Uzasadnienie
Dnia [...] kwietnia 2005 r. E.B. zgłosiła zamiar budowy roślinno-stawnej oczyszczalni ścieków dla budynku mieszkalnego położonego w L. przy ul. [...] na działce nr [...].
Starosta P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 Nr 98, poz. 1071) zgłosił sprzeciw w sprawie realizacji roślinno-stawnej oczyszczalni ścieków na działce nr ewid. [...] położonej w L. przy ul. [...].
Uzasadniając wskazano, że na podstawie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta L. Uchwałą Rady Miasta L. nr XXVI/127/2004 z dnia 30 czerwca 2004 r. Dz.Urz. Woj. Wlkp. Nr 155, poz. 3310 teren, na którym planowana jest przedmiotowa oczyszczalnia przeznaczony jest pod zabudowę mieszkalną jednorodzinną, ozn. symbolem 2MN. Dla terenu, w którego skład wchodzi między innymi działka o nr ewid. [...] jednoznacznie określono sposób odprowadzania ścieków sanitarnych, a objęta zgłoszonym projektem inwestycja narusza ustalenia obowiązującego planu.
W przewidzianym ustawą terminie skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, w którym podniosła, że plan zagospodarowania przestrzennego miasta L. jest niezgodny z ustawą z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.) oraz ustawą z dnia 20 listopada 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2001 r. Nr 72, poz. 747 ze zm.).
Wojewoda decyzją z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Uzasadniając wskazano, iż treść art. 35 ust. 1 pkt 1 a) Prawa budowlanego nakłada na organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego Miasta L. (rozdział 3 § 16 pkt 5 e) – jak wskazała skarżąca - do czasu realizacji sieci kanalizacji sanitarnej zezwala się na gromadzenie ścieków z zbiornikach bezodpływowych o gwarantowanej szczelności. Plan miejscowy nie przewiduje innych rozwiązań tymczasowych, a planowania przez inwestora technologia oczyszczania ścieków odbiega znacząco od przyjętej w tekście planu.
W skardze do sądu administracyjnego skarżący E. i T.B. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący podnieśli, iż zaskarżona decyzja narusza art. 36 Prawa wodnego i art. 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się bezzasadna.
W postępowaniu sądowo-administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, mająca obecnie umocowanie i określone granice w przepisach art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z zasadą oficjalności, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, zawartą w skardze argumentacją – zobowiązany jest natomiast do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Granice rozpoznania skargi przez sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów w konkretnej i zaskarżonej sprawie, z drugiej natomiast strony przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego.
Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest z mocy art. 14 ust. 8 ustawy aktem prawa miejscowego i zawiera ustalenia powszechnie wiążące na obszarze, na którym obowiązuje. Sąd administracyjny może sprawować kontrolę sposobu interpretacji przepisów prawnych oraz jej wyników stanowiących normatywną podstawę decyzji administracyjnej.
Decyzję organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2005r. wydano na podstawie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta L. Obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej decyzji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta L. ustalił dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 2MN, 8 MN, 9MN, 12 MN, 13 MN, zasady obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, zgodnie z którymi "do czasu realizacji sieci kanalizacji sanitarnej zezwolono na gromadzenie ścieków w zbiornikach bezodpływowych o gwarantowanej szczelności" (§ 16 pkt 5 lit. e).
W miejscowym planie wyraźnie wskazano dopuszczalne rozwiązanie tymczasowe, precyzyjnie zakreślając ramy czasowe jego funkcjonowania i dokładnie określając jego istotę. Proponowana przez inwestora roślinno –stawna oczyszczania ścieków – jak słusznie wskazały organy obu instancji – odbiegała od systemu przewidzianego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Warunki i ograniczenia dotyczące zagospodarowania określonego terenu muszą jednoznacznie wynikać z ustaleń dotyczących tego właśnie terenu. Niedopuszczalna jest interpretacja rozszerzająca co do ustaleń ograniczających uprawnienia zabudowy i zagospodarowania terenu, bądź oparta na bezzasadnych domniemaniach (por. wyrok NSA z 22 listopada 2000 r., sygn. IV SA 2071/98). Dlatego też rozwiązanie inne niż wskazany w § 16 pkt 5 lit. e "zbiornik bezodpływowy o gwarantowanej szczelności do gromadzenia ścieków" nie może znaleźć zastosowania na objętym tymi ustaleniami terenie.
Pomimo braku wyraźnych zakazów w miejscowym planie znajdują się dozwolenia dotyczące określonej zabudowy. Nie są to jednak dozwolenia nie obarczone określonymi warunkami i dopiero prawidłowo przeprowadzona wykładnia (nierozszerzająca) pozwala na prawidłową ocenę zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego planu.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.
/-/M. Górecka /-/W. Batorowicz /-/B. Drzazga