Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 28 lutego 2013 r. odrzucił skargę J. G. wniesioną w niniejszej sprawie. Postanowienie to doręczono adw. J. W. - pełnomocnikowi skarżącego wyznaczonemu z urzędu w dniu 11 marca 2013 r. W dniu 5 kwietnia 2013 r. pełnomocnik skarżącego wyznaczony z urzędu przedłożył opinię o niecelowości sporządzania skargi kasacyjnej od powyższego postanowienia Sądu.
W dniu 24 kwietnia 2013 r. skarżący przesłał do Sądu pismo, w którym zwrócił się z żądaniem zmiany adwokata z urzędu na S. M. W odpowiedzi Sąd pouczył skarżącego, że Sąd ustanawia pełnomocnika z urzędu, zaś wyboru osoby pełnomocnika z urzędu dokonuje Okręgowa Rada Adwokacka w Poznaniu. Sąd wskazał skarżącemu, że chcąc zmienić pełnomocnika z urzędu powinien zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w Poznaniu z takim żądaniem.
Jednocześnie w dniu 24 kwietnia 2013 r. adw. S. M. wniósł w imieniu skarżącego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu z dnia 28 lutego 2013 r., jednocześnie dołączając skargę kasacyjną i pełnomocnictwo udzielone mu przez J. G. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu podniósł, iż adw. W. W. – pełnomocnik substytucyjny adw. J. W., który sporządził opinię o niecelowości sporządzenia skargi kasacyjnej, nie poinformował skarżącego o wydanym przez Sąd postanowieniu z dnia 28 lutego 2013 r. o odrzuceniu skargi, zaś dopiero w dniu 18 kwietnia 2013 r. doręczył skarżącemu opinię o niecelowości sporządzenia skargi kasacyjnej.
Tym samym pełnomocnik skarżącego z urzędu uniemożliwił skarżącemu zapoznanie się z treścią postanowienia i odniesienia się do celowości sporządzenia skargi kasacyjnej. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, skarżący został w opisanej sytuacji pozbawiony jakiejkolwiek możliwości podjęcia korzystnych dla siebie działań w przedmiocie skargi kasacyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
W ocenie Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej uznać należało za uzasadniony.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
Pełnomocnik skarżącego złożył wniosek w ustawowym terminie, a mianowicie w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W dniu 18 kwietnia 2013 r. skarżący dowiedział się o treści opinii pełnomocnika z urzędu o niecelowości sporządzenia skargi kasacyjnej i w konsekwencji o treści postanowienia Sądu z dnia 28 lutego 2013 r. o odrzuceniu skargi i po upływie 6 dni upoważniony przez niego pełnomocnik adw. S. M. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, jednocześnie składając sporządzoną przez niego skargę kasacyjną (art. 87 § 1 i 4 p.p.s.a.).
W ocenie Sądu skarżący uprawdopodobnił również, iż nie ponosi winy w związku z uchybieniem terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). W szczególności skarżący uprawdopodobnił, że do dnia 18 kwietnia 2013 r. nie znał treści postanowienia Sądu z dnia 28 lutego 2013 r. o odrzuceniu skargi, albowiem z treścią tego postanowienia nie zapoznał go ówczesny pełnomocnik z urzędu adw. J. W. Dopiero, jak wskazał pełnomocnik skarżącego adw. S. M., adw. W. W. – pełnomocnik substytucyjny adw. J. W. w dniu 18 kwietnia 2013 r. doręczył skarżącemu opinię o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu z dnia 28 lutego 2013 r. i tym samym z datą tą skarżący dowiedział się o wydanym przez Sąd postanowieniu o odrzuceniu skargi.
Ponadto Sąd pragnie dodać, że okoliczności te uwiarygodnia fakt, że adw. J. W. nie odpowiedziała referendarzowi sądowemu na wezwanie skierowane w dniu 12 kwietnia 2013 r., a doręczone 16 kwietnia 2013 r., do przedłożenia dowodu doręczenia skarżącemu opinii o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej (k. 50-52 akt sądowych). Okoliczność ta daje podstawy do uznania, że dopiero we wskazanym przez pełnomocnika skarżącego dniu 18 kwietnia 2013 r. skarżący dowiedział się o treści postanowienia Sądu z dnia 28 lutego 2013 r.
Dlatego, należało uznać, że skarżący bez własnej winy uchybił terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej. W związku z tym Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
/-/ B.Drzazga