Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 października 2012r. A. M. i M. M. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2012 r. nr [...], o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia.
Postanowieniem z dnia [...] 2012r. wydanym przez referendarza sądowego w tut. Sądzie przyznano skarżącej A. M. prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego.
Pismem z dnia 1 marca 2013 r. M. M. oświadczył, iż cofa swoją skargę ww. postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnosząc o umorzenie postępowania w sprawie.
W piśmie z dnia 4 marca 2013r. pełnomocnik z urzędu A. M. – r.pr. S. K.-B.. oświadczyła, iż w imieniu skarżącej cofa skargę w całości oraz wnosi o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że nie zostały one zapłacone w całości. Pełnomocnik wyjaśniła, iż w dniu 28 lutego 2012 r. dokonała ze skarżącą analizy formalno-prawnej niniejszej sprawy i w efekcie skarżąca podjęła decyzję o cofnięciu skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Czynność ta wiąże sąd, o ile nie zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z powyższej regulacji wynika, iż do chwili wydania wyroku strona skarżąca ma wpływ na przebieg postępowania wszczętego z jej skargi i tym samym może wycofać wniesiony przez siebie środek zaskarżenia, a sąd zobligowany jest wolę strony uwzględnić. Zakres kontroli sądu ograniczony jest w takim przypadku do zbadania, czy zachodzą okoliczności wskazujące, iż cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Zdaniem Sądu w badanym przypadku wskazane okoliczności nie zachodzą.
W przypadku skutecznego cofnięcia skargi sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania (art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Uznając zatem, iż w niniejszej sprawie cofnięcie skargi jest skuteczne i dopuszczalne, w rozumieniu art. 60 p.p.s.a., tutejszy Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i § 2 orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.
O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł w punkcie drugim sentencji postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Dodatkowo, w punkcie trzecim sentencji, na podstawie art. 205 § 2 i 3 oraz art. 250 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c, § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), Sąd uwzględnił wniosek pełnomocnika skarżącej i za jej reprezentowanie w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji przyznał wynagrodzenie w wysokości 240 zł, a więc w stawce minimalnej, którą zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia należało powiększyć o 23% podatku VAT.
/-/ J.Zieliński