Uzasadnienie
4/II SA/Po 759/03
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 2 ust. 4, art. 4 ust. 1 i art. 32 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 1998 r. Nr 64 poz. 414 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M.O. od decyzji Dyrektora Centrum Pomocy Rodzinie i Polityki Społecznej w G. z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...], odmawiającej przyznania zasiłku celowego - utrzymało tę decyzję w mocy, opierając się na następujących ustaleniach.
M.O., urodzony w [...] r. nie pracuje i pobiera zasiłek przedemerytalny w kwocie 527,46 złotych miesięcznie. Otrzymuje nadto dodatek mieszkaniowy w kwocie 109,04 złotych miesięcznie. Po operacji kręgosłupa ustalono u niego umiarkowany stopień niepełnosprawności na stałe. Na utrzymaniu ma żonę, urodzoną w [...] r., nie pracującą, zarejestrowaną w Powiatowym Urzędzie Pracy, bez prawa do zasiłku. Małżonkowie prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, posiadają 3-pokojewe mieszkanie własnościowe z pełnym wyposażeniem technicznym i telefonem.
W dniu [...] stycznia 2003 r. M.O. wniósł o przyznanie mu zasiłku celowego na wyżywienie.
Dyrektor Centrum Pomocy Rodzinie i Polityki Społecznej w G. decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. odmówił przyznania zasiłku. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji ustalił, że rodzina wnioskodawcy, ze względu na dochód nieprzekraczający kryterium dochodowego oraz bezrobocie i długotrwałą chorobę kwalifikuje się do korzystania ze świadczeń z pomocy społecznej, jednak pomoc ta nie może być przyznana ze względu na brak możliwości finansowych organu. W 2003 r. G. Centrum Pomocy Rodzinie otrzymało z budżetu miasta 100.000,- złotych miesięcznie co nie wystarcza nawet na świadczenia obowiązkowe wynoszące 158.104 zł miesięcznie.
M.O. odwołał się od powyższej decyzji zarzucając jej naruszenie art. 32, art. 69 i art. 71 Konstytucji RP oraz art. 2 ust. 1, art. 3 i art. 32 ustawy o pomocy społecznej. Stwierdził, że jego rodzina jest ze względu na jego niepełnosprawność oraz bezrobocie żony w krytycznej sytuacji i zgodnie z przywołanymi przepisami powinna otrzymać stosowną pomoc. Środki na tę pomoc gmina winna otrzymać od Skarbu Państwa, zaś odpowiedzialność gminy i państwa jest w tym zakresie solidarna.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło podstaw do uwzględnienia odwołania, w szczególności nie stwierdziło naruszenia przez organ I instancji granic uznania administracyjnego. Kolegium wyraziło pogląd, że potrzeby osób lub rodzin powinny być uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom organu administracyjnego. Skoro w niniejszej sprawie organ I instancji wykazał, że nie miał możliwości i środków na przyznanie zasiłku celowego to jego decyzja nie narusza prawa.
M.O. zaskarżył decyzję organu II instancji do sądu administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie, łącznie z decyzją organu I instancji z przyczyn przedstawionych w odwołaniu.
Skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 1993 r. sygn. akt I SA/1340/93, wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2002 r. sygn. akt II SA.Gd 4332/01) utrwalony jest pogląd, że sam fakt spełnienia przez osobę ubiegającą się o świadczenia pieniężne z pomocy społecznej kryteriów określonych w art. 3 i art. 4 ustawy o pomocy społecznej nie oznacza automatycznego przyznania świadczenia. Decyduje o tym całokształt okoliczności sprawy, w tym rozmiar środków finansowych jakimi na ten cel dysponuje organ. Wynika to wprost z przepisu art. 2 ust. 4 cyt. ustawy.
W niniejszej sprawie organ w sposób należyty zbadał sytuację życiową rodziny skarżącego i doszedł do przekonania, że posiadane środki nie wystarczają na przyznanie tej rodzinie pomocy. Szczupłość środków przekazywanych organom pomocy społecznej nakazuje realistyczną ocenę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb osób uprawnionych do świadczeń. Na terenie miasta G. o czym Sądowi wiadomo urzędowo z licznych spraw dotyczących opieki społecznej z tego terenu, przebywa bardzo dużo osób i rodzin, żyjących w nędzy i nie posiadających żadnych dochodów. One w pierwszej kolejności muszą uzyskać pomoc z opieki społecznej. Sytuacja rodziny skarżącego, aczkolwiek niewątpliwie trudna, nie jest tak dramatyczna aby uzasadniała przyznanie pomocy w sytuacji, gdy brak na nią środków.
Skarżący może oczywiście ponawiać wnioski o przyznanie pomocy w różnej formie, które w miarę możliwości organu winny być uwzględniane.
Z powyższych motywów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z prawem, co powoduje oddalenie skargi, na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
/-/D.Rzyminiak-Owczarczak /-/M.Hrycaj /-/M.Dybowski
Brak podpisu as. sąd. D. Rzyminiak-Owczarczak spowodowany jest jej długotrwałą nieobecnością (urlop wypoczynkowy)
/-/M.Hrycaj
KB/