Uzasadnienie
W wyrokiem z dnia [...] 2011 r. tutejszy Sąd oddalił skargę w niniejszej sprawie. Adwokat M. K.-S. po ustanowieniu jej pełnomocnikiem skarżącego z urzędu złożyła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od tegoż wyroku, jednocześnie wnosząc o przyznanie jej wynagrodzenia za sporządzenie powołanej opinii według norm przepisanych.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) stanowi, że zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
Podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5. Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy (§ 2 ust. 2 rozporządzenia).
W ocenie Sądu opinia adwokata M. K.-S. o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku wydanego w niniejszej sprawie została sporządzona po uprzedniej rzetelnej analizie akt sprawy, o czym świadczy m.in. merytoryczna znajomość uprzednio wydanych orzeczeń (sądowego i administracyjnych), problematyki prawnej sprawy i przebiegu postępowania. Argumentacja zawarta w opinii została poparta odpowiednimi przepisami prawa oraz aktualnym stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym.
W tej sytuacji Sąd uznał za uzasadnione przyznać pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenie w wysokości podwójnej minimalnej stawki, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, tj. kwotę 240 zł. W oparciu zaś o przepis § 2 ust. 3 rozporządzenia Sąd podwyższył wynagrodzenie to o 23 % stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności.
Stąd o powyższym orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z art. 2 ust. 1-3 i § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) i pkt 1 lit. c) rozporządzenia.
/-/ E. Brychcy