Uzasadnienie
Skarżąca – A. K. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].08.2004r., którą to decyzją organ II instancji uchylił decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia [...].06.2004r. wydaną w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania i umorzył postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu skarżonej decyzji podano, iż z akt sprawy wynika, że skarżąca w dniu [...].08.1997r. wstąpiła do Kierownika Urzędu Rejonowego w O. o wznowienie postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu podziału działki nr [...] z przyczyn określonych art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. i decyzją z dnia [...].11.1997r. organ ten odmówił wznowienia postępowania.
Następnie rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Wojewody K. z dnia [...].03.1998r., która to decyzja nie została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego i tym samym stała się prawomocna. Tak więc ponowne żądanie skarżącej wznowienia postępowania i uchylenia decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...].04.1997r. o zatwierdzeniu projektu podziału działki nr [...] należało uznać za bezpodstawne, co – zdaniem organu II instancji – uzasadniało umorzenie postępowania.
Skarżąca w uzasadnieniu skargi twierdziła, iż zarówno we wniosku z dnia [...].05.2004r. jak i w piśmie kierowanym do organu odwoławczego z dnia [...].08.2004r. wyraźnie wskazała podstawy do wszczęcia postępowania w sprawie nieważności wydanych decyzji administracyjnych zatem – w jej ocenie – Samorządowe Kolegium Odwoławcze byłoby właściwym organem administracji publicznej do wszczęcia postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w O. Z dnia [...].10.1995r., [...].04.1997r. i [...].04.1997r. a także decyzji Wojewody K. z dnia [...].03.1998r. bowiem te wszystkie decyzje są niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, naruszają przepisy ustawy z dnia 29.04.1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, przepisy k.p.a., zasady współżycia społecznego jak również wydane zostały niezgodnie ze stanem faktycznym, prawnym i rażąco naruszają prawo.
W odpowiedzi na skargę, organ II instancji wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej podtrzymując swoją argumentację podaną w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Nadto ustosunkowując się do zarzutów nieważności decyzji administracyjnych wskazanych przez skarżącą w skardze, organ podał, iż nie zostały one wcześniej wskazane niemniej zostaną one rozpoznane przez Kolegium odwoławcze w odrębnym postępowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W postępowaniu sądowo-administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, mająca obecnie umocowanie i określone granice w przepisach art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z zasadą oficjalności, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, zawartą w skardze argumentacją – zobowiązany jest natomiast do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Granice rozpoznania skargi przez sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów w konkretnej i zaskarżonej sprawie, z drugiej natomiast strony przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych względów niż wskazane przez skarżącego.
Otóż art. 107 § 1 k.p.a. podaje składniki struktury decyzji administracyjnej. Do takich należy m.in. podpis osoby uprawnionej do jej wydania. W omawianej sprawie decyzja została wydana przez organ kolegialny i winna być podpisana przez wszystkie osoby biorące udział w jej wydaniu. Tymczasem w skarżonej decyzji brak jest podpisu przewodniczącego składu organu rozstrzygającego - L.B. Konieczność podpisania orzeczenia Kolegium Odwoławczego przez wszystkich członków wynika z art. 17 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 200lr. Nr 79, poz. 856) i art. 107 k.p.a.
Tak więc decyzja organu kolegialnego nie podpisana przez wszystkie osoby biorące udział w jej wydaniu narusza przepis art. 107 § 1 k.p.a. i przez to jest dotknięta nieważnością (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) – wyrok NSA w Warszawie z 10.04.2002r., II S.A. 3870/01, OSNA 2004/1/14.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekający nie badał sprawy merytorycznie i na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) należało stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji.
/-/M. Górecka /-/St. Małek /-/B. Drzazga kk