Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] września 2015 r. A. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. Skarżący wniósł równocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W dalszej części skargi brak jest jednak uzasadnienia dla przedmiotowego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego.
Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza w istocie, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani tez nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.
Należy zaznaczyć, że ciężar wykazania istnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na skarżącym składającym wniosek. Sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne (por m.in. postanowienia NSA z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt II OSK 2115/11 oraz z dnia 23 września 2011 r., sygn. akt II OZ 836/11 – orzeczenia publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: "CBOSA").
Co więcej, twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt. II FSK 502/09 – publ. w CBOSA).
W rozpatrywanej sprawie skarżący zaniechał uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie przedłożył także jakichkolwiek konkretnych informacji i dowodów uprawdopodobniających, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować po jej stronie wystąpienie znacznej szkody. W tej sytuacji, z uwagi na brak uzasadnienia wniosku, nie mógł on zostać uwzględniony.
Za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji nie mogą także przemawiać powoływane przez skarżącego zarzuty przeciwko zaskarżonej decyzji Kolegium. Instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności służy bowiem zapewnieniu ochrony praw strony w procesie sądowoadministracyjnym, nie może być natomiast utożsamiana z instytucją przedsądu, to jest sytuacją, w której na etapie postępowania wpadkowego sąd będzie dokonywał merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji.
Nadto Sąd zauważa, że decyzja ustalająca warunki zabudowy ze swej istoty nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania. Decyzja taka nie prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, ani tym bardziej do powstania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż nie nadaje się do wykonania, ma charakter wyłącznie deklaratywny. W szczególności należy podkreślić, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy nie uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych, takie skutki wywiera dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę, która wydawana jest w odrębnym postępowaniu i może być wówczas przedmiotem kontroli Sądu (por. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Po 162/15 – publ. w CBOSA). Powyższe – co do zasady – wyklucza wstrzymanie wykonania decyzji ustalającej warunki zabudowy.
Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.
/-/ Wiesława Batorowicz