Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2010r Burmistrz Miasta C., na podstawie art. 105 § 1, w zw. z art. 104 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie utworzenia odrębnego adresu dla A. A., wskazując w uzasadnieniu, iż brak jest normy kompetencyjnej w przepisach prawa materialnego, upoważniającej organ do podjęcia rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej, ustanawiającej prawo do utworzenia odrębnego adresu obok istniejącego.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. A., zarzucając, iż decyzja ta naruszyła jego godność osobistą, nadto nie ma możliwości zainstalowania osobnej skrzynki dla doręczanej korespondencji. A. A. podniósł również, iż został wydany prawomocny wyrok sądu cywilnego dokonującego podziału mieszkania.
Decyzją z dnia [...] 2010r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 47a ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000 r. nr 100, poz. 1086 ze zm.) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż A. A. nie nabył uprawnień właścicielskich do zajmowanego lokalu, nadto wskazywane przez niego orzeczenie sądu cywilnego w istocie rozstrzygało o sposobie korzystania z lokalu, a nie dokonywało jego podziału. Organ wskazał, iż aby A. A. mógł domagać się przyznania części lokalu nr 2 odrębnego numeru porządkowego, konieczne byłoby przekształcenie części lokalu w odrębną nieruchomość, stosownie do ustawy z dnia 15 grudnia 2003 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (tj. Dz. U z 2003r, nr 119, poz. 1116 ze zm.). W dalszej kolejności wnioskodawca musiałby uzyskać od Starosty zaświadczenie potwierdzające, iż część jego dotychczasowego lokalu nr 2 (najmniejszy pokój) spełnia wymogi samodzielności. Te dopiero czynności umożliwiłyby ubieganie się o nadanie przez organ nowego adresu.
Na powyższą decyzję A. A. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając obrazę art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania na jakiej podstawie prawnej organ nie uwzględnił wyroku Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu, Ośrodek Zamiejscowy w P., dokonującego "wyodrębnienia" dla skarżącego części przedmiotowego lokalu, nadto naruszenie art. 5 kodeksu cywilnego i art. 45 pkt. 1 Konstytucji RP. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi A. A. wskazał, iż na podstawie wyroku sądu cywilnego przyznano mu najmniejszy pokój, z prawem korzystania z korytarza, łazienki i kuchni.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o oddalenie skargi powołując się na argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola ta obejmuje badanie, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego stosownie do unormowania art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. p.p.s.a.) obejmuje wszystkie, a nie tylko podniesione w skardze kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym. Obejmuje więc to, czy organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń odnośnie do obowiązywania zastosowanych norm prawnych, czy normy te właściwie zinterpretowały i czy nie naruszyły zasad ustalania określonych faktów za udowodnione.
Ustosunkowując się do zawartych w skardze zarzutów, Sąd zważył, że nie ma racji skarżący domagając się wskazania podstawy prawnej upoważniającej organ do "nieuwzględnienia wyroku (...) wyodrębniającego część lokalu". W istocie organy obu instancji dokonały interpretacji orzeczenia sądu cywilnego Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu Ośrodka Zamiejscowego w P., wskazując, iż orzeczenie to regulowało wyłącznie sposób użytkowania lokalu, przyznając skarżącemu prawo korzystania z najmniejszego pokoju oraz prawo do korzystania wspólnie z innymi domownikami z korytarza, kuchni i łazienki. Organ I instancji dokonał sprawdzenia ww. kwestii w bazie ewidencji gruntów i budynków, ustalając, że lokal położony w C. przy ul M. [...] nie stanowi odrębnej nieruchomości, a tym bardziej nie stanowi odrębnej nieruchomości część tego lokalu, jak to próbował wykazać A. A. Organ ustalił ponadto, iż A. A. nie figuruje jako właściciel jakiegokolwiek lokalu.
Reasumując do żądania skarżącego ustanowienia nowego adresu dla części lokalu przy ul M. [...] nie będzie miał zastosowania przepis art. 47a ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, albowiem stanowi on o obowiązku gminy między innymi: ustalania numerów porządkowych oraz zakładanie i prowadzenie ewidencji miejscowości, ulic i adresów, nadto ewidencja ta zawiera między innymi dane adresowe określające numery porządkowe budynków mieszkalnych oraz innych budynków przeznaczonych do stałego lub czasowego przebywania ludzi, w tym w szczególności budynków: biurowych, ogólnodostępnych wykorzystywanych na cele kultury i kultury fizycznej, o charakterze edukacyjnym, szpitali i opieki medycznej oraz przeznaczonych do działalności gospodarczej, wybudowanych, w trakcie budowy i prognozowanych do wybudowania.
Z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, iż o ile do zadań gminy należy ustalanie numerów porządkowych nieruchomości, to gminy nie są już władne dokonywania czynności materialno technicznych nadawania numerów lokalom w ramach jednej nieruchomości. Ustalanie takiej numeracji pozostawione pozostało właścicielom nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, iż materialne prawo administracyjne nie zawiera żadnego przepisu, który regulowałby przedmiotową kwestię w odmienny sposób, dając organom administracji publicznej prawo do ingerowania w ustalanie numeracji lokali wchodzących w skład jednej nieruchomości. Dlatego też bezpodstawnym było oczekiwanie przez skarżącego, iż organy wskażą mu organ kompetentny do utworzenia dla niego nowego adresu. Jednocześnie organy orzekające w przedmiotowej sprawie wskazały, iż kompetencja do ewentualnego nowego określenia numeracji części lokalu zajmowanej przez skarżącego przysługuje właścicielowi nieruchomości a więc spółdzielni mieszkaniowej.
Niezasadne jest powoływanie się przez skarżącego na przepis art. 5 k.c. jako nieznajdującego zastosowania w postępowaniu administracyjnym. Niezasadne było również sugerowanie przez A. A. naruszenia w toku postępowania administracyjnego art. 45 pkt 1 Konstytucji, wskazującego na przysługujące każdemu obywatelowi prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Przepis ten nie miał zastosowania do postępowania administracyjnego, odnosi się natomiast do prawa A. A. do wniesienia skargi na decyzję organu II instancji, z którego to prawa skarżący skorzystał.
Na marginesie należy zauważyć, iż organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia 6 lipca 2010r. bezpodstawnie odwołał się do treści rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 października 2004 r. w sprawie numeracji porządkowej nieruchomości (Dz.U.04.243.2432), które przestało obowiązywać z dniem 7 czerwca 2010r. na podstawie art. 23 pkt. 14 ustawy z dnia z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej (Dz.U.10.76.489). Uchybienie to nie miało jednak żadnego znaczenia na treść wydanej decyzji.
Reasumując Sąd nie stwierdził aby organ II instancji orzekający w przedmiotowej sprawie naruszył prawo. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.
O kosztach pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, (Dz.U.02.163.1348 ze zm.).
/Elwira Brychcy/ /Jakub Zieliński/ /Edyta Podrazik/