Uzasadnienie
Prezydent Miasta P. po wznowieniu postępowania decyzją z dnia [...] stycznia 2003r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji własnej o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] lutego 2000r. – rozbudowę budynku mieszkalnego w P. przy ul. [...].
W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że strona żądająca wznowienia postępowania w sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 uchybiła terminowi do żądania wznowienia, a nadto, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
W odwołaniu od decyzji J.M., zakwestionowała wywody organu I instancji zarówno co do prawidłowości wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jak i wywód decyzji dotyczący uchybienia terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania wskazując, że w takim przypadku organ musiałby decyzją odmówić wznowienia postępowania. Skoro postępowanie wznowił, to winien merytorycznie sprawę rozstrzygnąć.
W konkluzji odwołująca żądała uchylenia decyzji organu I instancji i orzeczenia przez organ odwołujący, że przy wydaniu pozwolenia na budowę naruszono prawo.
W wyniku rozpoznania odwołania Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że organ administracyjny we wznowionym postępowaniu, nie zwrócił uwagi na wzajemne zobowiązania współwłaścicieli nieruchomości związane z rozbudową budynku. Natomiast kwestie związane z terminem do złożenia wniosku nie zostały rozpatrzone zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku z 26 października 2001r. Naczelnego Sądu Administracyjnego. Organ odwoławczy zwrócił nadto uwagę, że organ I instancji dwukrotnie wznowił postępowanie w sprawie, która w jego ocenie prowadzona jest przewlekle.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu złożyli inwestorzy J. i A.P. Zarzucając organowi odwoławczemu, iż nie wziął pod uwagę faktu, że inwestorzy prowadzili budowę zgodnie z pozwoleniem na budowę, z zachowaniem uprawnień pozostałych współwłaścicieli.
W ocenie skarżących wniosek J.M. o wznowienie postępowania jest spóźniony, a twierdzenie organu odwoławczego, że termin doręczenia decyzji nie jest tożsamy z dniem, w którym strona dowiedziała się o decyzji, jest sprzeczny z poglądami doktryny i orzecznictwem.
Z tych podwodów skarżący wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności.
W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest uzasadniona.
Należy przede wszystkim podkreślić, że sprawa z wniosku J.M. toczy się od 2000r. i w międzyczasie poddana była kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu, którego wytyczne były dla organów administracji rozpoznających sprawę wiążące.
W wyroku z dnia 26 października 2001r. sygn. II SA/Po 2312/00 Sąd wskazywał wyraźnie, że organy administracji winny rozważyć czy J.M. zachowała termin do złożenia wniosku, o którym mowa w art. 148 § 2 kpa. Tych rozważań, nie zawiera postanowienie z [...] marca 2002r. o wznowieniu postępowania i czynienie uwag w przedmiocie nie zachowania terminu w decyzji z [...] stycznia 2003r. wydawanej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa jest niedopuszczalne, gdyż decyzja wydawana na wskazanej podstawie musi mieć charakter rozstrzygnięcia o istocie sprawy.
Natomiast w przypadku odmowy wznowienia postępowania na podstawie 149 kpa, organ winien wydać decyzję (art. 149 § 3 kpa) i w niej zawrzeć powody dla których uznał, że strona nie dochowała terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Nie odnosi się wówczas do meritum sprawy.
Zasadnie w niniejszej sprawie, organ odwoławczy zwrócił uwagę, że organ I instancji dwukrotnie wydał postanowienie o wznowieniu postępowania – po raz pierwszy [...] marca 2002r. po raz wtóry [...] października 2002r.
Ma rację organ administracyjny, że przy merytorycznym rozpoznaniu sprawy, nie musi wnikać w postanowienia umowne stron, co do planów rozbudowy budynku, bowiem do oceny organów architektoniczno-budowlanego należy badanie projektu pod kątem jego zgodności z prawem budowlanym (ustawa z 07 lipca 1994r. Dz. U. z 2000r, Nr 106 poz. 1126 ze zm.), przepisami wykonawczymi do tej ustawy, a mianowicie Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 14 grudnia 1994r. (tekst jedn. Dz. U. z 1999r. Nr 15 poz. 140) obowiązującym w dacie wydawania decyzji.
Natomiast w postępowaniu wznowieniowym organ ma również obowiązek badać, czy w postępowaniu o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego nie naruszono przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.
Podczas kontroli załączonych akt o pozwoleniu na budowę, Sąd nie mógł stwierdzić, bo takich dokumentów brak, czy po złożeniu wniosku o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę, powiadomiono wszystkich współwłaścicieli o możliwości zapoznania się z aktami, przedłożonym projektem, wreszcie czy zachowano wymóg z art. 10 kpa tzn. czy przed wydaniem decyzji umożliwiono stronom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Nie można podzielić zarzutu J.M., że wraz z decyzją nie doręczono jej projektu budowlanego, gdyż specyfika postępowania z zakresu prawa budowlanego choćby ze względu na koszty, takiej procedury nie przewiduje. Właśnie z tego powodu uchybienie polegające na nie zawiadomieniu strony umożliwiające wypowiedzenie się co do zebranych dowodów, materiałów stanowi poważne uchybienie proceduralne. Jak wynika z projektu rozbudowy budynku przedłożonego przez inwestorów, rozbudowywany budynek miał spadzisty dach co czyniło ewentualne plany J.M. w przedmiocie kontynuacji nadbudowy piętra nieaktualnymi.
Tak więc wadliwe zamieszczenie w decyzji I instancji instytucji z art. 148 i 149 i 151 oraz brak prawidłowego rozstrzygnięcia o istocie sprawy z art. 151 uzasadniały zastosowanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej z art. 138 § 2 kpa.
Należy jednak zwrócić uwagę organom administracji publicznej, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy w przypadku rozpoznawania istoty spawy w postępowaniu wznowieniowym, muszą one rozpoznać sprawę z zachowaniem przepisów art. 146 § 1 kpa.
Z powyższych względów na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.
/-/E. Podrazik /-/G. Radzicka /-/ B. Kamieńska jw