Uzasadnienie
Wojewoda postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 poz. 1257, dalej k.p.a.) oraz w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dz. U. z 2017 poz. 1201, dalej u.p.e.a.) po rozpatrzeniu zażalenia Z. A. (dalej jako strona lub skarżący) reprezentowanego przez zawodowego pełnomocnika od postanowienia Starosty [...] z dnia 10 stycznia 2018 r. nr [...], w przedmiocie wezwania skarżącego i pani M. A. do wydania na rzecz wierzyciela w ciągu 7 dni od dnia otrzymania postanowienia nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako gm. T. P., obręb W. ark. Mapy 3 działka nr [...], zapisanej w księdze wieczystej [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy Poznań Stare Miasto Wydział V ksiąg wieczystych, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Starosta P. działając na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji Inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2017r. poz. 1496 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą" w dniu 27.10.2015 r. wydał decyzję nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na budowę drogi polegającej na rozbudowie pasa drogowego drogi gminnej ul. [...] w W. na odcinku od ul. [...] do ul. [...] i budowę kanalizacji deszczowej z rygorem natychmiastowej wykonalności, uchyloną w części decyzją Wojewody z dnia [...].05.2016r., znak: IR- [...], w tym zakresie orzekającą a w pozostałej części utrzymującej ją w mocy.
Zgodnie z punktem VI opisanej decyzji nieruchomość nr [...] jako zajęta pod realizację inwestycji stała się z mocy prawa własnością Gminy T. P. z dniem ostateczności decyzji tj. [...].05.2016 r. W decyzji o zezwoleniu na realizację niniejszej inwestycji drogowej termin do wydania tej nieruchomości został ustalony na 120 dzień od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna i termin ten upłynął dnia 27.09.2016 r.
Dzielona działka pp. A. nr [...] o pow. 1434m2 była przeznaczona jako tereny mieszkaniowe. Przedmiotowa działka nr [...] o pow. 6m2 w rejestrze gruntów została wpisana jako grunt przeznaczony pod budowę publiczną lub linii kolejowej, jako właściciela wpisano Gminę T. P. (k. 70 akt adm.).
Wierzyciel dnia 8 maja 2017 r. skierował do państwa A. upomnienie nr [...], w którym wezwał zobowiązanych do wydania nieruchomości oznaczonej jako: obręb W., arkusz 3, działka nr [...], zapisanej w księdze wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy Poznań- Stare Miasto, Wydział V Ksiąg Wieczystych, stanowiącej w dniu przejęcia własność państwa A., w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania upomnienia, pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. (k. 66, 69 akt adm.). Tytuły wykonawcze na M. A. i Z. A. zostały wystawione 16.05.2017r. (k. 79-82 akt adm.)
W dniu 16 maja 2017r. zarządca drogi - Wójt Gminy T. P. (dalej jako wójt, wierzyciel lub zarządca drogi) uzupełnił wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego w przedmiocie wydania nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako: gm. T. P., obręb W., arkusz mapy 3, działka nr [...]. (k. 63 akt adm.)
.Pismem z dnia 30.05.2017r. Starosta P. zawiadomił państwa A. o wszczęciu postępowania egzekucyjnego. Do zawiadomienia dołączono tytuły wykonawcze skierowane do właścicieli działki. W terminie 7 dni nie zgłoszono zarzutów w sprawie przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. (k. 71 akt adm.)
W dniu 30.06.2017r. do Starosty [...] wpłynął wniosek o wstrzymanie czynności egzekucyjnych.
Pismem z dnia 23.11.2017r. powyższy wniosek, podtrzymany pismem pełnomocnika A. A. P. z dnia 09.11.2017r., przesłano do Wojewody jako organu właściwego do jego rozpoznania.
Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2018 r. nr [...] Starosta P. na podstawie art. 17 § 1 w zw. z art. 143 § 1 pkt 2, art. 148 § 2 u.p.e.a.wezwał państwa A. do wydania na rzecz wierzyciela w ciągu 7 dni od dnia otrzymania postanowienia nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako gm. T. P., obręb W. ark. Mapy 3 działka nr [...], zapisanej w księdze wieczystej [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy Poznań Stare Miasto Wydział V ksiąg wieczystych.
Starosta wskazał, że do dnia wydania postanowienia zobowiązani nie wykonali ciążącego na nich obowiązku w przedmiocie wydania wierzycielowi przedmiotowej nieruchomości.(wcześniejsze wezwanie skierowano do pp. A. również 7.07.2018r., k. 88 akt adm.). Podał, że złożony przez zobowiązanych wniosek o wstrzymanie czynności egzekucyjnych został przesłany do Wojewody jako organu właściwego celem rozpoznania w trybie art. 23 § 6 u.p.e.a. i nie ma on wpływu na postępowanie egzekucyjne prowadzone przez organ egzekucyjny, w szczególności nie powoduje żadnych skutków dla już dokonanych czynności egzekucyjnych ani nie uniemożliwia podjęcia dalszych czynności egzekucyjnych. Wskazał, że przepisy u.p.e.a. nie przewidują w ogóle możliwości złożenia przez dłużnika wniosku o wstrzymanie czynności egzekucyjnych.
Organ stwierdził także, iż niewykonanie przez zobowiązanych w przewidzianym terminie obowiązku określonego w niniejszym postanowieniu skutkować będzie podjęciem czynności w celu zastosowania środka egzekucyjnego, z zagrożeniem zastosowania przymusu bezpośredniego. Czynności egzekucyjne będą dokonywane przez wyznaczonego przez organ egzekutora. W przypadku, gdy nieruchomość podlegająca wydaniu wierzycielowi będzie zamknięta, egzekutor zarządzi jej otwarcie, stosownie do art. 145 u.p.e.a. Pouczono również o możliwości zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia. Postanowienie doręczono pełnomocnikowi skarżącego 18 stycznia 2018r.
W dniu 8 lutego 2018 r. do Wojewody wpłynęło pismo Starosty [...] z dnia 5 lutego 2018 r., znak: [...] przekazujące zażalenie pełnomocnika skarżącego z dnia 25.01.2018r., adwokata A. P., na ww. postanowienie.
Postanowieniu starosty zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj. obrazę art. 7b, 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. przez ich niezastosowanie wyrażające się w zaniechaniu współdziałania w toku postępowania z Ministrem Infrastruktury i Budownictwa prowadzącym postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wojewody z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] uchylającą częściowo decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] października 2015 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi gminnej- rozbudowie pasa drogowego tejże drogi ul. [...] w W. na odcinku od ul. [...] do ul. [...] i budowę kanalizacji deszczowej i orzekającą w zakresie uchylenia, a w pozostałej części utrzymującą zaskarżoną decyzję w mocy, - z Wojewodą prowadzącym w trybie nadzoru postępowanie w sprawie wstrzymania czynności egzekucyjnych w niniejszej sprawie, stosownie do wniosku zobowiązanych z dnia [...] maja 2017 r., co miało wpływ na wynik sprawy- wydanie postanowienia o wydaniu nieruchomości pomimo, że w świetle okoliczności sprawy postanowienie takie nie powinno było zostać wydane.
W uzasadnieniu podał, że postępowanie o wznowienie postępowania toczące się przed Ministrem Infrastruktury i Budownictwa dotyczące decyzji o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej oraz postępowanie przed Wojewodą o wstrzymanie czynności egzekucyjnych w niniejszej sprawie pozostają w funkcjonalnym związku z przedmiotowym postępowaniem egzekucyjnym. Ich rozstrzygnięcie przesądzi bowiem o zasadności, konieczności i – w konsekwencji – dopuszczalności podejmowania czynności egzekucyjnych w niniejszej sprawie. Obowiązkiem Starosty było więc podjęcie współdziałania z tymi organami wyrażającego się w czasowym odstąpieniu od dokonywania kolejnych czynności egzekucyjnych. Ich podejmowanie w chwili obecnej – wobec niezakończenia w sensie ostatecznym i prawomocnym pozostałych prowadzonych postępowań – może nieść ze sobą nieodwracalne skutki tak dla wierzyciela jak i zobowiązanych.
Po rozpatrzeniu zażalenia, Wojewoda opisanym we wstępie postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...].
Wojewoda wskazał, że obowiązek wydania nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], ark. 3, obręb W. wynika z ostatecznej decyzji Starosty [...] nr [...] wydanej w dniu 27 października 2015 r. W dniu 8 maja 2017 r. Starosta P. wysłał upomnienia o nr [...] i nr [...] odpowiednio do Z. A. i M. A.. Upomnienia te doręczono zobowiązanym w dniu [...] maja 2017 r., w których wezwano do wydania ww. nieruchomości i opróżnienia lokali oraz poinformowano o wszczęciu postępowania egzekucyjnego w przypadku nie wypełnienia tego obowiązku. W dniu 16 maja 2017 r. Starosta P. wystawił tytuły wykonawcze znak: [...] oraz [...] odpowiednio dla Z. A. i M. A. zobowiązujące do wydania przedmiotowej nieruchomości i opróżnienia lokali, a następnie w dniu 7 lipca 2017 r. wezwał zobowiązanych do wykonania ww. obowiązku, z uwagi na fakt, iż zobowiązani nie wykonali obowiązku wydania nieruchomości, zasadne było wszczęcie przez Starostę Poznańskiego postępowania egzekucyjnego i wydanie w dniu 10 stycznia 2017 r. postanowienia znak: [...] wzywającego do wydania nieruchomości.
W dacie wydania niniejszego postanowienia, obowiązek będący przedmiotem postępowania egzekucyjnego istniał i podlegał wyegzekwowaniu. Zostały dokonane czynności wynikające z treści art. 32, art. 141 § 1 i art. 143 § 1 u.p.e.a.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu Wojewoda wskazał, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania na obecnym etapie pozostaje bez wpływu na postanowienie Starosty [...] z dnia 10 stycznia 2018 r. nr [...] o wezwaniu do wydania nieruchomości na rzecz wierzyciela. Wojewoda postanowieniem z dnia [...] listopada 2017r. znak: IR – [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody z dnia [...] maja 2016r. znak: [...], na co wniesiono zażalenie do Ministra Infrastruktury i Budownictwa. Dokonane ustalenia nie wskazują by podnoszone w zażaleniu zarzuty znalazły potwierdzenie i miały wpływ na wynik sprawy.
Ponadto, Wojewoda postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] 2 odmówił wstrzymania czynności egzekucyjnych.
W skardze do WSA Z. A. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika zarzucił postanowieniu Wojewody na podstawie art. 145 § 1 p. 1 lit. c) p.p.s.a. inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. obrazę art. 7b i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. przez ich niezastosowanie, wyrażające się w zaniechaniu współdziałania w toku postępowania [...] z Ministrem Infrastruktury i Budownictwa, prowadzącym postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody z dnia [...] maja 2015 roku (znak [...]) uchylającą częściowo decyzję Starosty [...] [...] z dnia 27 października 2015 roku (znak [...]) o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi gminnej polegającej na rozbudowie pasa drogowego drogi gminnej ul. [...] w Wysogotowie na odcinku od ul. [...] do ul. [...] i budowę kanalizacji deszczowej, powiat poznański, Wojewoda i orzekającą w zakresie uchylenia, a w pozostałej części utrzymującą zaskarżoną decyzję w mocy - nr sprawy [...] 1, co miało wpływ na wynik sprawy tj. wydanie postanowienia o wezwaniu do wydania nieruchomości, pomimo, że w świetle okoliczności sprawy postanowienie takie nie powinno było zostać wydane.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, stosownie do przepisu art. 145 § 1 p. 1 lit. c) p.p.s.a. i poprzedzającego go postanowienia Starosty W. oraz o zwrot kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa adwokackiego), stosownie do przepisu art. 200 i 210 p.p.s.a.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, że postępowanie przed Ministrem Infrastruktury i Budownictwa o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wojewody z dnia 30 maja 2015 r. pozostaje w związku funkcjonalnym z prowadzonym aktualnie postępowaniem egzekucyjnym. Jego rozstrzygnięcie przesądzi bowiem o zasadności, konieczności i w konsekwencji dopuszczalności podejmowania czynności egzekucyjnych. W związku z tym obowiązkiem Starosty [...] jak i Wojewody było podjęcie współdziałania z Ministrem Infrastruktury i Budownictwa, wyrażające się w czasowym odstąpieniu od dokonywania kolejnych czynności egzekucyjnych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Kontrola zaskarżonego orzeczenia przez sąd, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017, poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej p.p.s.a.), przeprowadzana jest w oparciu o kryterium zgodności tej decyzji (postanowienia) z prawem.
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd nie jest związany granicami skargi, co oznacza, że sąd ten ma prawo, a nawet obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony.
Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Przedmiotem kontroli sądu było postanowienie Wojewody utrzymujące w mocy postanowienie Starosty [...] wzywające skarżącego i jego małżonkę (współwłaścicieli) do wydania na rzecz wierzyciela (Gmina T. P.) nieruchomości.
Należy wskazać, że w decyzji nr [...] z dnia [...] października 2015 r. Starosta P. zezwolił na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi gminnej polegającej na rozbudowie pasa drogowego drogi gminnej ul. [...] w Wysogotowie na odcinku od ul. [...] do ul. [...] i budowę kanalizacji deszczowej. Powyższa decyzja wymienia szereg nieruchomości, w tym działkę nr [...] (po podziale [...]) należącą do skarżących, które zostały objęte podziałem i które przeznaczone zostały do zajęcia pod realizację inwestycji. Decyzja ta została w części uchylona decyzją Wojewody z dnia [...] maja 2016 r. jednak nie w zakresie dotyczącym skarżącego, który nie wniósł odwołania.
W decyzji nr [...] w pkt V zatwierdzono podział nieruchomości i wskazano działkę skarżącego jako zajętą pod realizację inwestycji drogowej. W pkt VI decyzji ustalono nieruchomości (w tym działkę skarżącego nr [...]), które z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna stały się z mocy prawa własnością Gminy T. P.. W pkt XVII decyzji określono termin wydania nieruchomości na 120 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna i nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Termin ten upłynął 27.09.2016r. Jak wynika z akt sprawy działka nr [...] o powierzchni 6 m2 w rejestrze gruntów widnieje jako grunt przeznaczony pod budowę drogi publicznej lub linii kolejowej i stanowił własność gminy.
Zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1496), zwanej dalej "specustawą drogową", decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej określa termin odpowiednio wydania nieruchomości lub wydania nieruchomości i opróżnienia lokali oraz innych pomieszczeń. Termin ten nie może być krótszy niż 120 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Natomiast stosownie do treści art 17 ust. 3 pkt 2 - 4 specustawy drogowej decyzja, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokalu innych pomieszczeń, uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi, uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych oraz uprawnia do wydania przez właściwy organ dziennika budowy. Ww. przepis stanowi szczególną normę wobec art. 108 § 1 k.p.a.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy nie doszło do wykonania lub umorzenia w całości albo w części obowiązku, przedawnienia lub wygaśnięcia, w związku z czym obowiązek będący przedmiotem prowadzonej egzekucji istnieje. Podstawą prowadzonej egzekucji są opisane we wstępie decyzje Wojewody i Starosty wydane po uprawomocnieniu się decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej i wszczęciu postępowania egzekucyjnego.
Z akt sprawy wynika, że do skarżącego i jego żony skierowano 8 maja 2017 r. upomnienia, w których wezwano ich do dobrowolnego wydania nieruchomości oznaczonej nr geodezyjnym [...] (k. 66-67). Następnie 30 maja 2017 r. Starosta P. zawiadomił o wszczęciu postępowania egzekucyjnego, do którego załączył dwa tytuły wykonawcze skierowane do pana i pani A. (k. 79-82). Skarżący (ani jego żona) nie wniósł zarzutów. Starosta był więc uprawniony do wydania na podstawie art. 17 § 1 w zw. z art. 143 § 1 pkt 2 u.p.e.a. postanowienia w którym wezwał do wydania nieruchomości pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego.
Wskazać należy, iż powołany art. 17 § 1 u.p.e.a. stanowi, iż o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Niewątpliwie zatem zażalenie w postępowaniu egzekucyjnym służy stronie wtedy, gdy ustawa tak stanowi. Z kolei w myśl art. 143 § 1 u.p.e.a. egzekutor przystępując do czynności egzekucyjnych doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32 oraz postanowienie organu egzekucyjnego o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu (pomieszczenia) określonego w tytule wykonawczym z zagrożeniem, iż w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w celu odebrania nieruchomości lub opróżnienia lokalu (pomieszczenia).
Zgodnie z art. 143 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego. Zatem z powołanego przepisu wynika wyraźnie, iż zobowiązanemu służy prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego. W ocenie Sądu takim postanowieniem jest postanowienie wzywające do wykonania obowiązku. Należy bowiem zważyć, iż z treści powołanego przepisu wynika, iż zażaleniu podlega postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego, a nie postanowienie o jego zastosowaniu.
Ponadto z analizy kolejnych przepisów zawartych w rozdziale dotyczącym egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - odebraniu nieruchomości (art. 144 i art. 145 powołanej ustawy) wynika, iż po upływie terminu wyznaczonego w postanowieniu wzywającym do wykonania obowiązku egzekutor przystępuje do czynności egzekucyjnych zmierzających do odebrania nieruchomości..
Wskazać ponadto należy, iż w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie kwestionowano prawa zobowiązanego do złożenia przedmiotowego zażalenia (wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt I OSK 628/08, CBOSA, wyrok NSA z dnia 11 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 1389/08, CBOSA oraz wyrok z dnia 13.04.2012 r. sygn. akt I OSK 174/12, CBOSA).
Postanowienie wzywające do wydania nieruchomości określonej w tytule wykonawczym prawidłowo zostało skierowane do współmałżonków – współwłaścicieli nieruchomości, tak jak i tytuł wykonawczy.
Skarżący, jak wynika z akt sprawy, skorzystał z określonego w art. 143 § 2 u.p.e.a. prawa do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w przedmiocie zastosowania środka egzekucyjnego. Jednakże, jak zasadnie uznał organ II instancji, okoliczności przedstawione w zażaleniu, pozostawały bez wpływu na realizację określonego w postanowieniu obowiązku.
Organ odwoławczy trafnie wskazał, iż egzekwowany obowiązek wskazany w tytule egzekucyjnym jest zgodny z treścią obowiązku sformułowanego w decyzji Starosty [...] nr [...]. Brak jest ponadto przyczyn faktycznych i prawnych niewykonalności obowiązku. Decyzja stanowiąca podstawę egzekucji jest zgodna z obowiązującym porządkiem prawnym, a podjęte przez organ czynności egzekucyjne uznać należało za uzasadnione w związku z brakiem dobrowolnego wykonania przez skarżącego i jego żonę obowiązku wydania nieruchomości.
Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi, które powielają w zasadzie kwestie podnoszone w odwołaniu. Za zasadne uznać należało stanowisko Wojewody wskazujące, że bez znaczenia dla postępowania pozostaje kwestia prowadzonego przed Ministrem Infrastruktury i Budownictwa postępowania w sprawie wznowienia postępowania.
Wojewoda postanowieniem z dnia [...] 2017r[...]) odmówił wznowienia postępowania. (k. 170-185 akt adm.). Jako podstawę wznowienia skarżący wraz z żoną w skardze z 22 marca 2017r. wskazali art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a – strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu oraz art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności lub dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, jakimi zdaniem wnoszących skargę był fakt niewyrażenia zgody na podział działki oraz brak potrzeby wywłaszczania tej nieruchomości.. Wojewoda ustalił, że o wydaniu decyzji skarżący dowiedzieli się z zawiadomienia, odebranego przez skarżących 2 i 3 lipca 2016r. oraz z dokonanych obwieszczeń (3.06.2016r.). Skarga o wznowienie została wniesiona z przekroczeniem terminu wskazane z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Nadto organ wskazał, że okolicznością przemawiającą za zachowaniem terminu nie jest brak korzystania z internetu czy nie śledzenia na bieżąco ogłoszeń.
Wskazał również, że brak zgody na podział działki nie stanowi ani nowej okoliczności faktycznej ani nowego dowodu w sprawie. Skarżący nie wykazali bowiem, że brak było podstaw do wywłaszczenia ich nieruchomości, jak wynikało z dokumentów przewidziano na niej budowę zjazdu oraz "zabruk o naw. z kostki betonowej", co zostało wykonane. Skarżący na to postanowienie wnieśli zażalenie do Ministra Infrastruktury i Budownictwa. Wniesienie zażalenia na to postanowienie nie ma wpływu na toczące się postępowanie egzekucyjne. Okoliczności będące przedmiotem rozważań Wojewody nie mogą uzasadniać braku podstaw do wydania postanowienia w trybie art. 143 § 1 pkt 2 u.p.e.a.
Podkreślić trzeba, że aktualnie decyzja objęta wznowieniem postępowania administracyjnego pozostaje w obrocie prawnym, wywołując określone skutki prawne. Próby zaś jej wzruszenia nie stanowią według sądu przeszkody dla prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Rozpoznając zażalenie na postanowienie o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości organ bada czy nie zostały naruszone przepisy regulujące tryb prowadzenia egzekucji administracyjnej a nie kwestie związane z zasadnością i wykonalnością obowiązku objętego egzekucją, czy nie przewidziane prawem przesłanki, które zdaniem skarżącego uzasadniają powstrzymanie się przez organ od prowadzenia egzekucji. W przedmiotowej sprawie prawidłowo organ uznał, że do takiego naruszenia przepisów regulujących tryb postępowania egzekucyjnego nie doszło.
. Za nietrafne należało uznać zarzuty podnoszone w skardze o niewspółdziałaniu organów- Starosty z Ministrem Infrastruktury i Budownictwa. Stosownie do art. 7b k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej współdziałają ze sobą w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz sprawność postępowania, przy pomocy środków adekwatnych do charakteru, okoliczności i stopnia złożoności sprawy. Zasada ta odnosi się do sytuacji, w której w toku postępowania administracyjnego istnieje konieczność współdziałania dwóch lub więcej organów. Przepis dotyczy zatem przede wszystkim postępowań, w ramach których do wydania decyzji przepis prawa wymaga uzyskania stanowiska innego organu, co przed nowelizacją z czerwca 2017 r. uregulowane było jedynie w art. 106 k.p.a.. W rozpoznawanej sprawie dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy nie było konieczne współdziałanie Starosty z Ministrem, który prowadzi odrębne co do podstawy prawnej i przesłanek postępowanie nadzwyczajne (wznowieniowe).
Postępowanie w przedmiocie wydania nieruchomości pozostaje bez związku z postępowaniem wznowieniowym. Zarzuty skargi, w tym również zarzut naruszenia art. 8 k.p.a nie zasługiwały więc na uwzględnienie. Wskazana w art. 8 k.p.a. zasada prowadzenia postępowania ww sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej zgodnie z zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania nie stanowi podstawy do tworzenia nowej, nie przewidzianej ustawą przesłanki blokowania toczącego się postępowania egzekucyjnego w sytuacji wnoszenia skarg o wznowienie postępowania dotyczącego decyzji stanowiącej podstawę obowiązku objętego tytułem wykonawczym.
Bez związku z postępowaniem egzekucyjnym pozostawało również toczące się przed Wojewodą z wniosku skarżącego postępowanie o wstrzymanie czynności egzekucyjnych (art. 23 § 6 u.p.e.a.). Jako przesłankę do wstrzymania tych czynności skarżący podawał fakt złożenia skargi o wznowienie postępowania dotyczącego decyzji o realizacji inwestycji drogowej, która nie stanowiła szczególnie uzasadnionego przypadku. Nadto samo złożenie takiego wniosku nie wstrzymuje prowadzonych czynności. Organ sprawujący nadzór podejmuje decyzję w zakresie ewentualnego wstrzymania określonych czynności. W przedmiotowej sprawie Wojewoda postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018r. [...] odmówił wstrzymania czynności egzekucyjnych.
Wyjaśnić dodatkowo należy, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do rozpatrywania zastrzeżeń podnoszonych przez zobowiązanego, które nie są związane z samym postępowaniem egzekucyjnym, ale dotyczą postępowania jurysdykcyjnego, w którym orzeczono o egzekwowanym obowiązku. Konkludując, Sąd stwierdza, że kontrola zaskarżonego postanowienia Wojewody oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu pierwszej instancji w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie dała podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego.
Mając to na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi