Uzasadnienie
Skarżący E. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
We wniosku o przyznanie prawa pomocy (złożonym na urzędowym formularzu PPF) wnioskodawca argumentował, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną, które jest utrzymywane z jego świadczenia emerytalnego w wysokości [...] zł oraz ze świadczenia emerytalnego jego żony w wysokości [...] zł.
Wnioskodawca posiada mieszkanie o powierzchni [...] m² o wartości szacunkowej [...] zł. Wnioskodawca ani jego żona nie posiadają żadnych oszczędności zgromadzonych na rachunkach bankowych i w gotówce, papierów wartościowych i innych praw majątkowych (udziałów, polis inwestycyjnych, jednostek uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych), a także żadnych przedmiotów o wartości przekraczającej [...] zł.
Stałe wydatki i zobowiązania wnioskodawca oszacował w następujący sposób: zakup węgla – [...] zł rocznie, prąd – [...] zł (co dwa miesiące), kredyt – [...] zł miesięcznie, woda – [...] zł (co dwa miesiące), ubezpieczenie – [...] zł, podatek – [...] zł rocznie, leki – [...] zł miesięcznie.
Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", strona ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Taki szczególny przepis to art. 239 §1 pkt 1 lit b P.p.s.a., zgodnie z którym nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie organu lub bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej. Stąd skarżący wnosząc skargę w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych w zakresie opłat sądowych i wydatków (art. 211 - art. 213 P.p.s.a.).
Wobec powyższego skarżący zwolniony jest na mocy ustawy z obowiązku poniesienia wszystkich kosztów sądowych związanych z jego udziałem w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy rozpoznanie wniosku skarżącego w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych stało się zbędne i postępowanie w tym zakresie umarza się (art. 249a P.p.s.a.).
Skarżący złożył także wniosek o ustanowienie adwokata, który należało rozpoznać merytorycznie w oparciu o jego sytuację majątkową, rodzinną i finansową.
Zgodnie z dyspozycją art. 246 §1 pkt 2 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznych kosztach bieżącego jego utrzymania.
Z przedłożonego oświadczenia o stanie majątkowym, finansowym i dochodach wynika, że aktualnie E.G. wraz żoną prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, które jest utrzymywane z łącznych świadczeń emerytalnych w wysokości [...] zł. Stan zdrowia wnioskodawcy i jego żony generuje zwiększone potrzeby finansowe. Oprócz mieszkania nie mają oni żadnego majątku, z którego można czerpać dodatkowe środki na swoje utrzymanie, a także nie dysponują żadnymi oszczędnościami. Przedstawiona przez wnioskodawcę sytuacja finansowa pozwala na przyjęcie, że nie ma on możliwości wygospodarowania środków na pokrycie wolnorynkowego wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru. W konsekwencji jego wniosek o ustanowienie adwokata z urzędu należy uznać za zasadny.
Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 249 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć.
Na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 w zw. z art. 249 a i art. 246 §1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.
/-/ R. Talaga