Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] października 2018 roku B. M. złożył wraz ze stosownymi załącznikami wniosek o przyznanie stypendium rektora dla najlepszych studentów na rok akademicki [...] na kierunku prawo (niestacjonarne jednolite studia magisterskie).
Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 roku, nr [...], sygn. [...] Rektor [...] przyznał B. M. stypendium rektora dla najlepszych studentów II stopnia w miesięcznej wysokości [...] zł. W uzasadnieniu organ stwierdził, że uzyskane przez studenta wyniki w pełni pozwalają uznać spełnienie warunków przyznania stypendium.
Pismem z dnia [...] lutego 2019 roku B. M. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie stypendium rektora dla najlepszych studentów. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z tabelą punktacji osiągnięć naukowych zawartą w załączniku nr 1 do Regulaminu stypendium rektora dla najlepszych studentów, działalność ambasadorska [...] (kod: N9-1) jest potwierdzana zaświadczeniem Sekcji Promocji [...] ze wskazaniem rodzaju zaangażowania, a każdorazowa taka działalność jest oceniana w wysokości 10 pkt. W ocenie studenta otrzymał on punkty tylko z tytułu jednego przedstawionego zaświadczenia, a za pozostałe cztery aktywności z tego tytułu nie przyznano punktów.
Ponadto B. M. wskazał, że nie uwzględniono jego uczestnictwa w Komitecie Organizacyjnym Ogólnopolskiego Seminarium Naukowego "[...]". W konsekwencji w procesie rozpatrywania wniosku o przyznanie stypendium nie uwzględniono wszystkich wykazanych przez niego osiągnięć, których uczestnictwo zostało potwierdzone odpowiednimi zaświadczeniami na łączną sumę 55 pkt. Decyzją z dnia [...] czerwca 2019 roku, nr [...], sygn. [...], Rektor [...] utrzymał w mocy decyzję w przedmiocie przyznania stypendium rektora dla najlepszych studentów II stopnia. W uzasadnieniu Rektor stwierdził, że zainteresowanemu przyznano 167 pkt za wysoką średnią ocen oraz 107 pkt za dokonania naukowe, co doprowadziło do ustalenia wyniku końcowego 273 pkt i uznania, że spełnił warunek przyznania stypendium rektora dla najlepszych studentów II stopnia. W zakresie nieuwzględnienia aktywności w ramach działalności ambasadorskiej [...] podkreślono, że uwzględnienie takiej działalności jest oparte na zaświadczeniach i wykazie przekazanym przez Sekcję Promocji Centrum Marketingu potwierdzających zaangażowanie studenta i nie podlega kwalifikacji na podstawie poszczególnych wydarzeń, których przebieg i zawartość ma charakter odtwórczy.
W zakresie uczestnictwa w Komitecie Organizacyjnym Ogólnopolskiego Seminarium Naukowego "[...]" wskazano, że przedstawiony certyfikat potwierdzający aktywność nie zawierał opisu zaangażowania i rodzaju obowiązków przez co nie było podstaw do uwzględnienia stosownego osiągnięcia.
Pismem z dnia [...] września 2019 roku B. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Rektora [...] z dnia [...] czerwca 2019 roku, nr [...], sygn. [...] utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2018 roku, nr [...], sygn. [...] w przedmiocie przyznania stypendium rektora dla najlepszych studentów II stopnia.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie nieuwzględnienia w postępowaniu odwoławczym osiągnięć dotyczących działalności w Programie Ambasador [...]. Skarżący wniósł o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji jak i decyzji poprzedzającej oraz zobowiązanie organu do wydania decyzji o przyznaniu stypendium rektora dla najlepszych studentów I stopnia. Skarżący wskazał w szczególności, że jest jedyną osobą spośród ponad 20 osób - członków Programu Ambasador [...], którzy w postępowaniu stypendialnym wykazali swoją aktywność w ramach programu przedstawiając wymagane zaświadczenia z Centrum Marketingu - Sekcji Promocji, której nie zostały uwzględnione osiągnięcia w przedłożonej ilości. Wszyscy pozostali uczestnicy pozytywnie przeszli weryfikację postępowania stypendialnego, w którym każde potwierdzone zaangażowanie punktowane mieli 10 punktów.
Wydziałowe Komisje Ekonomiczne na wszystkich wydziałach stosowały jednakową interpretację i klasyfikację punktową dla osób aplikujących o stypendium z Programu Ambasador [...], również na Wydziale Prawa i Administracji [...], z którego pochodzi trzech członków – Ambasadorów [...]. W przypadku pozostałych dwóch osób Wydziałowa Komisja Ekonomiczna w postępowaniu stypendialnym punktowała każdorazową działalność poświadczoną zaświadczeniem. Skarżący podkreślił, że bezzasadne nieuwzględnienie pozostałych czterech osiągnięć z Programu Ambasador [...] są przyczyną utraty 40 punktów, co w przypadku ich uwzględnienia skutkowałoby uzyskaniem 313 pkt i otrzymaniem stypendium rektora I stopnia.
Decyzją z dnia [...] września 2019 roku, nr [...], sygn. [...] Rektor [...], działając w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2019 roku, nr [...], sygn. [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] grudnia 2018 roku, nr [...], sygn. [...] w przedmiocie przyznania stypendium rektora dla najlepszych studentów II stopnia stwierdzając jednocześnie, że działanie nie miało miejsca bez podstawy prawnej ani z rażącym naruszeniem prawa i orzekł o przyznaniu skarżącemu stypendium rektora dla najlepszych studentów I stopnia w roku akademickim [...] w miesięcznej wysokości [...] zł na okres od [...] października 2018 roku do [...] czerwca 2019 roku.
W odpowiedzi na skargę Rektor [...] wniósł o umorzenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu ze względu na jego bezprzedmiotowość.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że art. 54 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 t.j. poz. 2325 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którym organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.
W przedmiotowej sprawie organ skorzystał ze wskazanego uprawnienia i działając w trybie autokontroli uwzględnił skargę w całości w rozumieniu art. 54 § 3 P.p.s.a. W konsekwencji Rektor [...] wydał decyzję z dnia [...] września 2019 roku, nr [...], sygn. [...] uchylającą w całości zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2019 roku, nr [...], sygn. [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] grudnia 2018 roku, nr [...], sygn. [...] w przedmiocie o przyznania stypendium rektora dla najlepszych studentów II stopnia stwierdzając jednocześnie, że działanie nie miało miejsca bez podstawy prawnej ani z rażącym naruszeniem prawa, a w konsekwencji przyznał B. M. stypendium rektora dla najlepszych studentów I stopnia w roku akademickim [...] w miesięcznej wysokości [...] zł na okres od [...] października 2018 roku do [...] czerwca 2019 roku. W istocie wydano rozstrzygnięcie czyniącego zadość woli strony skarżącej, przy czym oczekiwania strony co do załatwienia (zakończenia) sprawy należało odnieść do meritum sprawy, a nie do formalnej kwestii brzmienia rozstrzygnięcia. W wyniku uwzględnienia skargi B. M. otrzymał stypendium rektora dla najlepszych studentów I stopnia na rok akademicki [...] w wysokości o jaką się ubiegał.
Zgodnie z art. 161 § 1 P.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;
- 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;
- 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem jedną z "innych przyczyn" bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego skutkującą jego umorzeniem jest wydanie aktu autokontrolnego w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. W myśl powołanego przepisu organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Akt ten zastępuje akt pierwotnie zaskarżony do sądu i jest aktem organu II instancji. Wydanie takiego aktu uwzględniającego skargę w całości powoduje, co do zasady, konieczność umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego.
Jednocześnie, Sąd umarzając postępowanie sądowe z uwagi na zastosowanie przez organ autokontroli bada jedynie czy skarga została uwzględniona przez organ w całości, a zaskarżony akt administracyjny wyeliminowany. Sąd nie kontroluje natomiast aktu autokontrolnego, gdyż naruszyłby zasadę skargowości. Na akt wydany w trybie autokontroli przysługuje bowiem skarga bezpośrednio do sądu administracyjnego, bez uprzedniego wnoszenia środka zaskarżenia lub wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa (por. uchwała NSA z dnia 20 marca 1999 roku, sygn. akt OPS 16/99, ONSA 2000, nr 3, poz. 94 oraz A. Kabat, Komentarz do art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270), (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.).
W rozpoznawanej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe, ponieważ zaskarżona decyzja została przez organ wyeliminowana z obrotu prawnego. Zdaniem sądu skoro po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego doszło do skutecznego wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, to brak jest możliwości dalszego prowadzenia postępowania sądowego. Brak przedmiotu zaskarżenia uniemożliwia bowiem rozpoznanie sprawy.
Wobec powyższego zasadne było umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a.