Uzasadnienie
E. G. w dniu [...] sierpnia 2019 r. wystąpiła do Prezydenta Miasta z wnioskiem o zapewnienie jej synowi K. G. - dziecku niepełnosprawnemu - bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do ośrodka umożliwiającego realizację obowiązku rocznego przygotowania przedszkolnego, tj. do Ośrodka Rewalidacyjno - Wychowawczego "[...]" w W..
W odpowiedzi, pismem z [...] sierpnia 2019 r. nr [...], Prezydent Miasta poinformował wnioskodawczynię, iż zgodnie z art. 32 ust 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2016r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2019 poz. 1148) gmina zobowiązana jest do zapewnienia niepełnosprawnym dzieciom pięcioletnim i sześcioletnim oraz dzieciom objętym wychowaniem przedszkolnym na podstawie art. 31 ust. 2, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższego przedszkola. W związku z opinią Zespołu Radców Prawnych oraz informacją uzyskaną od dyrekcji Publicznego Przedszkola nr [...] oraz Publicznego Przedszkola nr [...] w [...], iż w ww. placówkach istnieje możliwość przyjęcia od nowego roku szkolnego dziecka oraz realizowania wszystkich zaleceń zawartych w orzeczeniu Nr [...] o potrzebie kształcenia specjalnego, nie ma możliwości organizacji bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do Ośrodka Rewalidacyjno - Wychowawczego "[...]" w W..
E. G., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na powyższą czynność, tj. odmowę zapewnienia bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu dziecka Skarżącej - małoletniemu K. G. z miejsca zamieszkania do Ośrodka Rewalidacyjno-Wychowawczego "[...]" w W., zarzucając naruszenie:
- 1. art. 70 ust. 1, 3 i 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie prawa do nauki oraz prawa rodziców do wyboru szkoły;
- 2. naruszenie prawa materialnego - art. 39 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe polegającego na bezpodstawnej odmowie zapewnienia synowi Skarżącej - małoletniemu niepełnosprawnemu K. G., bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego.
Skarżąca wniosła o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności oraz uznanie obowiązku Miasta [...] do zorganizowania bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu małoletniego K. G. z miejsca zamieszkania do Ośrodka Rewalidacyjno-Wychowawczego "[...]" w W. koło K. i z powrotem - do końca roku szkolnego 2019/2020 oraz o zasądzenie od Miasta [...] na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów dojazdu małoletniego K. G. z miejsca zamieszkania do Ośrodka Rewalidacyjno- Wychowawczego "[...]" w W. koło K. i z powrotem w okresie od dnia [...] września 2019 r. do dnia uznania obowiązku.
W uzasadnieniu wskazano, iż wbrew wywodom Organu podejmującego czynność w niniejszej sprawie, powołany 32 ust. 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 - Prawo oświatowe (zwanej dalej w skrócie: "Pr.o."), nie daje gminie swobody w wyborze przedszkola, do którego zapewnia niepełnosprawnym dzieciom bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do przedszkola.
Wskazano, iż zgodnie z art. 39 ust. 4 pkt 2 Pr.o. obowiązkiem gminy jest zapewnienie dzieciom z niepełnosprawnościami sprzężonymi, z których jedną z niepełnosprawności jest niepełnosprawność intelektualna, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do ośrodka rewalidacyjno- wychowawczego, do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym kończą:
- a) 24. rok życia - w przypadku uczniów z niepełnosprawnościami sprzężonymi, z których jedną z niepełnosprawności jest niepełnosprawność intelektualna,
- b) 25. rok życia - w przypadku uczestników zajęć rewalidacyjno-wychowawczych.
Obowiązki gminy w powyższym zakresie zostały sformułowane przez ustawodawcę jednoznacznie i w pierwszej kolejności gmina powinna zapewnić niepełnosprawnemu dziecku bezpłatny transport i opiekę w czasie przewozu. Jeśli jednak rodzice zdecydują się na dowożenie dziecka i zapewnienie opieki w czasie przewozu, to gmina zostaje zwolniona z obowiązku zapewnienia bezpłatnego transportu, pod warunkiem że między gminą a rodzicami dojdzie do zawarcia umowy, o której mowa w art. 39 ust. 4 pkt 3 Pr.o. W niniejszej sprawie, ani Prezydent, ani Skarżąca nie wyszli z inicjatywą zawarcia umowy. Brak umowy aktualizuje obowiązek gminy w zakresie zapewnienia bezpłatnego transportu i opieki, o których mowa w art. 39 ust. 4 pkt 2 Pr.o. Zauważono też, iż art. 39 ust. 4 pkt 2 Pr.o. nie formułuje warunku, aby bezpłatny transport dotyczył wyłącznie najbliższego ośrodka rewalidacyjno - wychowawczego.
Skarżąca podniosła, że Ośrodek Rewalidacyjno-Wychowawczy "[...]" w W. koło K. jest położony w odległości około 29 km od miejsca zamieszkania małoletniego K. G., a wybór tego ośrodka jest także podyktowany treścią orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, obowiązek gminy zapewnienia bezpłatnego transportu synowi Skarżącej do ośrodka wybranego przez Skarżącą jest uzasadniony obowiązującymi regulacjami i okolicznościami stanu faktycznego.
Odpowiadając na skargę Prezydenta Miasta wniósł o jej oddalenie.
Organ podniósł, że zgodnie z art. 32 ust. 6 Pr.o. obowiązkiem gminy jest zapewnienie niepełnosprawnym dzieciom pięcioletnim i sześcioletnim oraz dzieciom objętym wychowaniem przedszkolnym na podstawie art. 31 ust. 2 bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższego przedszkola, oddziału przedszkolnego w szkole podstawowej, innej formy wychowania przedszkolnego lub ośrodka rewalidacyjno- wychowawczego albo zwrot kosztów przejazdu dziecka i opiekuna na zasadach określonych w umowie zawartej między wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) a rodzicami, jeżeli dowożenie zapewniają rodzice.
Zauważono, że prawidłowe rozstrzygnięcia sprawy wiąże się ściśle z wykładnią art. 32 ust. 6 Pr.o., a mianowicie sposobem interpretowania przesłanki "bliskości" - w odniesieniu do przedszkola, szkoły, ośrodka - użytego w tym przepisie przez ustawodawcę. Wykładnia ta ma bezpośredni wpływ na istnienie (powstanie) po stronie gminy obowiązku bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej placówki. Na "bliskość" (szkoły, przedszkola, ośrodka) składa się nie tylko element położenia geograficznego (a więc odległość placówki od miejsca zamieszkania niepełnosprawnego dziecka), ale również element posiadania przez daną placówkę warunków umożliwiających prawidłowe kształcenie dzieci z konkretnym rodzajem niepełnosprawności. Przy czym, drugi element powinien być oceniany indywidualnie w świetle orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego (lub orzeczenia o niepełnosprawności danego dziecka).
Zatem "najbliższą" szkołą, przedszkolem, ośrodkiem będzie tylko taka szkoła, przedszkole i ośrodek pozwalający jak najpełniej realizować zalecenia zawarte w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego (lub w orzeczeniu o niepełnosprawności dziecka), a zatem najpełniej dostosowanym do zdolności i możliwości psychofizycznych dziecka.
Wobec powyższego warunkiem skuteczności odmowy zapewnienia bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu - jest nie tylko wskazanie przez organ ośrodka, ale także wykazanie, że ośrodek ten jest "najbliższym" w powyższym rozumieniu przepisu ustawy. Dlatego skuteczna odmowa realizacji obowiązku wymaga wskazania takiego ośrodka. Innymi słowy, organ powinien w piśmie odmawiającym uwzględnienia wniosku wskazać ośrodek, jak i wykazać, że ośrodek ten jest "najbliższy". Skoro we wniosku został określony konkretny ośrodek (w ocenie rodziców dziecka "najbliższy", gdyż najpełniej realizujący zalecenia zawarte w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego), to po stronie organu powstał również wymóg wykazania, że wskazany przez niego ośrodek będzie mógł w takim samym stopniu realizować zalecenia zawarte w orzeczeniu - jak ośrodek - wskazany przez rodziców dziecka
Prezydent Miasta wskazał, iż w dniu [...] sierpnia 2019 r. Przedszkole nr [...] i Przedszkole nr [...] w [...] potwierdziły możliwość przyjęcia dziecka do siebie od dnia [...] września 2019 r. i że są to placówki, które w pełni zrealizują zalecenia zawarte w orzeczeniu nr [...] wydanym przez Poradnię Psychologiczno - Pedagogiczną w [...]
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli sądowej jest w niniejszej sprawie czynność Prezydenta Miasta polegająca na odmowie zapewnienia bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu dziecka, niepełnosprawnego K. G., do ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego, wyrażona w piśmie ww. organu z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...].
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie stosownie do zapisu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., w skrócie "P.p.s.a") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, ze zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechny jest pogląd, iż wyrażona przez organ gminy odmowa zapewnienia niepełnosprawnemu dziecku bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do szkoły (przedszkola) jest czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Odmowa taka dotyczy bowiem uprawnień wynikających z przepisów prawa administracyjnego (o czym dalej) i ma jednocześnie charakter władczy, indywidualny i jest skierowana na zewnątrz struktur administracji gminnej, względem osoby wnioskującej o takie świadczenia.
Zgodnie z art. 53 § 2 zd. pierwsze P.p.s.a. jeżeli – tak jak w niniejszej sprawie – ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. W przedmiotowej sprawie termin ten został dochowany.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej czynności stanowił przepis art. 32 ust. 6 ustawy z 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t.j Dz. U. z 2020 r. poz 910) – dalej w skrócie: "Pr.o.".
W tym miejscu zauważyć należy, iż w skardze pełnomocnik skarżącej jako podstawę ubiegania się o zapewnienie dziecku bezpłatnego transportu do określonej placówki rewalidacyjno – wychowawczej wskazał także art. 39 ust. 4 pkt 2 Pr.o. Trzeba jednak zaznaczyć, że przepis art. 32 ust. 6 Pr.o. dotyczy dzieci pięcioletnich i sześcioletnich objętych wychowaniem przedszkolnym, a art. 39 ust. 4 pkt 2 Pr.o. – obowiązkiem szkolnym. Z treści wydanego w dniu [...] lipca 2019 r. orzeczenia nr [...] o potrzebie kształcenia specjalnego K. G. natomiast jednoznacznie wynika, że zostało ono wydane na okres od [...] lipca 2019 r. "do rozpoczęcia nauki w szkole podstawowej".
Ponadto w aktach sprawy znajduje się zaświadczenie dyrektora Ośrodka Rewalidacyjno - Wychowawczego "[...] w W., z którego wynika, iż K. G. (urodzony w 2013 r.) w roku szkolnym 2019/2020 będzie realizował obowiązkowe przygotowanie przedszkolne w ww. Ośrodku.
Stąd też zastosowanie znajduje w przedmiotowej sprawie regulacja z art. 32 ust. 6 Pr.o.
Zgodnie z art. 32 ust. 6 Pr.o. (w brzmieniu obowiązującym w dniu dokonania zaskarżonej czynności) obowiązkiem gminy jest zapewnienie niepełnosprawnym dzieciom pięcioletnim i sześcioletnim oraz dzieciom objętym wychowaniem przedszkolnym na podstawie art. 31 ust. 2 bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższego przedszkola, oddziału przedszkolnego w szkole podstawowej, innej formy wychowania przedszkolnego lub ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego albo zwrot kosztów przejazdu dziecka i opiekuna na zasadach określonych w umowie zawartej między wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) a rodzicami, jeżeli dowożenie zapewniają rodzice.
Stosownie do art. 31 ust. 1 Pr.o. wychowanie przedszkolne obejmuje dzieci od początku roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym dziecko kończy 3 lata, do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym dziecko kończy 7 lat. Wychowanie przedszkolne jest realizowane w przedszkolach, oddziałach przedszkolnych w szkołach podstawowych oraz w innych formach wychowania przedszkolnego. W myśl art. 31 ust. 2 Pr.o. w przypadku dzieci posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego wychowaniem przedszkolnym może być objęte dziecko w wieku powyżej 7 lat, nie dłużej jednak niż do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym dziecko kończy 9 lat. Obowiązek szkolny tych dzieci odracza się zgodnie z art.
38. Ponadto zgodnie z art. 31 ust. 4 Pr.o. dziecko w wieku 6 lat jest obowiązane odbyć roczne przygotowanie przedszkolne w przedszkolu, oddziale przedszkolnym w szkole podstawowej lub w innej formie wychowania przedszkolnego. Obowiązek, o którym mowa w ust. 4, rozpoczyna się z początkiem roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym dziecko kończy 6 lat. W przypadku dziecka, o którym mowa w ust. 2, obowiązek ten rozpoczyna się z początkiem roku szkolnego poprzedzającego rok szkolny, w którym dziecko rozpocznie spełnianie obowiązku szkolnego (art. 31 ust. 5 Pr.o.).
Podzielić należy stanowisko organu, iż obowiązek zapewnienia bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu dziecka niepełnosprawnego do przedszkola, oddziału przedszkolnego w szkole podstawowej, innej formy wychowania przedszkolnego lub ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego wymaga wyjaśnienia przesłanki "najbliższego" w odniesieniu do tego typu placówki.
Sąd podziela poglądy wyrażane w orzecznictwie, iż bliskość w znaczeniu tego przepisu nie odnosi się jedynie do znaczenia przestrzennego, "geograficznego" i ma odniesienie również do oceny potrzeb i możliwości dziecka. Innymi słowy chodzi o najbliższą placówkę, która umożliwia realizację niepełnosprawnym dzieciom edukację lub opieki, zgodnie z ich potrzebami i zaleceniami wynikającymi z specjalistycznych orzeczeń psychologiczno-pedagogicznych bądź lekarskich (por wyrok WSA w Gdańsku z 10 października 2019 r. o sygn. akt III SA/Gd 510/19 – dostępny na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Warunkiem skuteczności odmowy zapewnienia bezpłatnego transportu i opieki jest zatem nie tylko wskazanie przez gminę przedszkola lub ośrodka innego niż wnioskowane przez rodziców, ale także wykazanie, że to przedszkole (ośrodek) jest "najbliższe" we wskazanym rozumieniu (por. wyrok WSA w Gdańsku z 11 kwietnia 2019 r., III SA/Gd 897/18 - dostępny na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). "Najbliższym" będzie tylko takie przedszkole, które pozwala realizować wszystkie z wytycznych zawartych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego, dostosowane do zaleceń wyrażonych przez zespół orzekający w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego.
Tym samym przedszkole co prawda bliższe pod względem geograficznym miejscu zamieszkania dziecka, jednakże nie pozwalające zrealizować wszystkich wytycznych wynikających z treści orzeczenia, nie będzie przedszkolem "najbliższym" w znaczeniu, jakie temu słowu nadaje art. 32 ust. 6 Pr.o. Na gruncie tego przepisu porównaniu pod względem geograficznym mogą podlegać więc tylko takie przedszkola, które spełniają warunki merytoryczne podane przez orzekających specjalistów. Jeżeli takie przedszkole istnieje i znajduje się bliżej miejsca zamieszkania dziecka, to w takim przypadku gmina powinna zapewnić dojazd lub zwrócić jego koszty do tego właśnie przedszkola, jako "najbliższego" względem miejsca zamieszkania dziecka niepełnosprawnego (por. wyrok WSA w Poznaniu z 14 lutego 2020 r. o sygn. akt IVSA/Po 927/19 - dostępny na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając powyższe na uwadze zauważyć należy, że Prezydent Miasta przed wydaniem zaskarżonej czynności zwrócił się do dyrekcji Publicznego Przedszkola nr [...] oraz Publicznego Przedszkola nr [...] w [...] z zapytaniem o możliwość przyjęcia dziecka wymagającego kształcenia specjalnego, realizując zalecenia zawarte w dołączonym orzeczeniu nr [...]
W odpowiedzi, pismem z [...] sierpnia 2019 r., Dyrektor Publicznego Przedszkola nr [...] w [...] zadeklarował, że dziecko posiadające ww. orzeczenie będzie mogło być przyjęte do tego przedszkola na rok szkolny 2019/2020 i może udzielić dziecku wskazaną pomoc psychologiczno-pedagoiczną. Podobną deklarację złożył Dyrektor Publicznego Przedszkola nr [...] w [...] w piśmie z [...] sierpnia 2019r., który wskazał, iż istnieje przyjęcia dziecka na oddział specjalny w przedszkolu ogólnodostępnym, a ponadto "Zapewniamy realizację wszystkich zaleceń zawartych w wyżej wymienionym orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego" (nr [...]).
Bezspornie wskazane wyżej przedszkola są położone bliżej w sensie geograficznym miejsca zamieszkania skarżącej i jej syna (w tej samej miejscowości) niż wskazany przez skarżącą Ośrodek Rewalidacyjno-Wychowawczy "[...]" w W., oddalony, jak wynika ze skargi, o 29 km od miejsca zamieszkania Skarżącej i jej syna.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko, iż prawo wyboru placówki edukacyjnej, określone w art. 70 ust. 3 Konstytucji RP, nie może być odczytywane bez uwzględnienia innych regulacji prawnych, zawartych w ustawach, w tym w ustawie Prawo oświatowe. W świetle powołanego art. 32 ust. 6 Pr.o. gmina nie jest zobowiązana do zapewnienia dowozu niepełnosprawnych dzieci i zapewnienia im opieki w każdym przypadku, gdy rodzice wskażą najbardziej odpowiednią placówkę oświatową w ich mniemaniu dla potrzeb swojego dziecka. Regulacja ta wyraźnie stanowi o obowiązku zapewnienia niepełnosprawnym dzieciom bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do placówki "najbliższej", a nie każdej wskazanej przez rodziców dziecka. (por. ponownie wyrok WSA w Gdańsku z 10 października 2019 r. o sygn. akt III SA/Gd 510/19 – dostępny na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie organowi nie można więc postawić zarzutu działania niezgodnie z przepisami prawa. Obowiązujące regulacje normatywne nie nakładają bowiem na gminę obowiązku zapewnienia bezpłatnego transportu do placówki wskazanej przez rodziców, gdy są inne, bliższe placówki zapewniające odpowiedni poziom edukacji i opieki. Taka sytuacja miała właśnie miejsce w rozpatrywanej sprawie. Jak wskazano wyżej, przy ustalaniu placówki "najbliższej" bierze się pod uwagę najbliżej położoną placówkę, która jest w stanie zapewnić realizację wszystkich zaleceń zawartych w danym orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego, a nie taką, która zapewni to w najlepszych warunkach. Taki wniosek jest zgodny z ogólnymi założeniami udzielania świadczeń pomocowych finansowanych ze środków publicznych (a do takich świadczeń z pewnością zalicza się organizacja, normowanego w art. 32 ust. 6 Pr.o. bezpłatnego dowozu i opieki do placówki zapewniającej wychowanie przedszkolne), które ograniczają się zwykle do świadczeń "niezbędnych", a nie "najlepszych z możliwych" (por. wyrok WSA w Poznaniu z 14 lutego 2020 r. o sygn. akt IVSA/Po 927/19 - dostępny na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z ustaleń dokonanych przez Prezydenta Miasta i udokumentowanych w nadesłanych aktach sprawy wynika jednoznacznie, iż istnieją dwa publiczne przedszkola położone bliżej miejsca zamieszkania skarżącej, mogące przyjąć jej dziecko i zapewnić realizację zaleceń zawartych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego. Ustalenia te nie zostały w żaden sposób zakwestionowane przez stronę skarżącą. Zatem uznać należy, iż skarga nie mogła zostać uwzględniona, bowiem nie doszło do naruszenia przepisów prawa.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił w całości.
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 poz. 374 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.