Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Po 873/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę J. L. na decyzję Rektora bliżej opisaną w rubrum niniejszego postanowienia.
Orzeczenie o odrzuceniu skargi zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 20 grudnia 2013 r. wraz z pouczeniem o terminie i trybie wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 12 grudnia 2013 r. (k. 55, 57).
W dniu 23 grudnia 2013 r. (data nadania pocztowego) skarżący wniósł drogą pocztową osobiście sporządzone pismo procesowe zatytułowane "Wniosek o wznowienie postępowania"/"Zażalenie na dotknięte sankcją wadliwości i bezprawności postanowienie z dnia 12 grudnia 2013r., sygn. akt: IISA/Po 873/13", w którym zakwestionował prawidłowość odrzucenia skargi i zarzucił błędne ustalenia w zakresie okoliczności złożenia przez niego wniosku o prawo pomocy, rzutujące na ocenę wywiązania się przez skarżącego z wymogów opłacenia pisma procesowego.
Sąd na podstawie całokształtu okoliczności sprawy – treści pisma i kontekstu procesowego, w jakim zostało wniesione – uznał, że przedmiotowe pismo procesowe z dnia 23 grudnia 2013 r. jest środkiem odwoławczym od nieprawomocnego postanowienia z dnia 12 grudnia 2013 r. o odrzuceniu skargi, tj. skargą kasacyjną sporządzoną z naruszeniem wymogów ustawowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z dnia 2012, poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również taką, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Zgodnie z art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3. Z przywołanej regulacji prawnej wynika, że co do zasady skarga kasacyjna jest objęta tzw. przymusem adwokacko-radcowskim, a tym samym wyłączona jest możliwość sporządzenia skargi kasacyjnej przez stronę (uczestnika postępowania), jeśli nie spełnia ona wymogów z art. 175 p.p.s.a. Z okoliczności sprawy wynika, że skarżący nie jest podmiotem, który mógłby osobiście sporządzić skargę kasacyjną bez zachowania omawianego wymogu, tj. tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego.
W konsekwencji, skarga kasacyjna sporządzona w niniejszej sprawie osobiście przez stronę z naruszeniem powyższych wymogów jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 p.p.s.a. Należy podkreślić, że nawet skuteczne wniesienie wniosku o przyznanie prawa pomocy (w tym o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) nie eliminuje tego rodzaju nieusuwalnej wadliwości skargi kasacyjnej (tak NSA w postanowieniu z dnia 2 lutego 2004 r. sygn. akt GSK 9/04, Mon. Praw. 2004/4/155 – orzeczenie powołane za H. Knysiak-Molczyk [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia, wyd. 4, Warszawa 2011, komentarz do art. 178, Nb 3).
Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że postanowieniem referendarza sądowego tutejszego Sądu z dnia 23 grudnia 2013 r. strona została zwolniona od kosztów sądowych i został dla niej ustanowiony pełnomocnik z urzędu – radca prawny. Wobec tego, po jego wyznaczeniu przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w Poznaniu, pełnomocnik strony będzie mógł sporządzić i złożyć skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Natomiast zawarty w treści pisma z dnia 23 grudnia 2013 r. "wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi – prawa wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy" zostanie rozstrzygnięty osobnym postanowieniem, po uzupełnieniu braków formalnych wniosku.
W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
/-/ Wiesława Batorowicz