Uzasadnienie
Skarżący cofnęli skargę.
W świetle art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, cofnięcie uznać należało za dopuszczalne, a zatem wiążące Sąd.
Stąd na zasadzie art. 161 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy orzeczono jak w punkcie 1 sentencji.
Jak w punkcie 2 orzeczono mając na względzie § 15, § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.
Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że Sąd wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego zawarty w piśmie z dnia 28 stycznia 2005 r. potraktował jako wniosek o przyznanie pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Pełnomocnik skarżących ustanowiony został w ramach pomocy prawnej. Przepisy prawa nie stanowią o zwrocie kosztów zastępstwa od organu w razie cofnięcia skargi. Koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponosi Skarb Państwa (§ 15 cyt. rozporządzenia).
Wnioskowi o ich przyznanie nie można zadośćuczynić jeżeli wbrew wymogom z § 16 tego rozporządzenia nie zawiera oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżących zaniechał złożenia oświadczenia w tym względzie.
/-/ A.Łaskarzewska