Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Wojewoda działając na podstawie art.138 § 1pkt 2 w zw. z art.144 i 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr. 98, poz. 1071 z zm.) oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z dnia 6 lutego 2003r., sygn. akt II SA/Po 995/02 uchylił postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] nr [...] i nr [...]o zawieszeniu postępowania w przedmiocie zameldowania H. i M. J. na pobyt stały.
W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda wyjaśnił, iż H. J. w dniu 28 lutego 2000r. złożyła wniosek o zameldowanie jej oraz męża M. J. na pobyt stały w nieruchomości położonej w K., przy ul. [...]. Postanowieniami z dnia [...] Burmistrz Miasta i Gminy K. na podstawie art.97 § 1 pkt 4 kpa zawiesił postępowanie administracyjne do czasu rozstrzygnięcia przez sąd powszechny wniosku o dział spadku, a Wojewoda postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy wyżej wymienione postanowienia organu I instancji. Jednakże z uwagi na fakt, iż Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją RP art.9 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. Nr. 87 poz. 960 z 2002 r.) i stwierdził, że uzależnienie zameldowania w lokalu na pobyt stały lub czasowy dłuższy niż 2 miesiące od posiadania uprawnień do przebywania w nim jest sprzeczne z Konstytucją, tak więc by zameldować się w oznaczonym lokalu wystarczy w nim zamieszkać. W związku z powyższym Wojewoda uznał, iż brak jest podstaw do zawieszenia postępowania i uchylił zaskarżone postanowienia.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. K. wniósł o zmianę postanowienia Wojewody i utrzymanie w mocy postanowień Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] nr [...] i [...], ewentualnie o jego uchylenie i zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia sprawy o dział spadku. Zdaniem skarżącego stwierdzenie, iż do zameldowania w danym lokalu wystarczy jedynie w nim mieszkać jest określeniem szerokim, a istotnym warunkiem jest w tym przypadku posiadanie przez zamieszkującego własnych urządzeń niezbędnych do codziennego użytku, a przede wszystkim zaś sprzętu do stałego prowadzenia gospodarstwa domowego. Zdaniem skarżącego państwo J. takich urządzeń nie posiadają, użytkują bowiem, sprzęt, który należał do zmarłej matki i w związku z tym nie można uznać, że ich zamieszkiwanie w przedmiotowym lokalu ma stały charakter.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powołują argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Dokonana przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia prowadzi do wniosku, że skarga jest niezasadna.
Zgodnie, bowiem z art. 97 § 1 kpa podstawą zawieszenia postępowania przez organ administracji publicznej jest sytuacja, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
W niniejszej sprawie sytuacja taka nie zachodzi, albowiem wyrokiem z dnia 27 maja 2002r., sygn. akt K 20/01 (Dz. U. Nr 78, poz. 716) Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest sprzeczny z Konstytucją RP. Oznacza to, że w świetle art.10 ust. 1 cyt. ustawy przesłanką do zameldowania określonej osoby w oznaczonym lokalu jest sam fakt jej przebywania w oznaczonym lokalu, bez konieczności legitymowania się potwierdzeniem uprawnienia do przebywania w nim. Tak, więc wyrok Trybunału Konstytucyjnego uchylił konieczność badania przez organy administracji publicznej faktu posiadania uprawnień do przebywania w lokalu. Rozstrzygnięcie więc, przez sąd powszechny zagadnienia wstępnego tj. kwestii czy państwo H. i M. J. posiadają uprawnienia do spornego lokalu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem w niniejszym stanie prawnym jedyną przesłanką do zameldowania w spornym lokalu jest sam fakt w nim zamieszkiwania.
Mając na uwadze powyższe Sąd podziela stanowisko Wojewody, który zaskarżonym postanowieniem uchylił postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy K. zawieszające postępowanie o zameldowanie H. J. i M. J. do czasu zakończenia sprawy o dział spadku przez sąd powszechny, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Obowiązkiem organu administracji publicznej w sprawach o zameldowanie jest zbadanie czy dana osoba faktycznie zamieszkuje w oznaczonym lokalu, a nie czy ma do niego uprawnienia.
Sąd pragnie także podkreślić, iż ewidencja ludności służy rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. W postępowaniu tym chodzi jedynie o zapewnienie zgodności zapisów ewidencyjnych z rzeczywistym miejscem pobytu osób, na których ciąży obowiązek meldunkowy. Nie jest to, więc forma kontroli legalności prawa do lokalu.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzekł o jej oddaleniu.
/-/M. Kwiecińska /-/M. Kosewska /-/T.M. Geremek
T.M.d