Uzasadnienie
Skarżący L..N wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] w przedmiocie ustalenia opłaty w wysokości 6.402 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości - działki nr 49/31, obręb [...], o powierzchni 2506 m² na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr 49, arkusz mapy 1, obręb [...].
Skarżący uiścił wpis od skargi w niniejszej sprawie w kwocie 257 zł.
W dniu 24 października 2008r. skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek uzasadnił łączną wysokością opłaty planistycznej (95.564,70 zł) nałożonej na niego na mocy dziewiętnastu decyzji administracyjnych. Skarżący podał, że nie jest w stanie jednorazowo ponieść takiego wydatku bez uszczerbku dla jego rodziny. Wskazał jedynie, że ma żonę i dwoje małoletnich dzieci.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 152, poz.1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Z powyższego wynika, że instytucja wstrzymania wykonania aktów może dotyczyć jedynie takich, które kwalifikują się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania. Bezspornie decyzja ustalająca wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości do takiej kategorii aktów należy.
W przypadku przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że chodzi o szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (post. NSA z dnia 20 grudnia 2004r., GZ 138/04, niepubl.).
Utrwalony w orzecznictwie jest pogląd, że wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie w każdym przypadku musi łączyć się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (post. NSA z 15 grudnia 2004r., GZ 127/04, niepubl.; post. NSA z 20 grudnia 2004r., GZ 138/04, LexPolonica). Przedmiotowa sprawa dotyczy właśnie takiej należności.
Skarżący poza wskazaniem, że nie jest w stanie ponieść łącznej wysokości opłaty planistycznej nie wskazał żadnej okoliczności, która uzasadniałaby twierdzenie, że wykonanie decyzji i uiszczenie opłaty w niniejszej sprawie stanowi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki.
Skarżący ogólnie podał, że uiszczenie przedmiotowej opłaty wiąże się z uszczerbkiem dla jego rodzinny. Nie opisał przy tym na czym ten uszczerbek mógłby polegać. Nie wskazał także sytuacji majątkowej i finansowej swojej rodziny i skutków, jakie może spowodować uiszczenie przedmiotowej opłaty, poprzestając jedynie na stwierdzeniu, że ma żonę i dwoje małoletnich dzieci.
Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego łącznej wysokości opłaty planistycznej ustalonej, jak sam podał, dla dziewiętnastu działek, zauważyć należy, iż skarżący sprzedał dwanaście z nich w dniu 26 lipca 2005r. w drodze umowy sprzedaży sporządzonej w formie aktu notarialnego (Rep. A Nr [...]). Aktem tym objęta jest również przedmiotowa działka nr 49/31. Strony umówiły cenę sprzedaży dwunastu działek na kwotę netto w wysokości 150.000 zł (160.500 zł wraz podatkiem VAT), a skarżący potwierdził i pokwitował jej odbiór. Z powyższego wynika, że skarżący zbył także siedem pozostałych działek. Skarżący nie wskazał przy tym i z akt sprawy również nie wynika, by nie dysponował już środkami uzyskanymi ze zbycia tych nieruchomości.
Wobec powyższego skarżący nie wykazał, że uiszczenie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości stanowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 §3 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i orzec, jak w postanowieniu.
/-/ J. Szaniecka