Uzasadnienie
W skardze na decyzję bliżej opisaną w rubrum niniejszego postanowienia, którą została utrzymana w mocy decyzja Burmistrza Gminy K. z dnia [...] 2014 r. znak [...], wydana w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wniosek nie został odrębnie uzasadniony, natomiast zarzuty skargi sprowadzały się do kwestionowania charakteru inwestycji, dla której została wydana decyzja lokalizacyjna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 r., poz. 27, z późn. zm. -dalej: p.p.s.a.) - wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem (por. postanowienia NSA z dnia 14 grudnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1898/09 i z dnia 4 listopada 2008 r. sygn. akt II OZ 1143/08 - orzeczenia dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu wyżej przywołanego przepisu, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie rodzi zaś wskazana w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r., poz. 199, z późn. zm. - dalej: u.p.z.p.) decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, tj. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (pkt 1) lub decyzja o warunkach zabudowy (pkt 2), gdyż nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym.
Tego rodzaju decyzja, a w zasadzie dwie decyzje o podobnym charakterze (art. 50 i art. 59 u.p.z.p.), z uwagi na swój deklaratoryjny charakter stwierdza jedynie istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego, a zatem nie wymaga wykonania, a tym samym ze swej istoty nie może spowodować trudnych do odwrócenia skutków ani znacznej szkody. Nie upoważnia bowiem co do zasady do bezpośredniego rozpoczęcia i realizacji inwestycji, a stanowi jedynie jedną z przesłanek uzyskania pozwolenia na budowę, które to pozwolenie stanowić będzie o możliwości realizacji objętej nim inwestycji. W odniesieniu do decyzji o warunkach zabudowy wspomnieć należy, że dotyczyć ona może również zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę (art. 59 ust. 2 u.p.z.p.). Co do zasady zatem dopiero rozstrzygnięcia (w tym i milczące przyjęcie przez organ architektoniczno-budowlany zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych) podjęte na podstawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – tj. decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzji o warunkach zabudowy – mogą powodować skutki podlegające wykonaniu.
Innymi słowy, już z charakteru decyzji ustalającej lokalizację inwestycji wynika, że jej wykonanie nie może być wstrzymane. Nie kreuje ona bowiem po stronie podmiotów żadnych praw i obowiązków nadających się do wykonania, mogących podlegać egzekucji. Wobec tego bezprzedmiotowe jest wstrzymanie jej wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2013 r. sygn. akt II OZ 601/13, LEX nr 1437286 - dostępne jw.).
Z uwagi na brak cechy wykonalności zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej niedopuszczalne było zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej w stosunku do zaskarżonej decyzji. Ponadto wspomnieć należy, że wniosek o wstrzymanie nie został przez stronę w jakikolwiek sposób uzasadniony, a wstrzymanie wykonania decyzji jest instytucją o charakterze wyjątkowym, wymagającą wykazania prawdopodobieństwa wystąpienia szczególnie negatywnych skutków (znacznej szkody lub skutków trudnych do odwrócenia). Zatem nawet gdyby wniosek dotyczył decyzji wykonalnej nie byłoby podstaw do jego uwzględnienia w przedmiotowej sprawie.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.
/-/ Jakub Zieliński