Uzasadnienie
Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] roku wydaną na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. Nr 87, poz. 960 z 20001 r. tj.), po przeprowadzeniu na wniosek K. K. postępowania administracyjnego, orzekł o uchyleniu czynności materialno – technicznej polegającej na zarejestrowaniu w dniu [...] roku faktu zameldowania M.K. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ulicy [...] w P., wskazując w uzasadnieniu decyzji, iż M.K. zgłaszając swój pobyt przedłożył formularz meldunkowy "zgłoszenie pobytu stałego", na którym sam jako właściciel potwierdził fakt pobytu w przedmiotowym lokalu, nie legitymując się jednocześnie zgodą K. K. na zameldowanie w lokalu, co uzasadniało przyjęcie, że zameldowanie M.K. w przedmiotowym lokalu zawierało wadę uzasadniającą uchylenie tej czynności materialno – technicznej w oparciu o art. 47 ust.2 ustawy.
M.K. odwołał się od wskazanej wyżej decyzji.
Wojewoda decyzją z dnia [...] roku, wydaną na podstawie art. 138§1 pkt 1 Kpa w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż kwestią nie budzącą wątpliwości jest to, że w dacie zameldowania M.K. w przedmiotowym lokalu stanowił on współwłasność dwóch osób, natomiast zainteresowany nie uzyskał potwierdzenia swoich uprawnień od K.K. Potwierdzenie uprawnienia do pobytu w danym lokalu (zgoda na zameldowanie) przekracza zwykły zakres zarządu rzeczą wspólną, a więc wymaga uzyskania zgody wszystkich współwłaścicieli.
M.K. wniósł skargę na decyzję Wojewody, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz błędną interpretację art.9 ust.2, art.29 ust.1 oraz art. 47 ust 2 ustawy o ewidencji ludności, §7 ust.1 pkt 15 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 28.06.1984 roku w sprawie wykonywania obowiązku meldunkowego i prowadzenia ewidencji ludności oraz przepisów kodeksu cywilnego o współwłasności, w szczególności zaś art. 199 i 201 kc, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Wojewoda wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona, aczkolwiek nie tylko z powodu zarzutów w niej podniesionych.
W dacie wydawania przez organ odwoławczy decyzji w sprawie uchylenia czynności zameldowania na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych obowiązywał przepis art. 9 ust. 2 wskazanej ustawy, zgodnie z którym, przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące należy przedstawić potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu (pomieszczeniu), w którym ma nastąpić zameldowanie.
Przepis ten utracił moc obowiązującą z dniem 19 czerwca 2002 r. w związku z wejściem w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., K 20/01, stwierdzającego niezgodność art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Stwierdzenie niezgodności z Konstytucją omawianego przepisu oznacza, że do oceny prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji przepis art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności nie może mieć zastosowania, jako regulacja niekonstytucyjna. W takim zaś przypadku w przedmiotowej sprawie postępowanie i ocena organów administracji powinna ograniczyć się jedynie do tego, czy przy zameldowaniu spełnione były przesłanki wynikające z przepisów art. 10 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy.
W świetle zaś przepisu art. 10 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych wyłączną przesłanką zameldowania określonej osoby w oznaczonym lokalu jest sam fakt przebywania w nim, bez konieczności legitymowania się dokumentem uprawniającym do tego.
Wydając orzeczenia w przedmiotowej sprawie organy administracji obu instancji wskazały na, uznany za niekonstytucyjny, przepis art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, ograniczając postępowanie do ustalenia braku uprawnień M.K. do przebywania w spornym lokalu i do tego wyłącznie odniosły swoją ocenę, bez ustalania, (nie wynika to bowiem z decyzji), czy M.K., w istocie, w lokalu tym przebywa i to z zamiarem stałego pobytu. Jak wynika natomiast z wyjaśnień skarżącego w przedmiotowym lokalu mieszka nieprzerwanie od 1994 roku do dnia dzisiejszego.
Wobec powyższego, stwierdzając, iż wydanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta nastąpiło z naruszeniem prawa, dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, zgodnie bowiem z przepisem art. 272§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz./U.Nr 153, poz. 1270) można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, Sąd na podstawie wskazanych wyżej przepisów oraz przepisów art.145§1 pkt1 lit.b i art. 152 wskazanej wyżej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie przepisu art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz./U.Nr 153, poz. 1270).
/-/W.Długaszewska /-/ T.Geremek /-/B.Koś