Uzasadnienie
Wojewoda postanowieniem z dnia [...] lipca 2004r. na podstawie art. 123 i 124 kpa oraz art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999r. Nr 15 poz. 139 ze zm.), w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717).
Po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta Miasta P., stwierdził zgodność z prawem zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie obiektu handlowo – usługowo - mieszkalnego przewidzianej do realizacji na działce nr geod. [...], ark. [...], obr. [...], położonej w P. przy ul. [...] – Plac [...], zgodnie z lokalizacją zaznaczoną na załączonej mapie zasadniczej w skali 1:500.
W uzasadnieniu Wojewoda wyjaśnił, iż w toku prowadzonego, na wniosek D.B., postępowania administracyjnego, w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla nieruchomości położonej przy Placu [...] – stracił z dniem 01 stycznia 2004r. moc, obowiązujący w dacie złożenia wniosku miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta P., zatwierdzony uchwałą Rady Miasta P. nr X/58/II/94 z dnia 06 grudnia 1994r.
W związku z utratą ważności planu, Prezydent Miasta P. zastosował przepis art. 44 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym i w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to jest przeprowadzona została rozprawa administracyjna, a następnie przedłożono Wojewodzie dokumentację i "projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w celu stwierdzenia zgodności warunków z prawem".
Wojewoda wskazał ponadto, że na postanowienie stronie nie przysługuje zażalenie.
D.B. na powyższe postanowienie wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu podał, iż postanowienie w istocie nie spełnia wymogów, gdyż z jego uzasadnienia nie wynikają motywy rozstrzygnięcia.
Dalej skarżący podnosi, iż nie brał udziału w rozprawie administracyjnej, co również w jego ocenie, ma wpływ na ustalenie warunków zabudowy terenu oraz iż pominięcie go jako strony w toczącym się postępowaniu administracyjnym przez wojewodę – szkodzi jego interesom.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (teks jednolity Dz. U. z 1999r. Nr 15 poz. 139 ze zm.) w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu następuje po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej, a następnie wójt, burmistrz albo prezydent miasta przedstawia wojewodzie warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, w celu stwierdzenia ich zgodności z prawem.
Ustęp 3 cytowanego przepisu nakazuje wojewodzie, w terminie 30 dni, od dnia przedstawienia warunków wydanie postanowienia stwierdzającego ich zgodność z prawem (o ile zachodzą ku temu przesłanki).
W przepisie tym również znajduje się stwierdzenie, iż stronie na powyższe postanowienie zażalenie nie przysługuje.
Wprawdzie przepisy powyższej ustawy utraciły moc z dniem 11 lipca 2003r., ale zgodnie z regulacja wprowadzoną w art. 85 lit. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - przepis ustawy znajduje zastosowanie do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy.
Oceniając dopuszczalność wniesienia skargi na powyższe postanowienie przede wszystkim stwierdzić należy, iż w świetle brzmienia przepisu art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, bądź też jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że D.B. nie wezwał wojewody do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 upsa), ani też nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 52 § 2 cytowanej ustawy.
Okoliczność ta uzasadnia odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270).
Na marginesie zauważyć należy, iż błędne pouczenie zawarte w postanowieniu nie może szkodzić stronie. (art. 112 kpa)
/-/L.Drewniak-Żaba