Uzasadnienie
Uczestnik postępowania W. A. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu argumentując, że jego jedyne źródło utrzymania stanowi świadczenie z ZUS w wysokości [...] zł netto miesięcznie. Wnioskodawca we wniosku o prawo pomocy złożonym na formularzu PPF podał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną. Nadto wskazał jedynie, że jest współwłaścicielem domu o powierzchnio [...] m².
W oparciu o przepis art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wnioskodawca został zobowiązany do osobistego uzupełniania wniosku o prawo pomocy poprzez przedłożenie dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych, gdyż wniosek skarżącego był niepełny i nie dostarczał informacji dotyczących rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej wnioskodawcy oraz jego rodziny, więc informacji niezbędnych do jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Wezwanie prawidłowo doręczone skarżącemu pozostało w tym zakresie bez odpowiedzi (k. 98 akt).
Zgodnie z dyspozycją art. 246 §1 pkt 1 cytowanej ustawy przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oznacza to, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że jego sytuacja majątkowa i finansowa jest na tyle trudna, iż nie ma możliwości poniesienia chociażby części wydatków związanych z prowadzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. W związku z tym zgodnie z treścią przepisu art. 243 §1 i art. 252 §1 powyższej ustawy na wnioskodawcy ciąży obowiązek złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, który zawiera oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach.
Tymczasem wnioskodawca mimo wezwania, które stworzyło dodatkową możliwość uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy i wykazania, że rzeczywiście zasługuje na skorzystanie z dobrodziejstwa tego prawa, nie przedłożył żadnych uzupełniających informacji, które mogłyby jednoznacznie wskazać na wysokość środków finansowych jakimi wnioskodawca rzeczywiście dysponuje oraz jakich transakcji tymi środkami dokonuje. Nie udzielił odpowiedzi na pytanie dotyczące wysokości dochodów żony, z którą jak sam oświadczył, prowadzi wspólne gospodarstwo domowe. Nadto z akt sprawy wynika, że z wnioskodawcą zamieszkuje syn, który jako dorosły domownik odbiera korespondencję sądową, zatem należało podać czy i z nim prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, a jeżeli tak, to w jakim stopniu przyczynia się on finansowo do utrzymania rodziny.
Uczestnik nie przedłożył także zeznań podatkowych, które odzwierciedlają wszystkie rzeczywiste dochody jakie uzyskał w poprzednim roku podatkowym.
Wnioskodawca nie poinformował, że ani on ani jego żona nie mają rachunku bankowego. Nie przedłożył także wyciągów z rachunku bankowego, które odzwierciedlają obroty i wskazują na wysokość środków finansowych jakimi wnioskodawca realnie dysponuje.
Nadto bez odpowiedzi pozostało oświadczenie dotyczące wyszczególnienia kosztów bieżącego utrzymania rodziny, co także pozwala na określenie rzeczywistych możliwości finansowych uczestnika postępowania.
Wobec braku pełnej informacji o rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej wnioskodawcy niemożliwa okazała się prawidłowa ocena jego realnych możliwości płatniczych. Wobec powyższego brak jest podstaw do przyjęcia, że wnioskodawca zasługuje na skorzystanie z dobrodziejstwa prawa pomocy chociażby w części.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 w zw. z art. 246 §1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało odmówić wnioskodawcy przyznania prawa pomocy, jak orzeczono we wstępie.
/-/ K. Witkowicz-Dwornicka