Uzasadnienie
Uchwałą nr [...] z dnia [...]10.2003 r. Rada Miejska w G., na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. "g" ustawy z dnia 08.03.1999 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. Nr 142 poz. 1591 z 2001 r.) postanowiła wyrazić zgodę na wniesienie nowych udziałów do Spółki "A" w Z. przez objęcie 4 nowych udziałów o wartości [...]zł każdy i pokrycie ich wkładem pieniężnym.
Od powyższej uchwały skargę złożył Wojewoda L., domagając się stwierdzenia jej nieważności i zarzucając jej istotne naruszenie przepisu art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. "g" ustawy o samorządzie gminnym. W uzasadnieniu podniesiono, iż zgodnie z wymienionym wyżej przepisem do wyłącznej kompetencji rady gminy należy podejmowanie decyzji w sprawie określania zasad wnoszenia, cofania i zbywania udziałów i akcji przez wójta, a więc uchwalanie norm o charakterze abstrakcyjnym i generalnym, a nie indywidualnym i konkretnym, przepis ten nie zawiera upoważnienia dla rady do wydawania zgody na wnoszenie udziałów i akcji do spółek prawa handlowego w drodze indywidualnych uchwał. Brzmienie tego przepisu wskazuje, iż w przypadku nie uchwalenia ogólnych zasad wnoszenia wkładów rada nie ma możliwości wydawania w tej sprawie indywidualnych zezwoleń. Przepisy ustawy o samorządzie gminnym stanowią lex specialis w stosunku do przepisów kodeksu spółek handlowych i kodeksu cywilnego w zakresie wnoszenia wkładów do spółek, co wynika z art. 12 ust. 1 ustawy o gospodarce komunalnej i dlatego nie mogą być interpretowane rozszerzająco.
Rada Miejska w G. w odpowiedzi na skargę podniosła, iż uchwalanie zasad wnoszenia udziałów i akcji do spółek jest uprawnieniem rady, a nie jej obowiązkiem, w przypadku gdy gmina jest wspólnikiem tylko w jednej spółce określenie wskazanych zasad jest zbędne, wystarczające jest wówczas, że rada wyrazi zgodę na wniesienie udziałów, rada nie wkroczyła w kompetencje burmistrza i nie nakazała mu wniesienia udziałów, wyraziła jedynie aprobatę, w tej sytuacji rada nie naruszyła prawa w sposób istotny i Wojewoda winien co najwyżej ograniczyć się do stwierdzenia na podstawie art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym, iż uchwałę wydano z nieistotnym naruszeniem prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna.
Na wstępie odnieść się należy do kwestii zachowania przez skarżącego Wojewodę L. terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z akt sprawy i oświadczenia pełnomocnika skarżącego złożonego na rozprawie wynika, iż przedmiotowa uchwała z dnia [...]10.2003 r. przekazana została Wojewodzie jako organowi nadzoru najpóźniej w dniu 31.10.2003 r. Skarżący w terminie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 08.03.1999 r. o samorządzie gminnym nie skorzystał z przysługujących mu jako organowi nadzoru uprawnień, zaś w dniu 14.01.2004 r. (data nadania na poczcie) wniósł przedmiotową skargę. Skład sądu orzekający w niniejszej sprawie nie podziela poglądu wyrażonego w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27.09.2002 r. w sprawie III SA 1361/02 (ONSA 2003/4/136), iż wniesienie skargi w trybie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest ograniczone terminem 30 dni od daty upływu terminu z art. 91 ust. 1 tejże ustawy.
W art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie określono żadnego terminu końcowego do wniesienia skargi, jednocześnie zaś w art. 102a powyższej ustawy wskazano, iż m.in. do skarg wnoszonych na zasadzie art. 93 tejże ustawy nie stosuje się przepisu art. 52 § 3 i 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w konsekwencji także art. 53 § 2 ostatnio wymienionej ustawy. W związku z uregulowaniem terminu do dokonywania czynności nadzorczych w art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie można też stosować do skarg z art. 93 ust. 1 ustawy terminu z art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym zakresie podzielić należy argumentację przytoczoną w glosach krytycznych do wymienionego postanowienia NSA Zbigniewa Kmieciaka i Zygmunta Niewiadomskiego (OSP 2003/4/49).
Reasumując powyższe stwierdzić należy, iż organ nadzoru nie jest ograniczony terminem końcowym do wniesienia skargi w trybie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i skarga w przedmiotowej sprawie wniesiona została w terminie.
Podstawą prawną zaskarżonej uchwały jest art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. "g" ustawy o samorządzie gminnym. W myśl tego przepisu do wyłącznej kompetencji rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących określania zasad wnoszenia, cofania i zbywania udziałów i akcji przez zarząd. Podzielić należy w pełni argumentację skargi, iż gdy mowa jest o zasadach, należy przez to rozumieć podstawowe reguły postępowania obowiązujące w określonej dziedzinie, norm o charakterze abstrakcyjnym i generalnym, a nie indywidualnym i konkretnym. Przepis ten nie zawiera natomiast upoważnienia dla rady do wydawania zgody na wnoszenie udziałów i akcji do spółek prawa handlowego w drodze indywidualnych uchwał. Brzmienie tego przepisu wskazuje, iż w przypadku nie uchwalenia ogólnych zasad wnoszenia wkładów rada nie ma możliwości wydawania w tej sprawie indywidualnych zezwoleń.
Wynika to również z przepisu art. art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy, zgodnie z którym gospodarowanie mieniem komunalnym należy do zadań zarządu. Podkreślić należy, że ustawodawca w przedmiotowym przepisie nie zawarł z regulacji analogicznej do tej z art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. "a" ustawy. Podzielić należy pogląd, że przepisy ustawy o samorządzie gminnym stanowią lex specialis w stosunku do przepisów kodeksu spółek handlowych i kodeksu cywilnego w zakresie wnoszenia wkładów do spółek, co wynika z art. 12 ust. 1 ustawy o gospodarce komunalnej i dlatego muszą być interpretowane ściśle, a nie rozszerzająco. W istocie rada gminy nie ma obowiązku uchwalenia zasad wnoszenia, cofania i zbywania udziałów i akcji przez zarząd, jednak w braku takich zasad nie może wkraczać w kompetencje zarządu. W niniejszej sprawie doszło więc do naruszenia przez radę kompetencji ustawowych, które należą do zarządu. Wadliwość ta stanowi istotne naruszenie prawa, w związku z czym zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały.
Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 147 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) orzeczono jak w pkt 1 wyroku. Rozstrzygnięcie o wykonalności zaskarżonej decyzji oparto o art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
/-/ E. Podrazik /-/ J.Szaniecka /-/ A. Łaskarzewska
Brak podpisu sędziego spowodowany jest jego nieobecnością
/-/ A. Łaskarzewska