Uzasadnienie
Skarżący D. D. wniósł o przyznanie prawa pomocy w całości poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu wniosku oświadczył, że jest studentem i nie osiąga żadnych stałych dochodów. Utrzymuje się z wynagrodzenia z umów zlecenia oraz pracy dorywczej. Pozostaje w ścisłym związku z rodzinnym gospodarstwem domowym, ale wszystkie wydatki pokrywa z własnych niskich dochodów. Dlatego dodatkowe obciążenie znacząco pogorszyłoby jego sytuację majątkową. Oświadczył, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z rodzicami i babcią.
Nadto podał, że posiada oszczędności w kwocie około [...] zł., nie posiada żadnych nieruchomości, czy wartościowych ruchomości. Oświadczył, że osoby pozostające we wspólnym gospodarstwie domowym posiadają dom i samochód. Skarżący wskazał, że rodzina uzyskuje łączny miesięczny dochód w wysokości około [...] zł (skarżący z pracy dorywczej [...] zł, ojciec z pracy na etacie od [...] zł do [...] zł, matka emeryturę [...] zł, babcia emeryturę [...] zł). Skarżący nie wymienił zobowiązań i stałych wydatków rodziny.
Regulacja dotycząca prawa pomocy, zawarta w art. 246 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") stanowi odstępstwo od zasady ustanowionej w art. 199 p.p.s.a., stosownie do której strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie z dyspozycja art. 246 §1 pkt 1 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej, gdy wykaże nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Dlatego podkreślić należy, że instytucja prawa pomocy ma służyć przede wszystkim osobom, które nie mają możliwości zgromadzenia środków na opłacenie kosztów sądowych związanych z obroną swoich praw przed sądem. A zatem przytoczone we wniosku okoliczności, jak i zgromadzone dokumenty powinny uzasadniać wyjątkowe traktowanie, o jakim mowa w powołanej regulacji. Wnioskodawca winien, więc wykazać w sposób niebudzący wątpliwości, że zdobycie środków niezbędnych do uczestniczenia w postępowaniu sądowym, jest obiektywnie niemożliwe.
Ze zgromadzonych akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo w rodzicami i babcią, którzy zapewniają wszystkie podstawowe koszty koniecznego utrzymania skarżącego. Przy czym zaznaczyć należy, że prawo pomocy przysługuje jedynie wtedy, gdy skarżącemu po uiszczeniu niezbędnych kosztów utrzymania nie pozostają już żadne środki finansowe. Skarżący tymczasem, mimo że studiuje i pracuje dorywczo jest w stanie zgromadzić oszczędności. Zatem skoro skarżący dysponuje oszczędnościami, brak podstaw do obciążenia Skarbu Państwa kosztami, które co do zasady winien ponieść skarżący inicjujący postępowanie sądowoadministracyjne. Z istoty prawa pomocy wynika bowiem możliwość skorzystania z dobrodziejstwa prawa pomocy, dopiero gdy strona wykaże, że po uiszczeniu wszystkich koniecznych kosztów swojego utrzymania nie dysponuje już żadnymi wolnymi środkami, które mogłaby przeznaczyć na poniesienie kosztów niniejszego postępowania.
Z akt sprawy wynika, że znalazł środki i uiścił wpis od skargi. Skarżący nie podał, by rodzina miała zaległości w koniecznych opłatach utrzymania siebie i domu, zatem przyjąć należy że uzyskiwane dochody pozwalają na pokrycie tych kosztów oraz innych zobowiązań.
W takim stanie rzeczy, opierając się o treść formularza wniosku o prawo pomocy, niemożliwe okazało się stwierdzenie, że w aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawca nie może pokryć całkowitych kosztów sądowych niniejszego postępowania oraz wolnorynkowego wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Przesłanką ustanowienia pełnomocnika z urzędu jest sytuacja finansowa i majątkowa wnioskodawcy, który nie wykazał, że nie ma możliwości zapłacenia wolnorynkowego wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru. Wnioskodawca posiada wolne środki w postaci oszczędności oraz może liczyć na finansową pomoc rodziny, której dochody pozwalają na udzielenie wsparcia skarżącemu. Okoliczności te musiały skutkować odmową przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie.
Na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 w zw. z art. 246 §1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu.