Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2013 r., znak [...], Wójt Gminy D. na podstawie art. 59 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") oraz 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") ustalił dla A. M. K. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali magazynowo-usługowej na działce nr [...], położone przy ul. M. w miejscowości S., gmina D. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że teren inwestycji nie jest objętym żadnym obowiązującym planem miejscowym.
W konsekwencji niezbędne stało się przeprowadzenie analizy urbanistycznej w celu określenia parametrów dla nowej zabudowy. Po przeprowadzeniu analizy stanu faktycznego i prawnego obszaru analizowanego organ I instancji ustalił, że spełnione zostały wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a planowana inwestycja nie narusza ładu przestrzennego i przepisów odrębnych. W konsekwencji wniosek inwestora należało rozstrzygnąć pozytywnie.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. uczestnicy M. D. i A. D. odwołali się od powyższej decyzji z dnia [...] marca 2013 r.
W uzasadnieniu odwołujący wskazali, że funkcja planowanego obiektu budowlanego została określona bardzo ogólnikowo. W szczególności brak jest oznaczenia konkretnych usług, jakie mają być realizowane we wspomnianej hali. Odwołujący podnieśli, że wcześniej toczyło się już postępowanie w przedmiocie ustalenia dla terenu inwestycji warunków zabudowy dla hali rekreacyjno-sportowej, niezakończone jednak wydaniem decyzji. Nieprecyzyjny opis przedsięwzięcia pozwala inwestorowi na wykonanie także hali rekreacyjno-sportowej, uciążliwej dla sąsiedniej zabudowy jednorodzinnej.
Odwołujący zauważyli również, że zabudowa usługowa występuje tylko na działce nr [...] (pracownika projektowo-plastyczna). Działka nr [...] jest nieruchomością narożnikową i wpisuje się w funkcję głównej ul. K., a nie bocznej ul. M. o charakterze osiedlowym. Ponadto analiza urbanistyczna została ograniczona tylko do części działek znajdujących się w obszarze analizowanym, zakreślonych liniami ukośnymi na załączniku graficznym do kwestionowanej decyzji. Badanie zabudowy ograniczono bowiem jedynie do działek przylegających do ul. Morwowej, pomijając tym samym ponad połowę obszaru analizowanego. Uchybienie to wpływa z kolei na określenie dopuszczalnej powierzchni zabudowy. Tym bardziej, że w analizie urbanistycznej nie uwzględniono wszystkich działek niezabudowanych. Planowana inwestycja nie kontynuuje poza tym również górnej krawędzi elewacji frontowej zabudowy występującej na działkach sąsiednich. Parametr ten zostaje bowiem przekroczony o 100% w przypadku omawianego zamierzenia budowlanego.
Decyzją z dnia [...] maja 2014 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. na podstawie art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. nr 79 poz. 856 z późn. zm.), art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 u.p.z.p. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] marca 2013 r.
W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, wyjaśniając zarazem, że w toku analizy urbanistycznej wyznaczono obszar analizowany w promieniu 110 m od granic działki inwestora. W tak zakreślonym obszarze zlokalizowana jest zabudowa o funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej, usługowej i gospodarczej. Średni wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 19,3%. Wymogi te zostały spełnione w kontekście rozważanej inwestycji. Trafnie określona została również szerokość elewacji frontowej. Parametr ten wynosi średnio dla obszaru analizowanego 13,9 m. W przypadku planowanej inwestycji przybiera on wartość 17 m, lecz jest to odstępstwo dopuszczalne na mocy § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 poz. 1588).
Współczynnik ten wynosi bowiem 24 m dla działki nr [...]. Ponadto Kolegium unało, że organ I instancji skorzystał także z możliwości odstąpienia na podstawie § 7 ust. 4 powołanego rozporządzenia od ogólnej zasady ustalania wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Tym samym spełnione zostały również wszystkie wymogi, od których zależy wydanie pozytywnej dla inwestora decyzji o warunkach zabudowy. Omawiane zamierzenie budowlane nie będzie przy tym zaburzać istniejącego ładu urbanistycznego.
Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. M. D. zaskarżył powyższą decyzję Kolegium z dnia [...] maja 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając organowi II instancji naruszenie: (1) art. 7 k.p.a. poprzez nieustalenie stanu faktycznego i pominięcie podziału nieruchomości inwestora, (2) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że o spełnieniu wymogu dobrego sąsiedztwa decyduje nieruchomość położona w obszarze analizowanym z pominięciem wymogu, by była ona dostępna z tej samej drogi publicznej, (3) § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia poprzez zaakceptowanie analizy terenu przeprowadzonej tylko dla części nieruchomości położonych w obszarze analizowanym, (4) § 7 ust. 1 cytowanego rozporządzenia poprzez wyznaczenie wysokości górnej krawędzi zabudowy w sposób niezgodny z tym przepisem, (5) § 7 ust. 4 wymienionego rozporządzenia poprzez brak uzasadnienia odstępstwa od 7 ust. 1 tego rozporządzenia oraz (6) art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia niezawierającego odniesienia się do zarzutów skarżącego.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ II instancji nie uwzględnił faktu dokonania w trakcie postępowania administracyjnego podziału geodezyjnego działki nr [...] na działki nr [...] i [...]. Okoliczność ta ma istotne znaczenie, gdyż nieruchomość, której dotyczy zaskarżona decyzja, przestała istnieć. Dezaktualizacji uległy również ustalenia poczynione przez organ I instancji. Doszło bowiem do zmiany granic tych działek, linii frontowych i powierzchni, co rodzi konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania. Ponadto w obszarze analizowanym nie występuje żadna działka, która pozwalałby na ustalenie parametrów dla nowej zabudowy. Poza tym organy administracji publicznej nie odróżniają obszaru analizowanego od działek dostępnych z tej samej drogi publicznej. W pozostałym zakresie skarżący powtórzył argumentację zaprezentowaną wcześniej w odwołaniu z dnia [...] kwietnia 2013 r.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
W piśmie z dnia [...] stycznia 2015 r. A. K. wniosła o oddalenie skargi.
W uzasadnieniu uczestniczka postępowania wskazała, że podział nieruchomości nie wpływa na sposób zagospodarowania nieruchomości i ma względem niego charakter następczy. Wydzielenie zatem działek nr [...] i [...] z dawnej działki nr [...] nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia wydanego w niniejszej sprawie. Ponadto uczestniczka zwróciła uwagę, że posadowienie hali magazynowo-usługowej wykluczy realizację hali rekreacyjno-sportowej. W pozostałym zakresie poparła ona stanowisko organów administracji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Jak wynika przy tym z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawna.
Na wstępie trzeba zauważyć, że wnioskiem z dnia [...] października 2012 r. A. M. K. zwróciła się do Wójta Gminy D. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali magazynowo-usługowej na działce nr [...], przy ul. M. w S., gmina D. (k. 13-16 akt adm. organu I instancji). Okoliczność tę należy uznać za bezsporną, gdyż nie była kwestionowana przez żadną ze stron postępowania.
Podstawę prawną w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p."). Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 3 u.p.z.p., ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenia sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w razie braku planu miejscowego – w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Odzwierciedleniem tego przepisu jest również art. 59 ust. 1 u.p.z.p., wedle którego zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonani innych robót budowlanych wymaga co do zasady ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.
Jak wynika z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie takiej decyzji jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: (1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; (2) teren ma dostęp do drogi publicznej; (3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; (4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo objęty jest zgodą uzyskaną przy sporządzaniu poprzednio obowiązującego planu miejscowego; (5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Szczegółowy tryb badania, czy spełniony został wymóg dobrego sąsiedztwa, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 poz. 1588). Zgodnie z § 3 powołanego rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym granice tego obszaru wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zarazem nie mniejszej niż 50 m.
Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy najpierw zauważyć, że analiza urbanistyczna została w rozpatrywanej sprawie sporządzona w sposób wadliwy. Granice obszaru analizowanego wyznaczono zgodnie z § 3 ust. 2 powołanego rozporządzenia, niemniej zarówno część tekstowa, jak i część graficzna analizy urbanistycznej uwzględnia tylko niektóre z działek znajdujących się w badanym obszarze. Analizie zostały bowiem poddane tylko nieruchomości znajdujące się bezpośrednio przy drodze publicznej sąsiadujące z działką nr [...], tj. przy ul. M. Taki zabieg był jednak wadliwy.
Wprawdzie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wspomina tylko o działce sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, lecz nie zmienia to faktu, że szereg przepisów powołanego rozporządzenia nakazuje badanie parametrów i cech zabudowy występujących na całym obszarze analizowanym. Nie można zatem badania możliwości lokalizacji nowej zabudowy ograniczyć tylko do wąsko rozumianego sąsiedztwa przy tej samej drodze publicznej. Konieczność rozważenia całości zabudowy występującej w obszarze analizowanym pozostaje również w zgodzie z nadrzędnym celem przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w postaci kształtowania zrównoważonego ładu przestrzennego. Ten ostatni nie ogranicza się natomiast tylko do bezpośredniego otoczenia inwestycji. Uchybienie to okazało się dodatkowo istotne w kontekście rozpatrywanej sprawy, gdyż ul. M. stanowi łącznik pomiędzy większymi węzłami komunikacyjnymi, tj. ul. S. i ul. K. Opisane wyżej zawężenie zakresu analizy urbanistycznej doprowadziło zatem do zniekształcenia poczynionych w niej ustaleń, które w efekcie nie mogą stanowić prawidłowej podstawy do wyznaczenia parametrów dla nowej zabudowy.
Analiza urbanistyczna okazała się poza tym wadliwa także ze względu na brak wskazań co do oczekiwanych cech nowej zabudowy. Dokument ten przedstawia bowiem jedynie ustalone w sposób wadliwy, jak wyjaśniono wyżej, wskaźniki opracowane na podstawie zabudowy występującej w obszarze analizowanym. Niezbędne było natomiast wyraźnie oznaczenie poszczególnych parametrów, od których spełnienia zależy wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Analiza urbanistyczna nie stanowi bowiem jedynie rodzaju informacji o istniejącej już zabudowie na danym terenie, lecz ma przedstawiać również wskazania co do cech i parametrów wymaganych dla planowanego zamierzenia budowlanego. Wskazania te są kluczowym elementem analizy urbanistycznej i stanowią podstawę do ukształtowania treści decyzji o warunkach zabudowy.
Tym samym opisane wyżej uchybienie w zakresie analizy urbanistycznej miało charakter istotny. Co więcej, organ I instancji nie rozważył i nie wyjaśnił w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji, dlaczego przyjął określone parametry dla przedmiotowej inwestycji, ograniczając się do lakonicznego powołania się na analizę urbanistyczną. W konsekwencji w powyższym zakresie decyzja nr [...] z dnia [...] marca 2013 r., znak [...], może być obarczona zarzutem dowolności (k. 43-48 akt adm. organu I instancji).
Przedstawione powyższej wady rozstrzygnięcia organu I instancji pogłębiają dodatkowo wątpliwości związane z zastosowaną tam terminologią. Decyzja z dnia [...] marca 2013 r. operuje bowiem w pkt 3 lit. a pojęciem nieprzekraczalnej linii zabudowy, gdy tymczasem zgodnie z § 4 powołanego rozporządzenia należałoby użyć określenia "obowiązująca linia zabudowy". Oba te wyrażenia nie są bowiem w pełni tożsame. Poza tym w pkt 3 lit. b powyższej decyzji organ I instancji używa określenia "frontowa nieprzekraczalna linia zabudowy" niewystępującego w wymienionych dotychczas aktach normatywnych.
Ponadto nawet gdyby przyjąć, że pkt 3 lit. a i b decyzji z dnia [...] marca 2013 r. dotyczą obowiązującej linii zabudowy, ustalenie tego parametru budzi wątpliwości. Organ I instancji odsyła bowiem w tym zakresie do załącznika graficznego, który jednak nie wskazuje precyzyjnie wartości omawianego wskaźnika. W tej mierze uczyniono bowiem jedynie adnotację "41 m", niepozwalającą na stwierdzenie, czy wartość ta dotyczy długości działki inwestora czy raczej obowiązującej linii zabudowy. Nie ulega także wątpliwości, że wskazana w decyzji linia zabudowy dla przedmiotowej hali magazynowo-usługowej, wbrew § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia, nie nawiązuje do stanu istniejącego na działkach znajdujących się w jej otoczeniu. Z danych zawartych w analizie urbanistycznej wynika bowiem, że przeważnie rozważany parametry wynosi w obszarze analizowanym od 5 do 8 m. Tylko w jednym przypadku istniejąca linia zabudowy została określona "do 29 m". Wprawdzie w § 4 ust. 4 cytowanego rozporządzenia dopuszcza się odstąpienie od ogólnej zasady wyznaczania poruszanego wskaźnika, lecz niemniej musi to wynikać z analizy.
Takich wniosków, jak wskazywano już wcześniej, analiza urbanistyczna w niniejszej sprawie nie zawiera. Co więcej, ustalenie obowiązującej linii zabudowy w odległości 41 m stanowiłoby i tak istotne odstępstwo od wspomnianego wyjątku w postaci ustalenia obowiązującej linii zabudowy w odległości 29 m.
Ponadto organ I instancji wadliwie określił wskaźnik powierzchni zabudowy poprzez wskazanie powierzchni planowanego obiektu budowlanego. Tymczasem zgodnie z § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia, parametr ten wymaga odniesienia powierzchni nowej zabudowy do powierzchni działki. Przyjmuje on zatem postać ułamka, wyrażonego w szczególności w procentach. Wymóg ten nie został zatem spełniony przez organ I instancji, co również stanowiło uchybienie. Nie można bowiem wobec stron postępowania formułować obowiązku dokonywania obliczeń matematycznych w celu zrekonstruowania zamiaru, jakim organ administracji publicznej kierował się przy wydawaniu rozstrzygnięcia.
Wątpliwości budzi również sposób określenia przez organ I instancji wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. W decyzji z dnia [...] marca 2013 r. wskaźnik ten przybiera wartość 8 m. Tymczasem z analizy urbanistycznej wynika, że wysokość zdecydowanej większości badanych obiektów budowlanych nie przekracza 4 m. Tylko w dwóch przypadkach współczynnik ten wynosi 8 m. Tym samym, wbrew § 7 ust. 1 powołanego rozporządzenia, wysokość górnej elewacji frontowej przedsięwzięcia nie stanowi przedłużenia zabudowy istniejącej na sąsiednich działkach. Wprawdzie na mocy § 7 ust. 4 cytowanego rozporządzenia możliwe jest odstąpienie od powyższej ogólnej zasady, lecz niemniej wyznaczenie innej wartości dla omawianego parametru musi wynikać wtedy z analizy urbanistycznej. Warunek ten nie został spełniony, ponieważ wspomniane opracowanie nie zawiera żadnych wytycznych co do kształtu przyszłej inwestycji. Podobnie organ I instancji nie uzasadnił szerzej zajętego przez siebie stanowiska.
Powyższe uchybienia miały istotne znaczenie, gdyż w ich wyniku niemożliwe stało się ustalenie poprawnych parametrów dla nowej zabudowy. Wadliwie bowiem ograniczono zakres analizy urbanistycznej, wyłączając badanie części znajdujących się w obszarze analizowanym nieruchomości. Ponadto nie zawarto w tym opracowaniu także żadnych wytycznych co do cech i parametrów planowanego obiektu budowlanego. Organ I instancji nie rozważył dostatecznie wnikliwie kwestii lokalizacji hali magazynowo-usługowej, a sposób sformułowania w decyzji parametrów tego zamierzenia budowlanego budzi wątpliwości. Uchybienia te prowadzą w konsekwencji do wniosku o konieczności ponownego przeprowadzenia w istotnej mierze postępowania wyjaśniającego.
Nie ulega zatem wątpliwości, że organ I instancji naruszył art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Uchybienie to doprowadziło z kolei do naruszenia także art. 77 § 1 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, oraz art. 80 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Z uwagi na istotne wady w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego organ odwoławczy powinien był zatem, zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., uchylić zaskarżoną decyzję w całości przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, czego jednak nie uczynił. Utrzymanie w mocy wadliwej decyzji z dnia [...] marca 2013 r. stanowiło zatem naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i uzasadniało wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2014 r., znak [...] (k. 71-72 akt adm. organu II instancji).
Na marginesie należy jeszcze odnotować, że w skardze z dnia [...] czerwca 2014 r. wskazano na dokonanie w trakcie postępowania przez organem odwoławczym podziału działki nr [...] na działki nr [...] i [...] (k. 5-10 akt sądowych). Okoliczność ta znajduje swoje potwierdzenie w mapie, opatrzonej pieczęcią Starosty P., datowanej na dzień [...] czerwca 2014 r. (k. 24 akt sądowych). Fakt ten nie był również kwestionowany przez żadną ze stron niniejszego postępowania. Tym samym należy wskazać, że dokonanie podziału działki inwestora stanowi okoliczność, która powinna być uwzględniona przez organy administracji publicznej. W szczególności wpływa ona na stopień intensywności zabudowy i tym samym możliwość spełnienia wymogu z § 5 powołanego rozporządzenia.
W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] marca 2013 r. z uwagi na naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 138 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3-7 powołanego rozporządzenia, co miało istotny wpływ na wynik postępowania.
Rozpoznając ponownie sprawę, organy administracji publicznej powinny poprawnie przeprowadzić analizę urbanistyczną, uwzględniając w szczególności całość zabudowy znajdującej się w obszarze analizowanym, i ewentualnie właściwie określić parametry, jakie powinna spełniać omawiana inwestycja, jeżeli w świetle poczynionych ustaleń spełnione zostaną wymogi dla jej lokalizacji. Organy administracji publicznej powinny przy tym wziąć pod uwagę fakt, że działka nr [...] została podzielona na działki nr [...] i [...].
Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.
Sąd orzekł o wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 p.p.s.a.