Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...], znak: [...], Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił spółce [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] sieci [...] Sp. z o.o. nr wraz z urządzeniami technicznymi oraz przyłączem elektrycznym - kategoria obiektu XXIX, na działce nr ewid. gruntów [...] w [...].
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. Ł..
Wojewoda decyzją z [...] grudnia 2019 r., nr [...], umorzył postępowanie odwoławcze.
W uzasadnieniu tej decyzji wyjaśniono, iż organ odwoławczy wezwał w dniu [...] listopada 2019 r. J. Ł. do wykazania indywidualnego interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu, wynikającym z oddziaływania projektowanej inwestycji bezpośrednio na nieruchomość stanowiącej własność J. Ł. oraz do przesłania kserokopii odpisu z ksiąg wieczystych lub innych dokumentów (aktów notarialnych lub prawomocnych orzeczeń sądu) potwierdzających tytuł prawny (własność lub użytkowanie wieczyste) do nieruchomości (z wyraźnym wskazaniem numeru ewidencyjnego działki) położonej w obszarze oddziaływania przedmiotowych inwestycji. Na powyższe wezwanie J. Ł. nie udzielił odpowiedzi.
Dalej organ wskazał, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że odwołujący J. Ł. brał udział w postępowaniu przed organem I instancji. Starosta [...] ustalił, że czynnym dysponentem działki nr [...] (płaci podatek gruntowy) jest J. Ł., który był też stroną postępowania przy wydawaniu decyzji o udzieleniu lokalizacji celu publicznego. Z kolei z księgi wieczystej nr [...] wynika, iż właścicielem ww. nieruchomości są P. K. oraz W. K..
Wojewoda wyjaśnił następnie, że zgodnie z art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu". Z kolei przez obszar oddziaływania obiektu, zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, należy rozumieć "teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu".
Organ zauważył, że J. Ł. nie wykazał, iż jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Ponadto organ wskazał, że nieruchomość nr [...] w [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, wobec powyższego Skarżący nie może zostać uznany za stronę postępowania w rozpatrywanej sprawie. Wojewoda stwierdził, iż powyższa nieruchomość nie znajduje się w strefie emisji pola elektromagnetycznego o gęstości większej niż 0,1 W/m2 o której stanowi rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r., nr 192, poz. 1883). Wskazana działka nie znajduje się również pod głównymi wiązkami promieniowania osi anten wyznaczonymi zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839). Obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji mieści się w całości na terenie inwestora, tj. na działce nr [...] w [...].
Wojewoda wyjaśnił następnie, że po wpłynięciu odwołania organ odwoławczy zobowiązany jest zbadać jego dopuszczalność, która jest wyznaczana przesłankami przedmiotowymi i przesłankami podmiotowymi. Przesłanki podmiotowe to złożenie odwołania przez legitymowany podmiot: stronę postępowania w sprawie. W razie, gdy organ odwoławczy ustali, że podmiot wnoszący odwołanie nie ma interesu prawnego, powinien zakończyć postępowanie odwoławcze w formie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, która rozstrzyga tylko co do legitymacji wnoszącego odwołanie.
Organ wyjaśnił, że w sytuacji, gdy środek odwoławczy został wniesiony przez osobę niebędącą stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, Wojewoda nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania J. Ł..
W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, J. Ł. zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 64 § 2, art. 54 § 1 pkt 6, art. 8 § 1 a także art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. oraz przepisów prawa materialnego tj. art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.
W uzasadnieniu zarzutów skarżący wskazał, że wzywając go do wykazania indywidualnego interesu prawnego organ w żaden sposób nie wskazał rygoru prawnego grożącego za niezastosowanie się do treści wezwania. W żadnym miejscu wezwania nie wskazano też wprost, że w ocenie organu wątpliwa jest kwestia stanu prawnego nieruchomości. Zaznaczono, iż w piśmie z dnia [...] listopada 2019 r. skarżący wskazał, że jest posiadaczem samoistnym (a więc władającym jak właściciel) działki [...] w trakcie uregulowania jej posiadania. Ta informacja powinna skutkować podjęciem przez organ dalszych czynności w celu wyjaśnienia stanu prawnego.
Skarżący podniósł nadto, że załączył zaświadczenie, iż jest zameldowany w [...] nr [...] od [...] czerwca 1948 r. oraz zaświadczenie wydane przez Urząd Gminy w [...], że jest użytkownikiem działki nr [...] w miejscowości [...] i opłaca wszelkie należności podatkowe wobec Gminy [...]. Z treści tych dokumentów oraz treści oświadczenia J. Ł. wynikała na gruncie art. 7 oraz 77 K.p.a. konieczność podjęcia dalszych czynności zmierzających do określenia stanu prawnego nieruchomości, chociażby wystosowania kolejnego wezwania z zapytaniem: jak J. Ł. rozumie użytkowanie samoistne i co oznacza, że stan prawny jest w trakcie uregulowania. Według skarżącego umorzenie postępowania było zdecydowanie przedwczesne.
Wyjaśniono, że J. Ł. jest następcą prawnym osób wpisanych w Dziale II księgi wieczystej [...], tj. P. i W. K., a więc także właścicielem nieruchomości. Byli to jego krewni (wujostwo) i na podstawie testamentu z [...] maja 1988 Akt Notarialny nr [...] wraz z żoną M. Ł. są jedynymi spadkobiercami W. K., który zmarł [...] sierpnia 1994 r. Z kolei na podstawie testamentu z dnia [...] maja 1988 Akt Notarialny nr [...] r. J. Ł. oraz M. Ł. są jedynymi spadkobiercami P. K., która zmarła [...] sierpnia 2001 r. Zaznaczono, że nie zachodziła nigdy wcześniej potrzeba uregulowania stanu prawnego nieruchomości i czynności w tym zakresie są podejmowane przez skarżącego dopiero obecnie (skarżący przygotowuje wniosek o stwierdzenie nabycia spadku). W stosunkach prawnych, w których funkcjonuje, stan prawny (własność nieruchomości) nie był przez nikogo kwestionowany.
Ponadto kopia księgi wieczystej oraz kopie opisanych wyżej testamentów, jak i aktów zgonu W. K. i P. K., w wystarczający stopniu wskazują na to, że J. Ł. jest współwłaścicielem na zasadach wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], dla której Sąd Rejonowy w O. prowadzi kw nr [...], a tym samym spełniony jest jeden z warunków do uznania go za stronę postępowania.
Dalej podniesiono, że niedopuszczalne jest uzależnienie przymiotu strony wyłącznie od negatywnego oddziaływania inwestycji na prawa osób trzecich, czy też od naruszania ich interesu prawnego. Sama potencjalna możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie jest wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Dla oceny, czy dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu bez znaczenia jest, czy określone normy zostały przekroczone. Nawet jeżeli oddziaływanie jest zgodne z prawem (nie przekracza norm) to i tak nieruchomość ta jest w obszarze oddziaływania obiektu. Nadanie podmiotowi statusu strony służy przede wszystkim umożliwieniu mu wykazania, że planowana inwestycja będzie ograniczać sposób wykonywania przez stronę prawa własności, a więc że nieruchomość należąca do strony znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji.
Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Pełnomocnik uczestnika postępowania – [...] Spółki z o.o. w [...] – pismem procesowym z [...] sierpnia 2020 r. wniósł o oddalenie skargi. Strona podniosła, iż organ prawidłowo ustalił, że działka nr [...] znajduje się poza obszarem oddziaływania planowanej inwestycji. Skarżący w żaden sposób nie wykazał, aby planowana stacja bazowa telefonii komórkowej oddziaływała w sposób prawny na jego nieruchomość.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 – w dalszej zwana w skrócie jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Przedmiotem kontroli sądowej w rozpoznanej sprawie jest decyzja Wojewoda z [...] grudnia 2019 r. nr [...], którą umorzono postępowanie odwoławcze zainicjowane odwołaniem J. Ł. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2019 r., o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu spółce [...] Sp. z o. o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] sieci [...] Sp. z o. o. wraz z urządzeniami technicznymi oraz przyłączem elektrycznym na działce nr [...] w [...]. Skarżący kwestionuje stanowisko organu odwoławczego, iż nie przysługuje mu przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem ww. decyzji o pozwoleniu na budowę, a w konsekwencji nie był on uprawniony do skutecznego zainicjowania postępowania odwoławczego.
Zgodnie z art. 127 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 - dalej: K.p.a.) od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Z przepisu tego wynika, iż co do zasady odwołanie przysługuje stronie postępowania. Zgodnie z art. 28 K.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Niemniej na gruncie ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333) ustawodawca zmodyfikował zasady określania stron w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który stanowi lex specialis wobec art. 28 K.p.a., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.
Z powyższego wynika, iż ustalenie stron postępowania w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę, wymaga ustalenia obszaru oddziaływania planowanego obiektu. W art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego ustawodawca zdefiniował pojęcie "obszar oddziaływania obiektu" przez który należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu.
Ponadto art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego wskazuje, iż jedynie właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomość na których znajduje się tak wyznaczony obszar oddziaływania planowanego obiektu mogą być uznani za strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji tylko takie podmioty (obok inwestora) mogą skutecznie wnieść odwołanie od decyzji wydanej w tym przedmiocie.
Jak wynika ze skargi J. Ł. wywodzi swój status strony w przedmiotowej sprawie z posiadanych uprawnień właścicielskich wobec działki [...] sąsiadującej bezpośrednio z działką, na której planowana jest przedmiotowo stacja bazowa telefonii komórkowej.
W ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo jednak stwierdził, iż J. Ł. nie udokumentował (również na etapie wniesionej skargi), iż jest właścicielem (współwłaścicielem) działki nr [...] położonej w [...]. W księdze wieczystej [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...] IV Wydział Ksiąg Wieczystych widnieje wpis, iż właścicielami działki nr [...] są P. K. i W. K.. Skarżący podnosi, iż wraz z żoną M. Ł. są spadkobiercami zamarłych już P. i W. K. i na tą okoliczność okazał kopie aktów zgonu oraz kopie testamentów sporządzonych przez ww. zmarłych. Jednocześnie skarżący w skardze przyznał, iż do dnia wniesienia skargi nie miał potrzeby "uregulowania stanu prawnego nieruchomości " i dopiero aktualnie przygotowuje wniosek o stwierdzenie nabycia spadku. Ponadto w piśmie z dnia [...] listopada 2019 r. kierowanym do Wojewody podniósł, iż jest posiadaczem samoistnym działki nr [...].
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż niewątpliwie na dzień wydania zaskarżonej decyzji skarżący nie legitymował się stosowanym, wymaganym prawem, dokumentem potwierdzającym jego uprawnienia właścicielskie w stosunku do nieruchomości oznaczonej jak działka nr [...]. Przedłożone kopie testamentów, którymi osoby wskazane w księdze wieczystej [...] jako właściciele przedmiotowej nieruchomości powołują go oraz jego żonę do spadku, dowodzą jedynie prawdopodobieństwa dziedziczenia przez skarżącego po ww. zmarłych, niemniej nie przesądzają w sposób określony prawem, że w dacie wniesienia odwołania byli spadkobiercami ww. testatorów. Zgodnie z art. 1027 Kodeksu cywilnego, względem osoby trzeciej, która nie rości sobie praw do spadku z tytułu dziedziczenia, spadkobierca może udowodnić swoje prawa wynikające z dziedziczenia tylko stwierdzeniem nabycia spadku albo zarejestrowanym aktem poświadczenia dziedziczenia. Z kolei art. 1025 § 2 Kodeksu cywilnego stanowi, że domniemywa się, że osoba, która uzyskała stwierdzenie nabycia spadku albo poświadczenie dziedziczenia, jest spadkobiercą.
W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, iż z powyższych przepisów wynika, że status strony postępowania wywodzony ze spadkobrania nie może opierać się na prawdopodobieństwie dziedziczenia, ale powinien znajdować potwierdzenie w postanowieniu o stwierdzeniu nabycia spadku (art. 669 Kodeksu postępowania cywilnego) lub akcie poświadczenia dziedziczenia, sporządzonym przez notariusza na podstawie art. 95a ustawy z 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 08 kwietnia 2016 r. o sygn. akt I OSK 1577/14 (dostępny na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) powołując regulacje art. 1025 § 2 oraz art. 1027 K.c., uznał, że niedopuszczalne jest przyjmowanie domniemania posiadania interesu prawnego w sprawie (a w konsekwencji przymiotu strony), poprzez rozstrzyganie wątpliwości na korzyść jednostki wnoszącej podanie przy braku dokumentu stwierdzającego nabycie spadku (prawomocnego postanowienia sądu lub aktu poświadczenia dziedziczenia).
Ani organ administracji, ani sąd administracyjny nie może orzekać w materii należącej do kognicji sądów powszechnych Dopiero wykazanie następstwa prawnego w sposób wyżej wskazany jest podstawą legitymacji do bycia stroną postępowania. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 25 listopada 2016 r. o sygn. akt II OSK 458/15, z 22 czerwca 2017 r. o sygn. akt I OSK 2933/16 i z 14 listopada 2017 r. o sygn. akt I OSK 68/16 (dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Swojego interesu prawnego do udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę skarżący nie może również wywodzić z samoistnego posiadania działki. Przede wszystkim ustawodawca nie przewidział możliwości uznania za stronę postępowania o pozwolenie na budowę posiadacza samoistnego. Domniemanie samoistności posiadania, przewidziane w art. 339 K.c. oznacza, że ten, kto rzeczą włada, jest posiadaczem (a nie np. dzierżycielem) i że posiadanie to ma charakter posiadania samoistnego. Osoba, która powołuje się na swoje posiadanie, musi więc udowodnić tylko fakt władania rzeczą. W przypadku J. Ł. ta ostatnia okoliczność nie jest kwestionowana. Omawiane domniemanie ma praktyczne znaczenie w tych wszystkich wypadkach, w których ustawa uzależnia skutki prawne od stwierdzenia posiadania samoistnego, na przykład przy zasiedzeniu (art. 172, 174 k.c.). Domniemanie samoistności posiadania, na które powołuje się skarżący, ma charakter usuwalny.
Można je więc obalić w każdym postępowaniu, w którym od stwierdzenia samoistnego posiadania (lub jego braku) zależy wynik sprawy. W niniejszym przypadku księga wieczysta nie wskazuje, aby J. Ł. posiadał jakikolwiek tytuł własności do działki nr [...]. Natomiast posiadacz, jako ten kto faktycznie włada nieruchomością, lecz bez żadnego tytułu prawnego, nie ma interesu opartego na przepisie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Posiadanie jest bowiem stanem faktycznym, a więc posiadacz ma tylko interes prawny w ochronie posiadania, a nie w ochronie prawa własności (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 23 maja 2018 r. o sygn. akt II SA/Kr 419/18 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zauważyć należy, iż posiadacz nieruchomości może domagać się ochrony swojego posiadania również przed budową, która mogłaby naruszyć jego posiadanie (art. 347 Kodeksu cywilnego), niemniej może to czynić na gruncie prawa cywilnego, a nie na gruncie prawa administracyjnego (por. wyrok WSA w Poznaniu z 28 maja 2015 r. o sygn. akt II SA/Po 52/15 – dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Reasumując powyższe uwagi, stwierdzić należy, iż J. Ł. nie może zostać uznany za jeden z podmiotów wymienionych w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a tym samym nie może zostać uznany za stronę postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z urządzeniami technicznymi oraz przyłączem elektrycznym na działce nr [...] w [...], nawet w przypadku uznania, iż planowany obiekt oddziałuje na działkę nr [...].
Powyższe stanowi samodzielną przesłankę do uznania, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W świetle art. 127 § 1 K.p.a. nie jest bowiem dopuszczalne rozpatrzenie przez organ odwoławczy odwołania pochodzącego od osoby nie będącej stroną postępowania. Ustalenie w toku postępowania odwoławczego, iż odwołanie wniosła osoba nie posiadająca przymiotu strony, obliguje organ odwoławczy do wydania decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. (patrz wyrok NSA z 10 września 2019 r. o sygn. akt II OSK [...] dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd nie podzielił przy tym zarzutów dotyczących naruszenia art. 64 § 2, art. 54 § 1 pkt 6, art. 8 § 1 oraz art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Wojewoda w wezwaniu z [...] listopada 2019r. określił cel w jakim wzywa do wykazania i udokumentowania interesu prawnego J. Ł., wskazując przy tym stosowną podstawę prawną. Z przedłożonych wyjaśnień wynikało, iż skarżący nie może zostać uznany za stronę postępowania, gdyż nie może wykazać się, posiadaniem któregokolwiek tytułu prawnego, wymienionego w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, w odniesieniu do działki nr [...]. Argumenty i uwagi przytoczone w skardze potwierdzają prawidłowość dokonanych w tym zakresie ustaleń
W ocenie Sąd organ odwoławczy nie wyjaśnił natomiast rzetelnie, czy działka [...] znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu budowlanego. Wojewoda ograniczył się do stwierdzenia, iż działka nr [...] nie znajduje się w strefie emisji pola elektromagnetycznego o gęstości większej niż 0,1 W/m2 o której stanowi rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r., nr 192, poz. 1883). Uznał także, iż wskazana powyżej działka nie znajduje się również pod głównymi wiązkami promieniowania osi anten wyznaczonymi zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839).
Skarżący słusznie jednak zauważył, iż rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie mogło mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie, a to z uwagi na brzmienie jego § 4, zgodne z którym do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia (t.j. od [...] października 2019r.) wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe. Jako, że postępowanie w sprawie budowy przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej wszczęto przed [...] października 2019 r., organ winien był rozważyć oddziaływanie planowanego obiektu z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Organ pominął też całkowicie (w żaden sposób nie odniósł się do tego), że przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej składać się będzie nie tylko z anten sektorowych emitujących promieniowania, ale również z wieży o wysokości 61,92 m nad poziomem terenu, która ma być zlokalizowana w odległości 5 metrów do granicy z działką [...] m. Nie wypowiedział się co do wpływu lokalizacji tak wysokiej konstrukcji na otoczenie, w tym na działki sąsiednie i możliwości ich zagospodarowania, w tym np. możliwości potencjalnego przesłaniania obiektów lokalizowanych na działkach sąsiednich, o którym mowa w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zaznaczyć należy, iż Sąd podziela stanowisko, przytoczone w skardze, że niedopuszczalne jest uzależnianie przymiotu strony wyłącznie od negatywnego oddziaływania inwestycji na prawa osób trzecich czy też od naruszenia ich interesu prawnego.
Dlatego też, o ile występuje potencjalna możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie ze względu na indywidualne cechy projektowanego obiektu, lub na zagospodarowanie terenu otaczającego działkę inwestora, podmiot legitymujący się stosownym tytułem prawnym do działki, położonej na tak wyznaczonym obszarze oddziaływania obiektu jest stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę. Stroną takiego postępowania powinny być nie tylko osoby, których prawa zostają naruszone określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie, na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać, nawet jeśli z projektu budowlanego wynika, że spełniono wszystkie wymagania wynikające z przepisów ustawy prawo budowlanego. Zupełnie innym zagadnieniem jest natomiast, czy zarzuty wysuwane przez ten podmiot w stosunku do zamierzenia inwestycyjnego są zasadne z punktu widzenia obowiązujących przepisów (por. wyrok NSA z 15 lutego 2019 r. o sygn. akt II OSK 760/17 - dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Jednakże, powyższe uchybienia Wojewody, dotyczące ustalenia obszaru oddziaływania planowanego obiektu, nie miały wpływu na wynik sprawy, bowiem jak wskazano wyżej J. Ł. nie legitymuje się tytułem prawny do działki nr [...], wymienionym w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a więc nie posiada przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu o pozwoleniu na budowę.
Z tych też przyczyn jego skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.