Uzasadnienie
Skarżący Z.S. w dniu 14 stycznia 2005r. złożył za pośrednictwem organu administracyjnego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2004r. Nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych. Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 14 grudnia 2004r. i zawierała prawidłowe pouczenie, co do sposobu i terminu wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Pismem z dnia 17 lutego 2005r. skarżący został wezwany do wykazania, że złożył skargę w terminie 30 dni od dnia doręczenia zaskarżonej decyzji poprzez nadesłanie w terminie 7 dni dowodu nadania skargi pod rygorem jej odrzucenia.
W odpowiedzi skarżący w piśmie z dnia 28 lutego 2005r. podniósł, że zaskarżoną decyzję odebrał w dniu 16 grudnia 2004r. Nie powołał dowodów na tę okoliczność.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z przepisem art. 53 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do art. 58 §1 pkt 2 i §3 cytowanej wyżej ustawy sąd postanowieniem odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Doręczenie zaskarżonej decyzji nastąpiło w dniu 14 grudnia 2004r. Powyższe wynika ze zwrotnego potwierdzenia przesyłki listowej poleconej znajdującej się w aktach sprawy organu administracyjnego II instancji. W tych okolicznościach końcowy termin do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie przypadał na 13 stycznia 2005r.(czwartek). Natomiast skarga została złożona w Wojewódzkim Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w dniu 14 stycznia 2005r, a więc z uchybieniem terminu do jej wniesienia.
Wobec uchybienia terminu do wniesienia skargi na podstawie art. 58 §1 pkt 2 i §3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji postanowienia.
/-/A. Łaskarzewska