została wydana przez organ I instancji 27 kwietnia 2012 r., a więc w okresie obowiązywania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych z dnia 24 lutego 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to konieczność dokonania przez sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony.
Sąd uznał, że skarga okazała się zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazanych.
Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia prawidłowości rozstrzygnięcia organu nadzoru budowlanego II instancji w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego dotyczącego kwestii prawidłowości robót budowlanych prowadzonych przez I. i S. P. na działce nr [...] w miejscowości Z. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu zaskarżoną decyzją uchylił rozstrzygniecie organu I instancji i umorzył postępowanie administracyjne stwierdzając, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. została wydana po upływie terminu materialnoprawnego określonego w art. 50 ust. 4 i art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.).
Jak wynika z akt sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. wydał w dniu 24 lutego 2012 r. na podstawie art. 50 ust. 1, 2 i 3 Prawa budowlanego, postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych prowadzonych przez I. i S. P. na działce nr [...] w miejscowości Z., a następnie w dniu 27 kwietnia 2012 r. organ ten wydał decyzję o której mowa w art. 51 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego.
W tym miejscu zauważyć należy, iż zgodnie z powołanym wyżej art. 51 ust 1 pkt 2 organ nadzoru budowlanego jest uprawniony do wydania przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o jakim mowa w art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, decyzji mocą której nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Przepis powyższy stanowi więc przykład przepisu odsyłającego, wskazując, że wydanie przedmiotowej decyzji jest możliwe wyłącznie po wydaniu postanowienia określonego w art. 50 ust 1 ustawy Prawo budowlane. Równocześnie zauważyć należy, iż postanowienie, o jakim mowa w powołanym powyższej artykule ustawy, traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia jego doręczenia, chyba że w tym terminie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 51 ust.
1. Jak już wskazano wcześniej redakcja omawianego przepisu, a w szczególności wyraźne określenie w nim możliwości wydania decyzji przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia o wstrzymaniu, wskazuje na powiązanie go z przepisami art. 50 i uzasadnia twierdzenie, że stanowi on kontynuację postępowania wszczętego na podstawie art. 50 (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 1031/97, publ. Lex nr 47293).
Stosownie do treści art. 50 ust. 4 Praw budowlanego postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, chyba że w tym terminie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 50a pkt 2 albo w art. 51 ust. 1.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, termin, o jakim mowa w art. 50 ust. 4, ma charakter materialnoprawny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1833/06 - dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), natomiast jego celem jest zakreślenie ram czasowych dopuszczalności wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Ustalenie, że termin, określony w art. 50 ust. 4 powyższej ustawy ma charakter materialnoprawny powoduje daleko idące konsekwencje.
Po pierwsze, jego upływ wyłącza możliwości wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Po drugie postanowienie nakazujące wstrzymanie robót budowlanych, odnoszące się do tego samego obiektu budowlanego i tego samego stanu faktycznego z powołaniem się na jeden z przepisów art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, może być wydane tylko raz (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 861/06, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zauważyć należy, iż zgodnie z treści art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia jego doręczenia, o ile tym terminie nie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 50a pkt 2 albo w art. 51 ust.
1. Tymczasem z literalnego brzmienia art. 51 ust. 1 powoływanej ustawy wynika, iż okres 2 miesięcy należy liczyć od dnia wydania postanowienia. Niewątpliwie dzień wydania postanowienia i dzień doręczenia postanowienia mogą być dwiema różnymi datami i tym samym termin 2 miesięcy liczony na podstawie tych dat będzie kończył się w różanych dniach. Niemniej zgodnie z art. 110 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję (odpowiednio postanowienie) jest nią zawiązany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Zgodnie z powyższym przepisem należy wiec przyjąć, że termin, o którym mowa w art. 51 ust. 1 liczy się od dnia doręczenia postanowienia, a nie od dnia wydania (por. A. Gliniecki [w:] Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2012, str. 490; E. Radziszewski Prawo budowlane. Przepisy i komentarz, Warszawa 2006, za LexPolonica Maxima teza 2 do art. 51).
Za przyjęciem powyższego sposobu wykładni przemawia nadto okoliczność, iż przepisy art. 51 ustawy Prawo budowlane stanowią kontynuację rozwiązań legalizacyjnych przyjętych w art. 50 tej samej ustawy i w związku z tym winny być interpretowane i stosowane wespół z przepisami art. 50, w którego ust. 4 ustawodawca wskazał expressis verbis dwumiesięczny termin, w którym można zastosować art. 51 poprzez wydanie decyzji o jakiej mowa w ust. 1 tegoż artykułu (por. Z. Niewiadomski [w:] Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2009, s. 553).
Zauważyć wreszcie należy, iż zgodnie z art. 50 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych organ nadzoru budowlanego może nałożyć na inwestora obowiązek przedstawienia inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych lub odpowiednich ocen technicznych bądź ekspertyz w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia.
Powiązanie terminu realizacji przez inwestora powyższego obowiązku z datą doręczenia mu postanowienia dodatkowo uzasadnia przyjęcie, iż termin, o którym mowa w art. 51 ust. 1 liczy się od dnia doręczenia postanowienia, a nie od dnia jego wydania. Zauważyć bowiem należy, że w sytuacji, w której organ uznał za celowe zobowiązanie inwestora do przedstawienia inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych lub odpowiednich ocen technicznych, to uzyskanie tych dokumentów i zapoznanie się z nimi będzie miało istotne znaczenie dla dokonania przez organ wyboru sposobu zakończenia postępowania spośród opcji wskazanych w pkt 1-3 art. 51 ust. 1 ustawy prawo budowlane. Biorąc zaś pod uwagę zarówno regulacje prawne, jak i praktykę doręczania pism procesowych oczywistym jawi się, że pomiędzy wydaniem postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych przez organ nadzoru, a jego doręczeniem inwestorowi może upłynąć około 20 dni (czas niezbędny dla nadania korespondencji przez organ, przekazania jej przez pocztę do docelowego urzędu pocztowego i czas jej awizowania), co w przypadku wykorzystania przez inwestora maksymalnego terminu do realizacji nałożonego obowiązku i następnie przekazania żądanych dokumentów organowi także drogą pocztową (zgodnie bowiem z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego) może doprowadzić do sytuacji, w której organ I instancji w terminie dwóch miesięcy od daty wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych (rozumianej jako data jego sporządzenia i podpisania przez organ, a nie doręczenia stronie) nie będzie dysponował żądaną inwentaryzacją wykonanych robót budowlanych lub odpowiednich ocen technicznych, względnie nie będzie w stanie dokonać rzetelnej analizy przedstawionych przez inwestora dokumentów, pomimo tego, że inwestor przy realizacji nałożonego obowiązku nie uchybił jakiemukolwiek terminowi.
Wskazana powyżej sytuacja musiałaby być uznana za niekaceptowalną zarówno z punktu widzenia zasady racjonalności prawodawcy, jak i konstytucyjnej zasady państwa prawnego, albowiem z zasadami tymi nie sposób pogodzić sytuacji procesowej, w której organ byłby obowiązany do orzekania w oparciu o niekompletny materiał dowodowy i z pominięciem dowodów przedstawionych przez stronę właśnie na żądanie organu i w terminie określonym w tym żądaniu.
Zauważyć w tym miejscu należy, iż sądowi znany jest także pogląd przeciwny, zgodnie z którym termin określony w art. 51 ust. 1 jest w istocie terminem wyznaczonym na wykonanie określonych czynności przez organ, a nie przez inwestora, i stąd ustalenie początku biegu tego terminu na dzień wydania postanowienia, a nie na dzień jego doręczenia adresatowi (patrz M. Łaczmańska, R. Godlewski, W. Nosek, D. Sypniewski, A. Woźniak, C. Woźniak Cezary, H. Kisilowska, Prawo budowlane z umowami w działalności inwestycyjnej. Komentarz. Warszawa 2010, za LexPolonica Maxima, teza 1 do art. 51), lecz poglądu tego Sąd orzekający w niniejszej sprawie z powodów wskazanych powyżej nie podziela.
Reasumując stwierdzić należy, iż z treści powołanych przepisów Prawa budowlanego interpretowanych w ich wzajemnym powiązaniu wynika, że niedopuszczalne jest wydanie jednej z decyzji określonych w art. 51 ust 1 pkt 1-3 po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. Dlatego też jeżeli postanowienie o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych wydane na podstawie art. 50 ust. 1 prawa budowlanego utraci ważność z uwagi na upływ terminu o jakim mowa w art. 50 ust. 4 oraz nie zostanie wydana w tym terminie decyzja z art. 51 ust. 1 prawa budowlanego, zaistnieje postawa do umorzenia postępowania wszczętego w trybie art. 50 prawa budowlanego jako bezprzedmiotowego (por. wyrok Sądu Najwyższego z 13 maja 1999 r., sygn. akt III RN 2/99, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1833/06 - oba dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z kolei wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 prawa budowlanego pomimo upływu tego terminu (art. 50 ust.
4) spowoduje nieważność tej decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 326/07, publ. Lex nr 334847; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 1999 r. o sygn. akt IV SA 1031/97, publ. Lex nr 47293).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 27 kwietnia 2012 r. wydana został przed upływem terminu określonego w art. 50 ust 4 Prawa budowlanego, a tym samym postanowienie z dnia 24 lutego 2012 r. nie utraciło ważności.
Jak wynika bowiem z akt sprawy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 24 lutego 2012 r. o wstrzymaniu robót budowlanych zostało doręczone inwestorom w dniu 29 lutego 2012 r. Tym samym należy uznać, iż dwumiesięczny termin o którym mowa w art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego upływał z dniem 29 kwietnia 2012 r. Tymczasem organ I instancji wydał decyzję o której mowa w art. 51 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego w dniu 27 kwietnia 2012 r., a zatem przed upływem terminu o którym mowa w art. 51 ust. 1 i art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego.
Wobec powyższego brak było podstaw do wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej i umarzającej postępowanie administracyjne, a decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 50 ust 4 a także przepisów postępowania, to jest. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a.
Ponownie rozpatrując sprawę organ II winien ponownie rozpoznać odwołanie J. i R. K. mając na uwadze, iż decyzja organu I instancji z dnia [...] 2012 r. została wydana przed upływem w terminu określonego w art. 51 ust 1 i art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego.
W tym stanie rzeczy Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.
O wynagrodzeniu pełnomocnika ustanowionego dla strony skarżącej z urzędu Sąd orzekł stosownie do treści art. 250 p.p.s.a. i § 18 ust. 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U z 2002r, nr 163, poz.1348 z późn. zm.).
Jednocześnie Sąd na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzekł, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.