Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 28 czerwca 2018 r., wydanym na podstawie art. 127 § 2 oraz art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "k.p.a."), stwierdziło niedopuszczalność odwołania wniesionego przez A. K. od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia 14 września 2017r. w sprawie odmowy przyznania pomocy finansowej w formie zasiłku celowego.
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu do jego wniesienia. Decyzja organu I instancji została doręczona skarżącemu w dniu 19 września 2017 r., a zatem 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 3 października 2017 r. Skarżący wysłał odwołanie w dniu 4 października 2017 r. i wpłynęło do organu I instancji w dniu 6 października 2017 r. Wobec tego Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W skardze wniesionej na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 czerwca 2018 r. A. K. wskazał na swoje niezadowolenie ze wskazanego rozstrzygnięcia i wniósł o przywrócenie terminu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna. Zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego odpowiada obowiązującemu prawu.
W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a tej ustawy. Innymi słowy, sąd obowiązany jest zasadniczo dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.
Zaskarżone postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania zostało wydane na podstawie art. 127 § 2 oraz art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "k.p.a."). W myśl art. 127 § 2 k.p.a., właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Zgodnie z art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Ostatni z przytoczonych przepisów nakłada na organ odwoławczy obowiązek stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sytuacjach dostrzeżenia, że do takiego uchybienia doszło. Norma z art. 134 k.p.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, gdyż z jej dyspozycji wynika, że wydanie takiego postanowienia nie zależy od uznania organu i jest on zobligowany do jego wydania w przypadku uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Wydanie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku uprzedniego przywrócenia terminu do dokonania danej czynności, gdyż w takim przypadku ustają okoliczności obligujące organ do wydania postanowienia zgodnie z art. 134 k.p.a.
Terminy do wnoszenia środków odwoławczych (odwołań, zażaleń) mają charakter ustawowy. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego wprost określają długość ustawowego terminu do wniesienia odwołania i zażalenia oraz początek biegu takiego terminu. Przepis art. 129 § 2 k.p.a. stanowi, że odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie – od dnia jego ogłoszenia stronie. W sytuacji gdy stronę w postępowaniu administracyjnym reprezentuje pełnomocnik, a doręczeń pism kierowanych do strony dokonuje się do rąk pełnomocnika, termin do wniesienia odwołania biegnie od daty doręczenia decyzji pełnomocnikowi. W postępowaniu administracyjnym uchylenie się od skutków prawnych uchybienia terminu następuje poprzez żądanie przywrócenia terminu do wniesienia środka odwoławczego.
W badanym przypadku decyzja organu I instancji z dnia 14 września 2017 r. została doręczona skarżącemu w dniu 19 września 2017 r. – co wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwerdzenia odbioru korespondencji (k. 14 akt organu I instancji). Wobec tego 14-dniowy termin do wniesienia odwołania od tej decyzji upłynął dla strony w dniu 3 października 2017 r. Organ pouczył A. K. w treści decyzji o prawie do wniesienia odwołania w terminie 14 dni od chwili doręczenia mu decyzji (k. 13 akt organu I instancji).
Skarżący nadał odwołanie w placówce pocztowej w dniu 4 października 2017 r. (k. 1 akt organu II instancji). Nie ulega zatem wątpliwości, że odwołanie zostało wniesione przez skarżącego z uchybieniem – jednodniowym – terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. Istniała wobec tego podstawa do stwierdzenia przez organ odwoławczy uchybienia terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 k.p.a.
Co istotne, w postępowaniu administracyjnym, skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Taki wniosek skarżący złożył dopiero w w treści skargi na powyższe postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Wniosek ten nie mógł odnieść zamierzonego przez stronę skutku prawnego, gdyż zgodnie z art. 59 § 2 k.p.a. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania. W niniejszym przypadku organem tym było Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Natomiast Sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznania pisma o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 86 § 1 i art. 87 § 1 p.p.s.a.).
Wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania było następstwem ustalenia obiektywnego faktu spóźnienia się przez skarżącego ze złożeniem odwołania i ustaleniem, że nie doszło przed wydaniem tego postanowienia do przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia tego odwołania.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. o oddaleniu skargi.
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a.