Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2015 r., nr [...], Dowódca Jednostki Wojskowej nr X (dalej: "Dowódca JW nr X" lub "organ pierwszej instancji"), działając na podstawie art. 35 § 5 oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "K.p.a."), § 8 ust. 1 pkt 1) lit. c) rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2010 r. w sprawie nauki żołnierzy zawodowych i kandydatów na żołnierzy zawodowych i § 26 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 września 2014 r. w sprawie nauki żołnierzy zawodowych (dalej: "rozporządzenie z dnia 15 września 2014 r."), odmówił st. sierż. J. L. (dalej również jako: "Żołnierz" lub "Skarżący"), pełniącemu zawodową służbę wojskową w Jednostce Wojskowej X, zajmującemu stanowisko służbowe starszy ratownik, udzielenia pomocy finansowej w zakresie kosztów nauki, podróży, noclegów oraz urlopów szkoleniowych.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji podniósł, że pomoc może być udzielona żołnierzowi pobierającemu naukę, natomiast Żołnierz ukończył studia z dniem [...] lipca 2014 r., w związku z czym pomoc, o którą się zwrócił nie może być udzielona.
J. L. nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem i wniósł odwołanie do Dowódcy Jednostki Wojskowej nr Y (dalej: "Dowódca JW nr Y" lub "organ odwoławczy"). Zaskarżonej decyzji Żołnierz zarzucił naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 15 września 2014 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do udzielenia skarżącemu pomocy finansowej w zakresie kosztów nauki, podróży, noclegów oraz urlopów, podczas gdy okoliczności sprawy wskazują, że podstawy do udzielenia takiej pomocy zaistniały. Zaskarżonej decyzji Żołnierz zarzucił ponadto naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia całokształtu materiału dowodowego oraz art. 8 w zw. z art. 12 w zw. z art. 35 § 1 K.p.a. poprzez naruszenie przepisów określających obowiązki organu administracyjnego przy rozpoznaniu wniosków odwołującego się o refundację kosztów.
Mając powyższe na względzie odwołujący się wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji w całości poprzez udzielenie pomocy finansowej w zakresie kosztów nauki, podróży, noclegów oraz urlopów wypoczynkowych przez okres jej pobierania.
W uzasadnieniu powyższego odwołania Żołnierz podniósł, że na skutek wystosowania skargi na bezczynność organu administracji publicznej z dnia [...] września 2015 r. Dowódca JW Nr X wydał decyzję z dnia [...] października 2015 r., w której odmówił udzielenia pomocy finansowej w zakresie kosztów nauki. Przede wszystkim nie może ujść uwadze to, że odwołujący się wniosek o refundację kosztów nauki złożył w październiku 2011 r. Do [...] października 2015 r. wniosek ten nie został formalnie ani merytorycznie rozpoznany. Jak zaznaczono, pierwotny wniosek został złożony przez odwołującego się w październiku 2011 r., a kolejne w następnych latach, które również pozostały nierozpoznane. Wnioski te zostały złożone w czasie pobierania nauki przez odwołującego się, a wobec tego nie może prowadzić to wobec faktu ich nierozpoznania do kontestacji, że odwołujący się utracił prawo do refundacji poniesionych z nauką kosztów z uwagi na zakończenie nauki.
Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr 102, Dowódca JW nr Y, działając na podstawie art. 7, art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1) K.p.a., w zw. z art. 52 ust. 3, 4 i 5, art. 55 ust. 1 pkt 1) i art. 104 ust. 1 i ust. 3 pkt 3) ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (dalej: "u.s.w.ż.z.") oraz § 2 pkt 1), § 5 ust. 1, § 6 ust. 1 i § 7 pkt 3 rozporządzenia z dnia 15 września 2014 r., utrzymał w całości w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z § 2 rozporządzenia z dnia 15 września 2014 r., wydanego na podstawie art. 55 ust. 1 u.s.w.ż.z. pomoc w związku z pobieraniem nauki może zostać udzielona jedynie żołnierzowi, który ją pobiera. Tymczasem z dostarczonego przez Dowódcę JW X dyplomu ukończenia przez skarżącego studiów na kierunku ratownictwo medyczne w Wyższej Szkole Pedagogiki i Administracji w P. wynika, że Żołnierz studia ukończył w dniu [...] lipca 2014 r. Wniosek Dowódcy JW X w sprawie udzielenia zgody na zawarcie umowy dotyczącej udzielenia odwołującemu pomocy w związku z pobieraniem nauki wpłynął do JW Y w dniu [...] maja 2015 r. W związku z tym, zgodnie z brzmieniem powołanego wyżej przepisu rozporządzenia w sprawie nauki, wydanie takiej zgody przez Dowódcę JW Y nie było możliwe. Na poparcie przedstawionego stanowiska organ odwoławczy przytoczył odnośne orzecznictwo sądów administracyjnych.
Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów odwołującego, dotyczących uchybień w działaniu organu pierwszej instancji organ odwoławczy zauważył, że aby udzielić żołnierzowi pomocy w nauce, spełnione muszą zostać wszystkie przesłanki, określone zarówno w u.s.w.ż.z., jak i rozporządzeniu z dnia 15 września 2014 r. Jeśli którakolwiek z ww. przesłanek nie zostanie spełniona, jak miało to miejsce w przypadku odwołującego, nie można mówić o powstaniu jakiegokolwiek uprawnienia. Podlegająca kontroli instancyjnej decyzja Nr [...] wydana została w ocenie organu odwoławczego zgodnie z § 7 pkt 3 rozporządzenia z dnia 15 września 2014 r., a więc w wyniku braku zgody uprawnionego organu. W postępowaniu odwoławczym w tej sprawie nie mogą natomiast być badane kwestie związane z przewlekłością działania organu pierwszej instancji, czy też dotyczące utraty materialnego prawa do realizacji roszczeń. W szczególności uprawnienia takiego nie tworzy dokonywanie przez organ czynności materialno-technicznych, które ewentualnie mogły służyć realizacji umowy o pomoc w nauce.
Nie można się więc zgodzić z twierdzeniami odwołującego, że umowa w sprawie jej udzielenia nie została zawarta z przyczyn "stricte technicznych", związanych z przesunięciami finansowymi w budżecie jednostki.
J. L. nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając jej:
- I. sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na błędnym przyjęciu, że w stanie faktycznym sprawy nie występują okoliczności uzasadniające przyznanie skarżącemu udzielenia pomocy finansowej w zakresie kosztów nauki, podróży, noclegów oraz urlopów szkoleniowych;
- II. naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a., poprzez brak wszechstronnego rozważenia całokształtu materiału dowodowego sprawy polegającego na pominięciu faktu, iż Skarżący w trakcie pobierania nauki składał przewidziane prawem wnioski do właściwego organu o udzielenie pomocy finansowej w zakresie: kosztów nauki, podróży, noclegów oraz urlopów, które w rzeczywistości nie zostały rozpoznane we właściwym czasie.
Mając powyższe na względzie, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy JW Nr Y do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu przedmiotowej skargi Żołnierz podniósł, że spełnił wszystkie ustawowe przesłanki niezbędne do uzyskania refundacji kosztów nauki. W październiku 2011 r. wystąpił do Dowódcy JW Nr Z, w której wówczas pełnił służbę, z wnioskiem o wyrażenie zgody na podjęcie nauki w Wyższej Szkole Pedagogiki i Resocjalizacji. Dodatkowo zwrócił się o wyrażenie zgody na zwrot kosztów nauki, podróży, noclegów oraz udzielenia należnych urlopów szkoleniowych. W ramach rozpoznania wniosku skarżącego przygotowano projekt stosownej umowy o zwrot kosztów pobierania nauki, lecz do jej zawarcia nie doszło, mimo – jak twierdzi Skarżący – dorozumianej zgody wyrażonej przez uprawniony organ do takiej refundacji.
Skarżący ponowił następnie wniosek (w styczniu i lipcu 2013 r.) z uwagi na jego nierozpoznanie. Skarżący podkreślił, że przez okres ponad 10 miesięcy nie zapadło rozstrzygnięcie w sprawie i dopiero po złożeniu skargi na bezczynność zapadła w sprawie merytoryczna decyzja, na mocy której odmówiono skarżącemu udzielenia wnioskowanej przez niego pomocy finansowej. Przedstawiona wyżej sytuacja faktyczna sprawy w ujęciu historycznym – zdaniem skarżącego – jednoznacznie wskazuje na swoistą bezczynność organu administracyjnego pierwszej instancji. Bezczynność ta doprowadziła do sytuacji, na którą powołują się organy obu instancji, uznając aktualnie brak podstaw prawnych do przyznania skarżącemu refundacji kosztów nauki. Brak rozpoznania wniosków skarżącego w przewidzianych przez prawo terminach nie może skutkować ujemnymi następstwami. W momencie złożenia wniosków skarżący spełniał wszelkie kryteria do przyznania mu pomocy finansowej i decyzje w tym przedmiocie winny uwzględniać istniejący stan rzeczy na ten czas.
Dlatego też poczynione przez organ administracyjny ustalenia faktyczne na moment ich wydania, jako błędne nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia. Organ administracyjny pominął bowiem najistotniejszą cześć materiału dowodowego sprawy, a mianowicie fakt, że skarżący ubiegał się o refundację kosztów nauki od 2011 r., kiedy to był w trakcie jej pobierania. Z tego względu, dokonana w zaskarżonej decyzji wykładnia ustawowych przesłanek, od których spełnienia zależy uzyskanie refundacji kosztów nauki, nie zasługuje na akceptację.
W odpowiedzi na powyższą skargę, Dowódca JW. nr Y wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Podczas rozprawy sądowoadministracyjnej w dniu 6 kwietnia 2016 r. stawili się Skarżący oraz pełnomocnik organu odwoławczego.
Skarżący wniósł i wywiódł jak w skardze. Oświadczył, że pierwszy wniosek o refundację kosztów nauki złożył w październiku 2011 r. (na tę okoliczność złożył odpis pisma), jednakże wniosek nie został rozpoznany. Później przeniósł się do kolejnej jednostki wojskowej i składał kolejne wnioski. Zdaniem Skarżącego, jego wnioski były przetrzymywane i rozpoznane dopiero po zakończeniu nauki.
Z kolei pełnomocnik organu wniósł i wywiódł jak w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności).
Kontrola decyzji wydanych w niniejszej sprawie według wyżej zakreślonych granic kognicji sądów administracyjnych, doprowadziła do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji – z uwagi na naruszenie przez organy przepisów postępowania.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. Dowódca JW Nr Y utrzymał w całości w mocy decyzję Dowódcy JW Nr X z dnia [...] października 2015 r., odmawiającą Skarżącemu udzielenia pomocy finansowej w zakresie kosztów nauki, podróży, noclegów oraz urlopów szkoleniowych. W uzasadnieniu swojego stanowiska organy wskazały, że pomoc w związku z pobieraniem nauki może zostać udzielona jedynie żołnierzowi, który ją pobiera. Wobec tego, że Skarżący ukończył studnia w dniu [...] lipca 2014 r., a wniosek Dowódcy JW X w sprawie udzielenia zgody na zawarcie umowy dotyczącej udzielenia skarżącemu pomocy w związku z pobieraniem nauki wpłynął do jednostki Wojskowej Nr Y w dniu [...] maja 2015 r., wydanie takiej zgody nie było możliwe. Organy stwierdziły ponadto, że skarżący nie nabył uprawnienia w przedmiocie zwrotu kosztów nauki, gdyż nie spełnił przesłanek wymaganych przepisami prawa, od których zależy przyznanie takiej pomocy.
Podstawę materialnoprawną decyzji wydanych w niniejszej sprawie stanowi u.s.w.ż.z. (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1414 ze zm.). Zgodnie z art. 52 ust. 3 u.s.w.ż.z. żołnierz zawodowy może wystąpić do dowódcy jednostki wojskowej, w której zajmuje stanowisko służbowe o udzielenie pomocy w związku z pobieraniem nauki. Art. 52 ust. 4 u.s.w.ż.z. stanowi z kolei, że pomoc ta może być udzielona wyłącznie w przypadkach, gdy poziom i kierunek nauki są zbieżne z wymaganiami kwalifikacyjnymi na zajmowanym lub na planowanym do wyznaczenia stanowisku służbowym.
Natomiast rodzaj i zakres pomocy, jaka może być udzielana reguluje rozporządzenie z dnia 15 września 2014 r. (Dz. U. z 2014 r., poz. 1352). Zgodnie z § 2 i 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 15 września 2014 r. pomocy finansowej w zakresie kosztów nauki, podróży, noclegów oraz urlopów szkoleniowych udziela się na pisemny wniosek żołnierza, który tę naukę pobiera. W tym celu winien on złożyć do dowódcy jednostki wojskowej wniosek określając, z jakiej formy pomocy chciałby skorzystać, dołączając informację o podjętej nauce oraz zaświadczenie ze szkoły (uczelni) o pobieraniu nauki.
W bezspornie ustalonym stanie faktycznym, pismem z dnia [...] października 2011 r. Skarżący wystąpił do Dowódcy JW Nr Z, w której wówczas pełnił służbę, z wnioskiem o wyrażenie zgody na podjęcie nauki w Wyższej Szkole Pedagogiki i Resocjalizacji im. [...] w P. Dodatkowo zwrócił się o wyrażenie zgody na zwrot kosztów nauki, podróży, noclegów oraz udzielenia należnych urlopów szkoleniowych. Z uwagi na to, że nie rozpoznano wniosku Skarżącego o pomoc w związku z pobieraniem nauki, Żołnierz ponowił wnioski w styczniu i lipcu 2013 r. (tym razem wnioski zostały złożone do Dowódcy JW Nr X – organu pierwszej instancji). Po upływie ponad roku od złożenia wniosków, Dowódca JW Nr X w dniu [...] października 2014 r. wydał decyzję odmawiającą skarżącemu pomocy, ponieważ Żołnierz ukończył studnia w dniu [...] lipca 2014 r., a pomoc w związku z pobieraniem nauki może zostać udzielona jedynie żołnierzowi, który ją pobiera.
Zdaniem Sądu, postępowanie organów w niniejszej sprawie narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego przewidziane w K.p.a. (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; aktualnie: tekst jedn. Dz. U. z 2016, poz. 23), a dokładniej: art. 7, art. 8, art. 9 i art. 12 K.p.a. Zgodnie z art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
Z kolei w świetle art. 9 K.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Natomiast zgodnie z art. 12 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Kluczowy w sprawie poddanej sądowej kontroli pozostaje także art. 8 K.p.a., w świetle którego organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.
Należy zauważyć, że zasada zaufania wyrażona w art. 8 K.p.a. ma również kontekst konstytucyjny. Organy administracji publicznej są bowiem obowiązane, w ramach wykładni zgodnej z Konstytucją RP (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483 ze zm.), uwzględniać, że zasada zaufania, także w aspekcie procesowym, jest zasadniczym elementem zasady demokratycznego państwa prawa i jako taka ma swoje umocowanie i źródło w art. 2 Konstytucji RP (A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX\el., 2016, pkt 6).
Zdaniem Sądu organ odwoławczy, jak też organ pierwszej instancji, naruszyły wyżej wskazane zasady postępowania administracyjnego. Zauważyć należy, że w aktach sądowych sprawy znajduje się przedłożony przez Skarżącego wniosek z dnia [...] października 2011 r. o wyrażenie zgody na podjęcie nauki i pokrycie jej kosztów (k. 27). Nie doszło jednak do załatwienia sprawy poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Do akt sądowych sprawy zostały przez Skarżącego przedłożone jedynie notatki służbowe mogące świadczyć o wyrażeniu przez przełożonych zgody na pomoc w związku z pobieraniem nauki, jednakże nie mają one charakteru decyzji administracyjnej (k. 28-29). Ponowne złożenie przez Skarżącego wniosków o pomoc w styczniu i lipcu 2013 r. również nie przyniosło oczekiwanego rezultatu, a więc nie zakończyło się wydaniem stosownego rozstrzygnięcia, w terminie przewidzianym w art. 35 K.p.a. Decyzja organu pierwszej instancji została wydana dopiero w dniu 14 października 2014 r., Przedstawienie chronologii zdarzeń w sprawie poddanej sądowej kontroli ma kluczowe znaczenie, ponieważ głównym motywem decyzji odmownej był fakt, że Skarżący ukończył studnia niespełna na trzy miesiące przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej, a pomoc w związku z pobieraniem nauki może zostać udzielona jedynie żołnierzowi, który naukę pobiera.
Takie postępowanie organów nie zasługuje na aprobatę i prowadzi do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Należy podkreślić, że Skarżący studiował trzy lata i pierwotny wniosek został przez niego złożony na początku studiów. Działanie organów w niniejszej sprawie doprowadziło do pozbawienia skarżącego możliwości ubiegania się o pomoc w związku z pobieraniem nauki. W świetle argumentacji przedstawionej przez organy można sobie wyobrazić sytuację, w której organy te – po otrzymaniu wniosku o pomoc na pobieranie nauki – przetrzymują wniosek bez rozpoznania do momentu ukończenia nauki przez wnioskodawcę. Działanie takie nie zasługuje jednak na aprobatę i nie znalazło uznania Sądu, który stwierdził, że poprzez działanie organów naruszono m. in. art. 8 K.p.a., albowiem organy nie prowadziły postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.
Przytoczone przez organy orzecznictwo sądów administracyjnych nie znajduje zastosowania w sprawie poddanej sądowej kontroli. Zasadne jest natomiast zwrócenie uwagi na wyrok WSA w Szczecinie z dnia 9 grudnia 2015 r. o sygn. akt II SA/Sz 697/15, w którym Sąd ten zauważył, że nie można zaaprobować sytuacji, w której o skuteczności prawidłowo złożonego w okresie pobierania nauki wniosku o przyznanie pomocy w nauce decydować ma sprawność działania organów rozpoznających taki wniosek. Jak słusznie zauważył WSA w Szczecinie, takie postępowanie organów prowadzi do sytuacji, w której wniosek nie zostałby uwzględniony tylko z tego względu, że organ nie zdążył z jakiegokolwiek powodu rozpoznać wniosku przed zakończeniem nauki, zwłaszcza, że procedura związana z rozpoznaniem wniosku może z różnych przyczyn ulegać wydłużeniu (publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
Ponownie rozpoznając sprawę Dowódca Jednostki Wojskowej nr X rozpozna wnioski Skarżącego ze stycznia i lipca 2013 r., mając na uwadze powyższe rozważania, prowadzące do konkluzji, że wnioski te zostały przez Żołnierza złożone na ponad rok przed ukończeniem nauki i jako takie muszą zostać rozpoznane. Sąd nie przesądza jednak wyniku ponownego postępowania prowadzonego w sprawie. Rzeczą organów będzie bowiem dokładne odniesienie się do wniosku Skarżącego, biorąc pod uwagę całokształt okoliczności związanych ze sprawą.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr X w Ś. z dnia [...] października 2015 r. nr [...].
Odnosząc się do wniosku Skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania na jego rzecz należy zauważyć, że zgodnie z art. 200 P.p.s.a. zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi. Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. d) P.p.s.a. Skarżący jest zwolniony z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Z akt sądowych sprawy nie wynika natomiast, aby skarżący w toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu poniósł koszty postępowania, o których mowa w art. 205 § 1 P.p.s.a., co w konsekwencji skutkowało nieuwzględnieniem przez Sąd wniosku o zasądzenie kosztów.