Uzasadnienie
Skarżący M.M. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku argumentował, że jest emerytem i każda wydana złotówka obniża jego egzystencję. Oświadczył, że nie posiada żadnych dodatkowych dochodów. We wniosku o prawo pomocy złożonym na urzędowym formularzu PPF wnioskodawca podał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną, która również jest na emeryturze. Wnioskodawca oświadczył, że utrzymują się ze świadczeń z ZUS w łącznej wysokości [...] zł miesięcznie.
W części wniosku dotyczącej posiadanego majątku nieruchomego wnioskodawca podał, że posiada dom jednorodzinny oraz dwie działki budowlane. Nadto wnioskodawca oświadczył, że nie posiada żadnych oszczędności, czy wartościowych ruchomości.
Z treści przepisu art. 243 §1 i art. 252 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika obowiązek złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, który zawierać powinien oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. Tymczasem wniosek skarżącego nie sprostał wymogom tego przepisu, był bowiem niepełny i nie dostarczał informacji dotyczących rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej wnioskodawcy, więc informacji niezbędnych do jego merytorycznego rozstrzygnięcia.
W tych okolicznościach zgodnie z dyspozycją art. 255 powyższej ustawy wnioskodawca został zobowiązany do osobistego przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych w celu uzupełnienia wniosku o prawo pomocy i wykazania, że realna sytuacja finansowa nie pozwala na poniesienie wydatków związanych z prowadzeniem niniejszego postępowania. Wnioskodawca został, w szczególności zobowiązany do złożenia oświadczeń w zakresie uzyskiwanych przez niego i żonę dochodów poprzez przedłożenie rocznego zeznania podatkowego, a także wyciągów z rachunków bankowych, które odzwierciedlają wysokość środków, jakimi wnioskodawca realnie dysponuje. Przedmiotowa sprawa dotyczy, bowiem planowania inwestycji polegającej na wzniesieniu dwóch budynków mieszkalnych, co wiąże się ze znacznymi nakładami finansowymi, na które wnioskodawca powinien być w pewnym stopniu przygotowany. Powyższe wezwanie wnioskodawca odebrał osobiście (k. 18 akt sądowych), nie udzielił jednak żadnej odpowiedzi.
Zgodnie z dyspozycją art. 246 §1 pkt 2 cytowanej ustawy przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, bez uszczerbku w koniecznych wydatkach swoich i rodziny. Oznacza to, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że sytuacja majątkowa i finansowa jest na tyle trudna, iż nie ma możliwości poniesienia chociażby części kosztów związanych z prowadzeniem tego postępowania.
Wnioskodawca mimo wezwania, które stworzyło dodatkową możliwość uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy i wykazania, że rzeczywiście zasługuje na skorzystanie z dobrodziejstwa tego prawa, nie wyjaśnił powstałych wątpliwości i nie przedłożył żadnych uzupełniających informacji, które mogłyby wskazać na wysokość środków finansowych, jakimi skarżący rzeczywiście dysponuje oraz jakich transakcji tymi środkami dokonuje, a w konsekwencji czy zasługuje na przyznanie prawa pomocy chociażby w części. Wobec braku pełnej informacji o rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej wnioskodawcy niemożliwa okazała się prawidłowa ocena realnych możliwości płatniczych. Wobec powyższego brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący zasługuje na skorzystanie z dobrodziejstwa prawa pomocy chociażby w części.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało odmówić przyznania prawa pomocy, jak orzeczono we wstępie.
/-/ K. Witkowicz-Dwornicka
BR