Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] września 2020 r. R. J. – prowadzący działalność działalność gospodarczą pod nazwą [...] – wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na opisaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 czerca 2020 r., którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Ł. z dnia [...] maja 2020 r. nakładającą na skarżącego obowiązek usunięcia wskazanych kategorii odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, tj. działki nr [...] w W., w terminie 3 miesięcy od daty uprawomocnienia decyzji.
W skardze zawarto też wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Kolegium.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek okazał się niezasadny.
Zgodnie z art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu bądź czynności. Ustawodawca daje jednak możliwość wstrzymania tego aktu bądź czynności po przekazaniu skargi do Sądu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo (1) wyrządzenia znacznej szkody lub (2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych bądź czynności podjętych we wszelkich postępowaniach, prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Odnosząc te uwagi do niniejszej sprawy należy zauważyć, iż wstrzymaniu mogą podlegać tylko te akty, które nadają się do wykonania. Z kolei pojęcie "wykonania aktu administracyjnego" należy rozumieć jako spowodowanie by pewien stan rzeczy zaistniał albo w sposób dobrowolny albo przymusowy, przez zastosowanie egzekucji.
Jak wskazano powyżej wstrzymanie wykonania aktu lub czynności może nastąpić tylko w razie ziszczenia się co najmniej jednej z podstaw wskazanych przez ustawodawcę. Należy przy tym zauważyć, że wstrzymanie wykonania aktu stanowi wyjątek od głównej zasady względnej suspensywności skargi. Z tego powodu konieczne jest wskazanie okoliczności, które uprawdopodabniają, że choć jedna z wymienionych powyżej podstaw rzeczywiście zaistniała w rozpatrywanej sprawie. Ciężar ten spoczywa na osobie, która złożyła wniosek. Wprawdzie uprawdopodobnienie tych faktów nie oznacza konieczności ich udowodnienia, niemniej jednak nie są w tej mierze wystarczające same oświadczenia wnioskodawcy. Powinien on wskazać na konkretne fakty, przemawiające za przyznaniem mu ochrony tymczasowej, a w miarę możności także przedstawić na tę okoliczność dokumenty źródłowe.
Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że skarżący nie wskazał ani podstawy, która jego zdaniem uzasadniała złożony wniosek, ani też nie podał żadnej argumentacji na poparcie żądania wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, zaś charakter kwestionowanego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającej go decyzji organu I instancji nie musi automatycznie wywierać skutków o których mowa w przywoływanym przepisie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.
/-/ E. Podrazik