Uzasadnienie
Burmistrz [...], decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], nałożył na Panią B. P. opłatę adiacencką w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w miejscowości [...], działka nr [...], o pow. 0,0785ha, dla której w Sądzie Rejonowym w [...], Zamiejscowym Wydziale Ksiąg Wieczystych w [...] prowadzona jest księga wieczysta [...]
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], po rozpatrzeniu sprawy z odwołania B. P. od decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] marca 2012 r. w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej.
Pismem z dnia [...] grudnia 2019 r., Burmistrz [...], wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, domagając się jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, gdyż jest niedopuszczalna.
Na wstępie należy podnieść, że skarga od decyzji wniesiona do Sądu, zanim zostanie poddana merytorycznej kontroli, podlega najpierw ocenie pod kątem spełnienia wymogów kwalifikujących ją do rozpoznania. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Katalog podstaw uzasadniających odrzucenie skargi nie jest katalogiem zamkniętym. Nie budzi wątpliwości Sądu, że do przesłanek niedopuszczalności zalicza się brak legitymacji po stronie wnoszącego skargę, w sytuacji gdy brak tej legitymacji jest ewidentny. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie.
Istotę legitymacji wnoszącego skargę na decyzję stanowi uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli aktów lub czynności organów administracji publicznej przez sąd administracyjny w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem. Przepis art. 50 § 1 p.p.s.a., przyznaje uprawnienie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego dwu kategoriom podmiotów: 1) każdemu, kto ma w tym interes prawny, oraz 2) w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacji społecznej jeżeli sprawa mieści się w zakresie jej statutowej działalności i brała ona udział w postępowaniu administracyjnym.
W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że nie można mówić o interesie prawnym organu administracji pierwszej instancji do kwestionowania przed sądem administracyjnym orzeczeń organu odwoławczego. Organ administracji, powołany do rozstrzygania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej, w ogóle nie jest podmiotem posiadającym własny interes prawny w prowadzonym przez siebie postępowaniu. Stroną postępowania sądowoadministracyjnego, a wcześniej administracyjnego nie może być gmina, której organ wydał zaskarżoną decyzję w pierwszej instancji. Jej rola w postępowaniu kończy się bowiem z chwilą wydania zindywidualizowanego aktu prawnego (decyzji, postanowienia) skierowanego w stosunku do podmiotu znajdującego się na zewnątrz administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 18 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1211/06, wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r., OSK 1017/04, postanowienie WSA w Łodzi z dnia 10 stycznia 2018 r., II SA/Łd 5/18, postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 8 października 2019 r., I SA/PO 753/19).
Oznacza to, że na gruncie rozpoznawanej sprawy Burmistrz [...] nie posiada legitymacji do wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego. Przyjęcie przeciwnego stanowiska doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w jednej sprawie, a mianowicie strona wnosząca skargę – Burmistrz [...] który wydał decyzję w pierwszej instancji i Samorządowe Kolegium Odwoławcze - organ drugiej instancji, a spór między nimi sprowadzałby się do różnego stanowiska co do prawidłowości poszczególnych decyzji. Podmiotem uprawnionym do złożenia skargi w żadnym wypadku nie jest organ orzekający w sprawie w pierwszej czy też drugiej instancji. Dopuszczenie możliwości złożenia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej uprawnienia strony, która poprzez złożenie skargi kwestionuje takie rozstrzygnięcie. Takiej konstrukcji prawnej nie przewidują przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tego powodu skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł o zwrocie skarżącemu uiszczonego wpisu od skargi.
/-/ A. Kiersnowska - Tylewicz