Uzasadnienie
Pismem z dnia [...].05.2005 r. nazwanym "pozwem przeciwko Burmistrzowi P." M.K. domagał się "wytyczenia" działki gruntu przy jego posesji i spowodowania odstąpienia przez Towarzystwo Budownictwa Społecznego od naliczania "opłat czynszowych". Z uzasadnienia tego pisma oraz odpowiedzi organu na skargę z dnia [...].06.2005 r. wynika, iż skarżącemu przysługuje odrębna własność lokalu mieszkalnego i udział w wysokości [...] we własności gruntu - działki nr [...] w P. Skarżący domaga się wydzielenia mu działki o powierzchni [...] m2, odpowiadającej według niego jego udziałowi we współwłasności. Współwłaścicielem tej działki jest również Gmina P. Nieruchomością wspólną zarządza - według skarżącego samowolnie - Towarzystwo Budownictwa Społecznego i przysyła skarżącemu bezprawnie obciążenia czynszowe.
Zgodnie z art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnieść można na wyliczone enumeratywnie w powyższym przepisie akty i czynności z zakresu administracji publicznej, w szczególności decyzje, postanowienia i inne akty zawierające rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, a także na bezczynność organów administracji w sprawach wymagających wydania takich rozstrzygnięć.
Przytoczone wyżej żądania zawarte w skardze mają charakter roszczeń cywilnoprawnych. Skarżący w istocie domaga się zniesienia współwłasności działki oraz kwestionuje koszty związane z utrzymaniem nieruchomości wspólnej. Roszczenia jego nie mają więc charakteru żądań z zakresu administracji publicznej. Spory cywilnoprawne rozstrzygają sądy powszechne, a nie sądy administracyjne. Tym samym żądania skargi nie mieszczą się w katalogu z art. 3 § 2 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z czym skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest niedopuszczalna.
Mając powyższe na uwadze na mocy powołanych przepisów oraz art. 16 § 2 i art. 58 § 3 wyżej powołanej ustawy orzeczono jak w sentencji.
(-) E. Podrazik