Uzasadnienie
Pełnomocniczka skarżącego E. J. – jego żona B.J., wniosła o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. We wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu PPF argumentowała, że ich stan majątkowy nie pozwala na wynajęcie prawnika. Oświadczyła, że wspólne prowadzą gospodarstwo domowe. Utrzymują się ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego – renty skarżącego w wysokości 1.500 zł miesięcznie oraz emerytury żony skarżącego w wysokości 1.200 zł miesięcznie. W części wniosku dotyczącej posiadanego majątku wymieniono dom z lat trzydziestych ubiegłego stulecia o powierzchni 120 m². Nie posiadają wartościowych ruchomości, ani oszczędności. Z uwagi na stan zdrowia skarżącego ponoszą koszty leków, leczenia i rehabilitacji.
Skarżący korzysta z prawa pomocy w części poprzez zwolnienie od kosztów sądowych na mocy postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 lutego 2012 r. Uprawnienie to nie zostało skarżącemu cofnięte.
Wobec powyższego rozpoznano wniosek o przyznanie prawa pomocy w całości. Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w całości następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oznacza to, że prawo pomocy ma charakter szczególny i wyjątkowy, a skorzystać z tego uprawnienia mogą jedynie osoby w rzeczywiście ciężkiej sytuacji finansowej, pozbawione majątku, stałego miesięcznego dochodu lub uzyskujące go w takiej wysokości, że nie są w stanie uiścić najmniejszej nawet należności sądowej (bezrobotni, emeryci, renciści, osoby samotnie wychowujące dzieci).
Z przedłożonego oświadczenia o stanie majątkowym, finansowym i dochodach wynika, że sytuacja skarżącego pozwala na przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie w całości. Aktualnie nadal utrzymuje się jedynie ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Sytuacja finansowa i majątkowa nie uległa zmianie. Doświadczenie życiowe wskazuje, że wysokość osiąganego dochodu pozwala jedynie na zaspokojenie potrzeb bieżącego i koniecznego utrzymania rodziny. Przyjąć należy, że wnioskodawca nie ma możliwości poczynienia oszczędności celem ich przeznaczenia na pokrycie kosztów wolnorynkowego wynagrodzenia adwokata z wyboru. Nadto majątek nieruchomy, którym dysponują wykorzystywany jest na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Należało, zatem uwzględnić wniosek o prawo pomocy w tym zakresie.
Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 249 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć.
Na podstawie art. 258 § 1 i 2 pkt 7 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu.
/-/ K. Witkowicz-Grochowska