Uzasadnienie
Skarżąca A. C. na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł złożyła wniosek o prawo pomocy na urzędowym formularzu PPF, w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych w całości oraz o ustanowienie adwokata.
We wniosku skarżąca podała, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z emerytury w wysokości [...]zł netto miesięcznie oraz dorywczo wyjeżdża do pracy do Niemiec. Oświadczyła, że z tego tytułu w tym roku zarobiła [...]zł. Podała, że jej sytuacja jest trudna, nie stać jej na remont mieszkania. Posiada mieszkanie o powierzchni [...] m² wraz z udziałem w gruncie, na działce o powierzchni [...]m² o wartości około [...] zł w Z. Nadto skarżąca wyszczególniła, że stałe miesięczne zobowiązania stanowią opłaty za gaz [...]zł, energię elektryczną [...] zł, [...]zł od października do marca za dogrzewanie mieszkania, środki czystości [...] zł, podatek [...] zł, woda i ścieki [...] zł, leki [...] zł, wyjazdy do lekarza [...] zł co trzy miesiące, telefon [...] zł, Internet [...] zł, zakup węgla [...] zł. Do maja 2019r. będzie spłacać kredyt i emerytura wyniesie około [...] zł miesięcznie. Nadto wskazała, że nie posiada żadnego innego majątku, oszczędności, czy wartościowych ruchomości.
Przepis art. 246 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a.") wskazuje przesłanki, na podstawie których następuje przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej. W zakresie całkowitym następuje ono, gdy osoba fizyczna wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 §1 pkt 1 P.p.s.a.).
Podzielić należy stanowisko ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, że instytucja prawa pomocy powinna być traktowana jako wyjątek od ogólnej zasady ustanowionej w art. 199 P.p.s.a., zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania, związane ze swoim udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006r., sygn. akt II FS 741/06). Wobec powyższego, ciężar wykazania występowania przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na osobie składającej w tym przedmiocie wniosek. To z kolei oznacza, że taki wnioskodawca powinien poczynić wszelkie kroki mające na celu uzasadnienie i uprawdopodobnienie okoliczności, na które się powołuje, zaś uznanie, czy nastąpiło to w sposób dostateczny zostaje ocenione w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy.
Z oświadczeń skarżącej wynika, że jej sytuacja rodzinna, majątkowa i finansowa uzasadnia stanowisko, że nie dysponuje środkami potrzebnymi na zapłacenie jakichkolwiek kosztów niniejszego postępowania sądowego.
Z dochodów pochodzących z emerytury i wynagrodzenia za dorywczą pracę w łącznej wysokości około [...] zł miesięcznie ponosi wszystkie stałe koszty swojego koniecznego utrzymania. Wsparła się środkami finansowymi pochodzącymi z kredytu celem zakończenia remontu mieszkania. Reguluje wszystkie swoje zobowiązania i nie podała, by miała zaległości płatniczych. Zaznaczyć należy, że skarżąca wykorzystuje posiadany majątek nieruchomy na zaspokojenie potrzeb bytowych.
Z przedstawionej sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej wynika, że po zaspokojeniu koniecznych potrzeb swojego utrzymania nie pozostają wolne środki, które mogłaby przeznaczyć na koszty sądowe (500 zł wpis od skargi) oraz koszty wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Przyznać zatem należało prawo pomocy w żądanym zakresie.
Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 249 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć.
Wobec powyższego, na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 w zw. z art. 246 §1 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono, jak w postanowieniu.
/-/ Katarzyna Witkowicz-Grochowska