Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania J. i M.W., utrzymało w mocy decyzję Prezydent Miasta K. z dnia [...] r., w której ustalono dla inwestora Z.P. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku o lokale usługowe i mieszkalne na działce nr [...] przy ul. [...] w K W uzasadnieniu organ podniósł, iż projektowana inwestycja zrealizowana ma być na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem F.18.PKS. Obszar ten jest terenem przemysłu i urządzeń komunikacji samochodowej. Zamiar inwestora mieści się więc w dyrektywach planu i w myśl art. 43 ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Podnoszone przez odwołujących się kwestie związane z wysokością obiektu, jego formą architektoniczną i warunkami obsługi nie podlegają badaniu na etapie ustalania warunków zabudowy, należą one do kolejnego etapu postępowania związanego z uzyskaniem pozwolenia na budowę, w którym badany jest i oceniany projekt techniczny budynku.
Od powyższej decyzji skargę złożyli uczestnicy J. W. i M.W. domagając się uchylenia decyzji i zarzucając błędne ustalenie, iż zamiar inwestora jest zgodny z planem zagospodarowania przestrzennego miasta K. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, iż plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu inwestycji przewiduje funkcję przemysłu i urządzeń komunikacji samochodowej, budynek usługowo-mieszkalny nie mieści się w dyrektywach planu, w wyniku realizacji inwestycji zostanie zabudowana cała powierzchnia posesji, tj. 80 m2, budynek będzie usytuowany w granicy z nieruchomością skarżących, co ograniczy dostęp do ich terenu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna.
Zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. Nr 15 poz. 139 z 1999 r.), która obowiązywała w dacie wydania zaskarżonej decyzji, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W przedmiotowej sprawie inwestor Z.P. wystąpił o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku o lokale usługowo-mieszkalne – obiekt trzykondygnacyjny z poddaszem użytkowym w granicy z działką skarżących.
Inwestycja ta zlokalizowana miała być na działce nr [...], położonej przy ul. [...] w K., w narożniku ulic [...] i Al. [...].
Niespornym jest, iż przedmiotowa działka leży w obszarze oznaczonym w Miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta K., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej K. z dnia 22.10.1991 r. nr XIX/121/91 (Dz.Urz. Woj. Kaliskiego Nr 17 poz. 163 z 1991 r.), symbolem F.18.PKS.
Jak wynika z dołączonego do akt administracyjnych fragmentu wskazanego powyżej planu zagospodarowania przestrzennego obszar F.18.PKS jest terenem przemysłu i terenem urządzeń komunikacji samochodowej, przewiduje się dla tego terenu utrwalenie lokalizacji przemysłu spożywczego i mięsnego oraz bazy transportowej – zajezdni MPK, przy narożu ul. [...] i Al. [...] możliwa jest lokalizacja drobnej wytwórczości nie wymagającej ustanawiania strefy ochrony sanitarnej.
Z przytoczonych zapisów planu nie wynika możliwość realizacji na powyższym terenie budownictwa mieszkaniowego, chociażby połączonego z zabudową usługową.
Projektowana inwestycja polegająca na rozbudowie budynku o lokale usługowe i lokal mieszkalny nie jest więc zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu art. 43 wymienionej wyżej ustawy.
Podkreślić należy, iż organ II instancji w zaskarżonej decyzji lakonicznie stwierdził zgodność inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego, w żaden zaś sposób nie uzasadnił swojego stanowiska, co stanowi naruszenie przepisu art. 107 § 3 kpa.
Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja SKO wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, w szczególności art. 43 ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów koniecznym było uchylenie zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę organ ponownie oceni zgodność projektowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i swoje stanowisko w tej kwestii wyczerpująco uzasadni.
Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) należało uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 z 2002 r.). O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono w oparciu o przepis art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
/-/ E.Podrazik /-/ G.Radzicka /-/ B.Kamieńska
MarK