Uzasadnienie
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] po rozpatrzeniu odwołania L.G. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] Nr [...], znak [...], orzekającej brak podstaw do uznania za chorobę zawodową schorzenia słuchu stwierdzonego u odwołującego się, a ostatnio zatrudnionego na stanowisku starszego referenta d.s. socjalnych w Fabryce "A" (obecnie -Spółka "B") utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. Uzasadniając swoje stanowisko ograny sanitarne obu instancji ustaliły: L.G. pracował przez dwadzieścia lat w warunkach narażenia na hałas ponadnormatywny o poziome od 76 dB(A) do 91,5 dB(A) w Fabryce "A" w Wydziale Węglika Krzemu na stanowiskach wózkowego, ślusarza wózkowego, suwnicowego i w Wydziale Utrzymania Ruchu na stanowisku ślusarza-spawacza, a od 1998r. był zatrudniony jako starszy referent ds. socjalnych w Dziale Spraw Pracowniczych, gdzie nie występowało narażenie na hałas ponadnormatywny.
W toku badań lekarskich przeprowadzonych w dwóch niezależnych placówkach orzeczniczych w Wojewódzkim Centrum Medycyny Pracy w Ł. i na podstawie danych uzyskanych z dokumentacji dotyczących przebiegu pracy, badań laryngologicznych i audiologicznych, które to badania zostały zweryfikowane w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. audiometrią obiektywną (tympanometria, ABR) ustalono, iż u L.G. występuje niedosłuch typu mieszanego ucha prawego i niedosłuch odbiorczy typu pozaślimakowego ucha lewego oraz zmiany pozapalne ucha prawego środkowego.
W ocenie lekarzy niedosłuch występujący u badanego w uchu prawym związany jest ze stwierdzonymi zmianami pozapalnymi i przebytym urazem głowy, a niedosłuch ucha lewego typu pozaślimoakowego nie przedstawia cech klinicznych przewlekłego urazu akustycznego.
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w zaskarżonej decyzji wyjaśnił, iż do stwierdzenia choroby zawodowej narządu słuchu wymagane jest rozpoznanie lekarskie uszkodzenia słuchu o etiologii zawodowej, a więc odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowgo i stwierdzenie, że uszkodzenie słuchu zostało wywołane działaniem czynnika szkodliwego (hałasu) występującego w środowisku pracy.
Pismem z dnia 10.01.2003 roku L.G. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego i zażądał uchylenia decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]. jako niezgodnej z prawem i zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż nie zgadza się ze stwierdzeniem lekarzy, że uszkodzenie słuchu stwierdzone w uchu prawym wywołane jest przebytymi zmianami zapalnymi i urazem głowy. Wyjaśnił, że zapalenie uszu przechodził w wieku dziecięcym, zaś uraz głowy miał miejsce w 1973 roku, a w toku badań profilaktycznych do roku 1985, w tym audiogramy z lat 1982, 1983, 1985 nie stwierdzono ubytku słuchu. Dopiero w toku badań audiologicznych wykonanych w latach 1986 1988 stwierdzono ubytek słuchu. Zdaniem skarżącego stwierdzenie w uchu prawym uszkodzenia narządu słuchu typu mieszanego (ślimakowego i pozaślimakowego) i fakt pracy przez 20 lat w warunkach narażenia na hałas dają podstawy do stwierdzenia choroby zawodowej gdyż w ocenie skarżącego uszkodzenie słuchu w uchu prawym nie ma charakteru pozazawodowego.
W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 z późń. zm.) za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiących załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. W wykazie chorób zawodowych w pkt. 15 wymieniono jako chorobę zawodową uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu.
W przedmiotowej sprawie bezsporne było to, że skarżący w okresie zatrudnienia w Fabryce "A" przez okres 20 lat pracował w warunkach hałasu ponadnormatywnego o poziomach od 76 dB(A) do 91,5 dB(A) i że u skarżącego stwierdzono uszkodzenie narządu słuchu - niedosłuch odbiorczy typu pozaślimakowego ucha lewego i niedosłuch typu mieszanego ucha prawego. Sporne zaś było to, czy niedosłuch typu mieszanego ucha lewego (ślimakowy i pozaślimakowy) został wywołany zmianami zapalnymi i przebytym urazem głowy, jak ustaliły organy sanitarne obu instancji, czy też jak twierdzi skarżący urazem akustycznym związanym z warunkami występującymi w środowisku pracy.
Organ administracji publicznej może dokonywać ustaleń faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przy pomocy każdego środka dowodowego, który może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczny z prawem, w szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych i oględziny. Zgodnie z § 7 ust. 4 cytowanego rozporządzenia organy sanitarne upoważnione do wydawania orzeczeń w sprawie choroby zawodowej wydają przedmiotowe orzeczenia na podstawie informacji o zagrożeniach zawodowych, wyników badań epidemiologicznych w środowisku pracy, dokumentacji dotyczącej przebiegu zatrudnienia, wyników przeprowadzonych badań klinicznych i dokumentacji lekarskiej.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego wskazanego w § 7 ust. 4 rozporządzenia i oceny tego materiału zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa). W szczególności wyczerpująco i logicznie organy sanitarne obu instancji odniosły się do orzeczeń lekarskich- Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. i Instytutu Medycyny Pracy im. Prof. J. Nofera w Ł. i dokonały oceny obu opinii w odniesieniu do całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Słusznie przyjął Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, że orzeczenia lekarskie wyjaśniły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych, w tym przypadku czy uszkodzenie słuchu stwierdzone u skarżącego jest uszkodzeniem słuchu typowym dla następstw przewlekłego urazu akustycznego, a w sytuacji gdy uszkodzenie słuchu nie ma etiologii zawodowej to pomimo stwierdzenia zatrudnienia w środowisku pracy gdzie występował hałas ponadnormatywny brak jest związku przyczynowego pomiędzy występującym schorzeniem a czynnikami szkodliwymi występującymi w środowisku pracy.
Zdaniem Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności opinie lekarskie dwóch niezależnych jednostek medycznych poprzedzone specjalistycznymi badaniami lekarskimi pozwalał na przyjęcie, że uszkodzenie słuchu w uchu prawym typu mieszanego nie powstało u skarżącego w wyniku urazu akustycznego tylko w wyniku przebytych stanów zapalnych, gdyż stwierdzono zmiany pozapalne ucha środkowego prawego i przebyty uraz głowy (k. 5 i 6 akt adm.), a tym samym nieuznanie twierdzenia skarżącego, że uszkodzenie narządu słuchu- ucha prawego typu mieszanego wywołane jest hałasem ponadnormatywnym występującym w środowisku pracy.
Jednocześnie Sąd zauważa, że nie ma znaczenia dla stwierdzenia, że uszkodzenie słuchu wywołane hałasem występującym w środowisku pracy jest chorobą zawodową stopień ubytku słuchu, oraz to, że skarżący od 1988r. pracował w warunkach gdzie nie występował hałas ponadnormatywny.
Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.. 1270).
/-/ W. Długaszewska /-/ M. Kosewska /-/ T. M. Geremek
K.P.